KOCHAMY WSZYSTKICH LUDZI

Bardzo dziękuję za życzenia Pani Ambasador USA dla Polski z okazji Konstytucji 3 Maja, ale co z aktem 447 łamiącym prawo zarówno polskie, jak i amerykańskie?

Kochamy wszystkich ludzi, ale nasza cierpliwość się kończy, dlatego proszę Panią Ambasador USA o konsultację z Prezydentem USA, gdyż z pewnością w wyniku błędu i nieuwagi podpisał podsunięty mu act 447, bo nikt nie wierzy, że Prezydent USA świadomie złamał prawo i działa przeciwko Polsce.

Popełniać błędy rzecz ludzka, ale je naprawić to rzecz chwalebna. Błąd ten należy niezwłocznie naprawić. Za co z góry dziękuję.

Polacy szanują wszystkich ludzi i ich różne historie, zdarza się, że nawet te, które nie mają nic wspólnego z prawdą. W związku z tym oczekujemy, że inne narody uszanują Polskę i jej tragiczną historię związaną z Holokaustem. Dzisiaj, w świetle nieuzasadnionych roszczeń Żydów wobec Polski, istnieje potrzeba przekazania oświadczenia reprezentującego stanowisko w tej sprawie.

Nie – dla roszczeń organizacji żydowskich, które nie mają nic wspólnego z ofiarami II wojny światowej, a jednie na tej tragedii pasożytują.

Dziękuję Izraelowi za pamięć o Holokauście, ale konieczna jest mała korekta – setki tysięcy ofiar zamordowanych przez Niemców w obozie Auschwitz to Polacy, Polacy pochodzenia żydowskiego i ludzie innych narodowości.
Obóz ten został zbudowany na terytorium Polski przez Niemców, którzy okupowali Polskę podczas II wojny światowej. Od pierwszego dnia wojny – 1 września 1939 r. – Polacy stawiali opór niemieckiemu okupantowi, czego nie można powiedzieć o wszystkich Żydach mieszkających w tamtym czasie w Polsce. Gdy 17 września 1939 r. Polska została zaatakowana z drugiej strony od wschodu przez wojska radzieckie – był to cios w plecy. Znaczna część ludności żydowskiej zamieszkującej wschodnie terytoria Polski powitała radzieckiego okupanta i wroga Polski kwiatami oraz donosiła na Polaków. Sowieci, w wyniku współpracy Żydów, wymordowali ponad 500 000 cywilnej ludności polskiej – głównie elity narodu polskiego – m.in. jednym z takich miejsc kaźni polskiej elity był Katyń.

Polacy natychmiast zorganizowali oddziały partyzanckie i walczyli zarówno z sowieckimi okupantami na wschodzie, jak i niemieckimi okupantami w zachodniej Polsce. Nasi sojusznicy, Francja i Wielka Brytania nie udzielili Polsce żadnej pomocy – zdradzili nas. Ludzie byli rozstrzeliwani na ulicach, okupant traktował ludzi gorzej niż zwierzęta. Okupanci niemieccy i sowieccy gwałcili, mordowali i deportowali Polaków na Syberię i do obozów koncentracyjnych, a zachód mimo, że wszystko wiedział, to milczał. Dopiero kiedy Hitler dobrał się do nich, to włączyli się do wojny.

W pierwszych latach wojny Żydzi współpracowali zarówno z Sowietami, jak i Niemcami – oczywiście nie wszyscy. Żydzi we współpracy z Niemcami stworzyli Judenraty i żydowską policję oraz żydowskie gestapo – chętnie przeprowadzali swoich do gett organizowanych przez nich samych pod nadzorem Niemców. Można powiedzieć, że Żydzi Żydom zgotowali straszny los.

Polacy, mimo że groziła im śmierć, ratowali i ukrywali Żydów, dzieci żydowskie. Wielu Żydów dzięki Polakom przeżyło – na przykład wielki reżyser filmowy Roman Polański, były ambasador Izraela w Polsce Szewach Weiss i wielu innych. Wiele polskich rodzin straciło życie za pomoc udzielaną Żydom, np. Rodzina Ulmów. Niemcy byli bezwzględni, mordowali wszystkich – starców, kobiety i dzieci. Polska najbardziej ucierpiała z powodu faktu, że największa liczba Żydów mieszkała na terenie Polski przed wojną. Było ich tu aż 3 miliony. Żaden kraj w Europie nie chciał Żydów, tylko Polska ich akceptowała. Mogli spokojnie żyć w Polsce i mogli się rozwijać, ale dziś widzimy rażącą ich niewdzięczność wobec Polski. Izrael dziś domaga się odszkodowań od Polski.

