Po zgonie Józefa Piłsudskiego (12 maja 1935 r.) powołano Komitet Budowy Dzielnicy Reprezentacyjnej jego imienia. Nowo zaprojektowana dzielnica miała stać się wizytówką Warszawy podobnie jak Champs-Élysées w Paryżu. Rozlokowana na terenie znajdującym się pomiędzy monumentalnym pomnikiem Marszałka (plac na Rozdrożu), a Świątynią Opatrzności Bożej. Miała łączyć funkcje reprezentacyjne z biurowymi i naukowymi, skalę i formę odpowiednią do aspiracji państwa polskiego.
Przy reprezentacyjnej alei Piłsudskiego stanowiącej oś dzielnicy mierzącej 3 km miały powstać wielki plac (Forum) dla uroczystości państwowych otoczony kamiennymi trybunami. Po obu stronach alei umiejscowiono gmachy ministerstw i urzędów państwowych, w tym nowy gmach Sejmu, a także placówki dyplomatyczne obcych państw. Na końcu alei monumentalna świątynia Opatrzności Bożej (dużo większa rozmiarami od paryskiej katedry Notre-Dame).
Głównym architektem projektu był Bohdan Pniewski.
Założenie urbanistyczne dzielnicy prezydent miasta Stefan Starzyński nazywał: „Otwartą świątynią narodu Polskiego”.
Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.
Zostaw komentarz