PRZECIW UKRAIŃSKIM SZANTAŻOM MORALNYM

Czyli: polityka to nie konkurs na świętość.

REKLAMA

Po wybuchu wojny na Ukrainie pojawiło się pytanie: czy to „nasza wojna”?

Formalnie — nie. Ukraina nie jest w NATO, nie mamy z nią traktatu obronnego. Polska nie miała prawnego obowiązku prowadzić wojny za Ukrainę.

Ale mieliśmy interes, aby Ukraina przetrwała.

Rosja pokazała, że jest państwem agresywnym, a silna i niepodległa Ukraina jest elementem naszego bezpieczeństwa. Dlatego pomagaliśmy — militarnie, politycznie, humanitarnie. Wielu Polaków mówiło nawet: „to jest nasza wojna”. Był to gest solidarności, ale także element wsparcia psychologicznego dla walczących Ukraińców.

Problem zaczął się wtedy, gdy część ukraińskich elit uznała, że skoro Polska mówi „to także nasza wojna”, to znaczy, że ma bezwarunkowo spełniać wszystkie ukraińskie oczekiwania.

Gdy broniliśmy swoich interesów — jak przy kryzysie zbożowym — pojawiały się oskarżenia, że „pomagamy Rosji”.

Gdy domagaliśmy się prawdy o Wołyniu, ekshumacji ofiar i szacunku dla polskiej pamięci, również słyszeliśmy, że to „działanie na korzyść Kremla”.

Tymczasem można jednocześnie pomagać Ukrainie i domagać się prawdy historycznej. Można być przeciwko rosyjskiej agresji i jednocześnie mieć własne interesy.

Jeżeli uznamy, że była to „nasza wojna”, to trzeba też uczciwie powiedzieć: z punktu widzenia Polski wiele strategicznych celów zostało osiągniętych.

🇵🇱 Rosja została poważnie osłabiona.

🇵🇱 NATO przebudziło się i zaczęło realnie wzmacniać wschodnią flankę.

🇵🇱 Polska zyskała czas na rozbudowę własnej armii.

🇵🇱 Moskwa, niezależnie od wyniku wojny, przez lata będzie musiała liczyć się z kosztami swojej agresji.

To nie jest cynizm. To jest realizm.

Państwa nie mają przyjaciół — mają interesy. Ale państwa demokratyczne mogą budować sojusze tylko wtedy, gdy wzajemny szacunek działa w obie strony.

Polska pomagała Ukrainie, bo było to słuszne i zgodne z naszym bezpieczeństwem.

Ale pomoc nie oznacza rezygnacji z własnej godności, własnej historii i prawa do własnych decyzji.

Prawdziwy sojusznik nie jest tym, kto zawsze przytakuje. Prawdziwy sojusznik potrafi powiedzieć: „stoimy z wami, ale mamy też własne interesy”.

O autorze: Klaudiusz Wesołek

Polski prawnik, dziennikarz, felietonista i były działacz opozycji antykomunistycznej. Urodzony w 1968 roku w Gdańsku, dojrzewał w cieniu schyłkowego PRL-u, w czasach, gdy bunt wymagał odwagi większej niż dziś można sobie wyobrazić. Już jako licealista związał się z Federacją Młodzieży Walczącej i Ruchem „Wolność i Pokój”, współorganizując happeningi, manifestacje i akcje solidarnościowe, kolportując podziemne wydawnictwa oraz wspierając strajkujących robotników Stoczni Gdańskiej podczas wydarzeń roku 1988. Za działalność opozycyjną był wielokrotnie zatrzymywany, represjonowany i inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego oraz studiów z zakresu ochrony środowiska i prawa międzynarodowego w Bratysławie i Seattle. Pracował m.in. dla administracji państwowej i instytucji publicznych, jednak przez całe życie pozostawał przede wszystkim człowiekiem niezależnym — wiernym ideałom wolności, obywatelskiego nieposłuszeństwa i prawa do własnego głosu. Jako autor łączy historyczną refleksję z ironią, humorem i pamięcią o świecie pogranicza kultur. Jest autorem powieści „Przygody Heli. Saga Wojenna i Powojenna” oraz „Wańka z Doliny Pulwy”, a także opowiadań z cyklu „Wszak i Kloc”, w których groteska miesza się z polityczną satyrą i słowiańskim klimatem. Publikuje również felietony kresowe oraz artykuły poświęcone historii i współczesnym interpretacjom idei Międzymorza — widzianego nie tylko jako projekt polityczny, ale także jako wspólnota pamięci, kultur i doświadczeń Europy Środkowo-Wschodniej. Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.