W czasie Bitwy Warszawskiej, gdy rozstrzygały się losy stolicy i całej wojny polsko-sowieckiej, w naszych okolicach rozegrał się epizod o dużym znaczeniu operacyjnym, dziś rzadko eksponowany w podręcznikowych narracjach.
W dniach 20–22 sierpnia 1920 r. uderzyła tu 4. Brygada Kawalerii Wojska Polskiego. W dynamicznych działaniach zaczepnych i pościgowych polska jazda dopadła oraz rozbiła bolszewicką kolumnę artyleryjsko-taboryczną – zaplecze logistyczno-ogniowe Armii Czerwonej, kierujące się w stronę frontu warszawskiego.
W działaniach tych uczestniczył m.in. Juliusz Skrzyński, prowadząc do boju 15 Pułk Ułanów Poznańskich.
Według relacji rtm. Tadeusz Bobrownickiego ułani mieli rozbić i zdobyć znaczną część kolumny dział i taborów zmierzającej na Warszawę. Był to element zaplecza artyleryjskiego sił przeciwnika, którego utrata osłabiła potencjał ofensywny w kluczowym momencie operacji warszawskiej.
Kawaleria wykonała swoje zadanie klasycznie: szybkie uderzenie, rozcięcie kolumny, dezorganizacja i przejęcie sprzętu.
To jeden z tych epizodów, w których lokalne starcie przełożyło się na szerszy obraz wojny – a nasz region stał się chwilowo jednym z punktów ciężkości operacji rozstrzygającej o losach kraju.
Polski prawnik, dziennikarz, felietonista i były działacz opozycji antykomunistycznej. Urodzony w 1968 roku w Gdańsku, dojrzewał w cieniu schyłkowego PRL-u, w czasach, gdy bunt wymagał odwagi większej niż dziś można sobie wyobrazić. Już jako licealista związał się z Federacją Młodzieży Walczącej i Ruchem „Wolność i Pokój”, współorganizując happeningi, manifestacje i akcje solidarnościowe, kolportując podziemne wydawnictwa oraz wspierając strajkujących robotników Stoczni Gdańskiej podczas wydarzeń roku 1988. Za działalność opozycyjną był wielokrotnie zatrzymywany, represjonowany i inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa.
Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego oraz studiów z zakresu ochrony środowiska i prawa międzynarodowego w Bratysławie i Seattle. Pracował m.in. dla administracji państwowej i instytucji publicznych, jednak przez całe życie pozostawał przede wszystkim człowiekiem niezależnym — wiernym ideałom wolności, obywatelskiego nieposłuszeństwa i prawa do własnego głosu.
Jako autor łączy historyczną refleksję z ironią, humorem i pamięcią o świecie pogranicza kultur. Jest autorem powieści „Przygody Heli. Saga Wojenna i Powojenna” oraz „Wańka z Doliny Pulwy”, a także opowiadań z cyklu „Wszak i Kloc”, w których groteska miesza się z polityczną satyrą i słowiańskim klimatem. Publikuje również felietony kresowe oraz artykuły poświęcone historii i współczesnym interpretacjom idei Międzymorza — widzianego nie tylko jako projekt polityczny, ale także jako wspólnota pamięci, kultur i doświadczeń Europy Środkowo-Wschodniej.
Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zostaw komentarz