Misja tworzenia rządu, którą prezydent Austrii Alexander Van der Bellen powierzył Herbertowi Kicklowi, szefowi Freiheitliche Partei Österreichs, FPÖ (pol. Wolnościowa Partia Austrii), zaskakuje chyba tylko dwie grupy osób. Tych, którzy nie śledzą na bieżąco wydarzeń w Austrii i tych, którzy obserwują to państwo przez pryzmat Wiednia.

REKLAMA

Tymczasem Austria, podobnie jak np. Węgry, jest państwem dwóch prędkości. Oznacza to, że jest Wiedeń i reszta Austrii i jest Budapeszt i reszta Węgier. Prowincja austriacka już dawno temu podryfowała w zupełnie innym kierunku, aniżeli Wiedeń.

Jeśli cokolwiek ratuje jeszcze klasyczną chadecję i resztki tego, co kiedyś było lewicą, to proporcje statystyczne. Otóż cała Austria liczy nieco ponad 9 milionów mieszkańców, zaś w samym Wiedniu mieszka nieco ponad 2 miliony osób, to znaczący odsetek. I prowincja austriacka jest delikatnie rzecz ujmując zdumiona występującym w mediach głównego nurtu z Wiednia i innych stolic europejskich sposobem interpretowania tego, co się dzieje w ich państwie. Nie eksponują sprawy rosyjskiej, czy imigranckiej, lecz po prostu gospodarkę, miejsca pracy, zasobność portfela i kwestię bezpieczeństwa na ulicy.

Nastąpiło więc poważne rozejście się narracji. Ono się szybko nie spotka. I tylko jedna z tych narracji ostatecznie może wziąć górę. Proszę zgadnąć która?

Dodam jeszcze skromnie i z pokorą, że sam długi czas żyłem pewną ułudą na temat Austrii. Łuski z oczu spadły mi, gdy kilka lat temu, pierwszy raz od lat pojechałem daleko poza Wiedeń i w miejscowej trafice kupiłem sobie dwa tytuły prasowe. Wziąłem je do hotelu.

Wieczorem zacząłem czytać i później nie mogłem zasnąć. To było zupełnie inne spojrzenie na państwo i jego sprawy, ostre, ale rzeczowe, z całą pewnością wolne od poprawności politycznej.

Na pierwszej stronie wypowiadał się profesor historii. Mówił całkiem na luzie o rzeczach, o których w Wiedniu nikt nie śmiałby się tak wypowiedzieć.

Do czasu…

Autor: prof. Łukasz Tomasz Sroka
Polski historyk, profesor nauk humanistycznych. W latach 2016–2019 był dyrektorem Instytutu Historii i Archiwistyki UP. W tym samym okresie był też profesorem wizytującym Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki. Od 2019 przewodniczący Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Członek m.in. Komisji Historii i Kultury Żydów Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiego Towarzystwa Historycznego, Polskiego Towarzystwa Studiów Żydowskich, Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. W 2020 wybrany na członka Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk (kadencja 2020–2023). Od 2022 roku przewodniczący Komitetu Opieki nad Zabytkami Żydowskimi w Krakowie, działającego w ramach Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa.

Autor przeszło stu prac naukowych poświęconych historii i kulturze Żydów w XIX i XX wieku, stosunkom polsko-żydowskim, historii współczesnego Izraela, stosunkom polsko-izraelskim, historii Galicji (zwłaszcza Lwowa i Krakowa), historii elit i wolnomularstwa, historii idei, historii komunikacji społecznej i źródłoznawstwa. Twórca lub współtwórca szeregu wystaw eksponowanych w kraju i za granicą – dotyczących głównie historii Żydów oraz historii Krakowa i Lwowa.