Podczas pierwszego na  Ukrainie  Majdanu tak podniecony pisałem.

REKLAMA

Moja Ukraina jest dla mnie, w mojej prywatnej hierarchii usytuowana tuż za Watykanem, a przed Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Jest krajem, państwem nie tyle ważnym – ile bliskim.

Ta bliskość brała się przede wszystkim z mojej identyfikacji z miejscem urodzenia. Jak słonie, które ponoć odbywają swoje ostatnie w ich istnieniu wędrówki do miejsc, w których przyszły na świat, tak i ja z wiekiem – odczuwam magnetyzm okolic, w których żyli moi rodzice, ciotki, stryjowie, wujowie, dziadkowie. Lwów, Złoczów, Brody, Tarnopol, Stanisławów, maleńkie Ujście Zielone nad Dniestrem, słynący z cudownego obrazu Matki Boskiej Hetmańskiej Mariampol, Kołomyja, Stryj, Drohobycz, Żółkiew… Sentymentalne miejsca, sentymentalne przestrzenie, sentymentalne podróże.

Od wielu lat wyprawiałem  się co roku, a bywało,  że i więcej razy, na Wschód!

Każda wyprawa dostarczała  mi coraz to nowych doświadczeń, które układały  się w barwną mozaikę przygód, kontaktów i wrażeń. Wszystkich pozytywnych! Nawet tropikalna burza o gwałtowności kataklizmu, którą przeżyliśmy na brzegu Dniestru pod namiotem, nie wyrządziła nam krzywdy. Nie słyszałem złego słowa, nie dotknął mnie żaden obraźliwy gest. Inna sprawa, że w założeniu przyjęliśmy taktykę postępowania pozytywnego.

Odwiedzając Ukrainę szukaliśmy tego co nas łączy, a nie dzieli! To nam pomagało zjednywać do siebie bardzo niekiedy zróżnicowane środowiska.

Jestem  przekonany, że te pozytywne działania  zaowocowały! Miały wpływ może nie aż tak duży, ale jednak – naszymi wyprawami w towarzystwie, co najważniejsze, coraz to nowych osób – przyczyniliśmy się do tego, że nasi wschodni sąsiedzi powiedzieli – dosyć upokorzeniu, jakie zaserwowały im przy okazji wyborów prezydenta tamtejsze władze. Nie wyrazili zgody na jawny szwindel!

Miałem  również  pewność, że wśród protestującej w Kijowie młodzieży byli również studenci z Wydziału Filologii Polskiej z Uniwersytetu w Stanisławowie, którzy od kilku lat przyjeżdżają do głubczyckiego liceum na miesięczne praktyki nauczycielskie. To z nimi dyskutowaliśmy nad tym co należy w ich ojczyźnie zmienić.

Jest też bardzo możliwe, przynajmniej ja w to głęboko wierzę, że cudowny wizerunek Matki Boskiej Mariampolskiej , która przez pewien czas po drugiej wojnie światowej „mieszkała” w Głubczycach, a która to w postaci szlachetnej kopii obrazu za sprawą moich przyjaciół powróciła  na Ukrainę – uczynił cud (co by nie było, kolejny za Jego sprawą ) – tchnął w Ukraińców odwagę.

Spowodował,  że przestali się bać, że zstąpił za Jej również pośrednictwem – Duch na tamtą ziemię, na moją rodzinną ziemię w sąsiednim kraju!

Z wielkim zapałem  nadal  angażowałem się  w działania, które  miały na celu wesprzeć proces budowania demokratycznego  tam państwa. Zapraszaliśmy do  siebie  tamtejszych biznesmenów, studiującą język polski młodzież , a także nowo wybranych wtedy samorządowców i  nadal  organizowaliśmy wyprawy  do miejsc  tam  uświęconych  historią Polski i losami naszych rodzin.

Przez ponad  piętnaście  lat pracowaliśmy nad rzecz pojednania, wzajemnego zrozumienia, ale też upamiętnienia tych, którzy tam  zginęli, zostali  w okrutny niekiedy  sposób zamordowani w imię   polityki  ukraińskich nacjonalistów.  Wykorzystywaliśmy do tego każdą okazję.

Żyliśmy ich  problemami, próbowaliśmy  im w ich rozwiązywaniu pomagać, zwłaszcza w zakresie ochrony zdrowia i opieki nad ludźmi starszymi, tak zrodziła się  „Wschodnia Misja Miłosierdzia „ w ramach której  odbyliśmy  konwoje ze sprzętem rehabilitacyjnym i aparaturą diagnostyczną .

Jednak,   po okresie początkowego entuzjazmu i wielkich nadziei na zmiany, nastąpił na Ukrainie powrót do — wyniesionych jeszcze z komuny nawyków, Ukraina  pogrążała się  znowu w korupcji,  zaczęła tonąć  w bagnie swarów, a jej obywatelom   żyło się coraz trudniej.  Co najgorsze, zaczął się odradzać nacjonalizm, który  stał się kompensacyjną używką, mającą nasycić ludzi, którym od  dziesięcioleci nic się nie udaje. Nie udaje się  im  zbudować demokratycznego państwa, nie udaje się im żyć w nim  godnie. Duch, który  wcześniej wydawałoby się, że w nich i na ich ziemią zstąpił — uleciał .

Ukrainą zawładnął  diabeł  przemocy. Stała się terenem rywalizacji oligarchów i grup przestępczych. Do tego doszło wykorzystywanie tamtejszych podziałów przez  super mocarstwa  Wschodu i Zachodu.  Smutkiem napawają mnie dochodzące stamtąd  informacje.

Kiedy myślę o obecnej sytuacji na Ukrainie trudno mi na dalszy plan zepchnąć, zakodowaną głęboko w świadomości traumę straszliwego czasu, który poprzedzał utratę przez Polskę połowy jej przedwojennego terytorium. Pisząc szczerze, teraz borykam się z tym, bo pamięć o ludobójstwie popełnionym przez ukraińskich nacjonalistów na niewinnych ludziach w imię politycznej doktryny czystki etnicznej na terenach przez wieki przez Polaków zamieszkałych — przeszkadza mi w solidaryzowaniu się z krajem, który stoi przed groźbą inwazji rosyjskiego niedźwiedzia … z którym i my mamy porachunki historycznych krzywd.

Pewnie moją rozterkę zakrzyczycie racją stanu Polski, Europy, ba nawet świata całego, i innymi ważnymi powodami, które powinny zresetować mój resentyment, o którym nawet nie powinienem głośno mówić, a co dopiero pisać ?

Może i macie rację, ale chyba nie całkiem tak do końca, bo przecież utworzonemu przed zaledwie ćwierćwieczem państwu, nic by w relacjach z Polską, Europą i całym światem nie zaszkodziło – wyrażenie skruchy, żalu za zbrodnie, które były powodowane bardziej narkotyczną niż realną wtedy wizją samostijnej Ukrainy pod koniec II Wojny Światowej, a nie – na krwi, łzach, lamentach, niewyobrażalnych cierpieniach mordowanych ludzi – budować mit swój założycielski?