W latach 1943–1944 oddziały UPA oraz inne, podporządkowane Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów – frakcji Bandery (OUN-B) bojówki zaatakowały około 3–3,5 tysiąca polskich miejsc zamieszkania – od dużych wsi po pojedyncze leśniczówki, gajówki, kolonie, przysiółki, folwarki i stacje kolejowe. Celem tych działań było usunięcie polskiej ludności z obszarów uznawanych przez OUN-B za przyszłe państwo ukraińskie.
Podana liczba obejmuje wszystkie zaatakowane punkty, niezależnie od ich wielkości oraz od wyniku napadu – czy zakończył się on wymordowaniem mieszkańców, ich ucieczką, czy skuteczną obroną.
Nie jest to zatem liczba ofiar ani liczba zniszczonych miejscowości, lecz miara skali ludobójczej operacji prowadzonej w ciągu niespełna dwóch lat. Pokazuje ona, że celem było objęcie akcją praktycznie każdej formy polskiego osadnictwa na tym obszarze – od dużych skupisk ludności po najbardziej odosobnione punkty zamieszkania.
Zostaw komentarz