Wszyscy wiedzą, że podczas Holokaustu narodów europejskich Izrael nie istniał, a Polska w czasie wojny została całkowicie zniszczona, ponieważ m. in. amerykańscy Żydzi finansowali paliwo do bombowców Hitlera i produkowali dla niego cyklon B, którym gazowano ludzi w komorach śmierci w Auschwitz.

Wprawdzie obecni Izraelici upamiętniają tragedię tamtych dni, ale muszą pamiętać, że ofiarami byli obywatele Polski i poszkodowana w wojnie najbardziej była Polska. Należy również pamiętać, że Polska co roku zamiera 1 sierpnia, aby upamiętnić Powstanie Warszawskie, w którym Polacy walczyli o wolność Polski i wszystkich jej obywateli.

Polacy chronili Żydów ryzykując własnym życiem i życiem swoich rodzin. Wszyscy Żydzi, którzy przeżyli zawdzięczają życie Polakom, bo inne kraje europejskie wydawały ich Niemcom na śmierć.

Izrael został założony w 1948 roku, czyli około 3 lata po wojnie, dlatego chciałabym podziękować, że mimo, iż Izrael nie istniał, to dziś Izraelici składają hołd Polakom i Polakom pochodzenia żydowskiego oraz innym zamordowanym narodom podczas Holokaustu w Auschwitz.

Niemniej jednak tegoroczne przemówienie premiera Benjamina Netanyahu, myślę, że było nie na miejscu, ponieważ największy dzisiejszy antysemityzm występuje właśnie w Izraelu, który od ponad 70 lat prowadzi Holokaust Palestyńczyków, a świat milczy, tak jak milczał kiedy Hitler palił Polskę.

Dziś Izrael swoim postępowaniem może wywołać III wojnę światową, wychowując w nienawiści do innych narodów świata swoją młodzież i podburzając świat przeciwko Iranowi, a także Polsce, kłamiąc oraz bezpodstawnie zrzucając winę za Holokaust z Niemiec na Polskę.

Nikt rozsądny w brednie Żydów nie uwierzy, bo w Polsce nie ma antysemityzmu, jesteśmy bardzo tolerancyjni, a za Holokaust odpowiedzialni są tylko Niemcy i Austriacy, a słowa Benjamina Netanjahu jedynie stanowią prowokację i usprawiedliwienie dla świata agresywnych i bezpodstawnych roszczeń Izraela wobec Polski. Dziś to Izrael mordujący Palestyńczyków jest państwem antysemickim i nazistowskim zagrażającym całemu światu.

Autorka: Iwona Sadowska
Prezes Zarządu AD-REM – Stowarzyszenia na rzecz rozwoju społecznego i kształtowania postaw obywatelskich Polska reżyserka filmów dokumentalnych, dziennikarka, nauczycielka. Ukończyła kilka kierunków dziennych studiów magisterskich, a także studia doktoranckie na Uniwersytecie Warszawskim: Jest pierwszą polską laureatką wyróżnienia w kategorii pełnometrażowych filmów dokumentalnych Award of Merit na Los Angeles Cinema Festival of Hollywood fall 2010 oraz Second Award Documentary Feature Famewalk International Film Festival Fall 2011 of Hollywood za film pt. „Wolność jak płomień”. Angielska prapremiera tego filmu odbyła się w sierpniu 2010 w Londynie, a polska prapremiera tego filmu miała miejsce w listopadzie 2010 w Żyrardowie, natomiast polska premiera filmu była wielkim wydarzeniem w Kinie Kultura w Warszawie w marcu 2011. Film miał uroczyste pokazy we wszystkich stolicach europejskich, ale na swoją telewizyjną premierę w TVP – po pokazach festiwalowych – musiał czekać bardzo długo, bo aż 7 lat – do marca 2019 roku. Reżyserka ponadto zrealizowała ponad 50 produkcji filmowych i telewizyjnych: filmy dokumentalne, reportaże, felietony filmowe oraz programy telewizyjne dla TVP – m.in. „Luz”, „Bariery”, „W świecie ciszy”, „To nie jest sprawiedliwe”, „Pułapka”, „Rodzina prawie doskonała”, „Rower Błażeja” i wiele innych zajmując się przede wszystkim problemami społecznymi, a głównie przemocą w rodzinie i osobami niepełnosprawnymi. Owocem tej pracy były liczne reportaże i filmy dokumentalne m.in. film z wyprawy rowerowej osób niepełnosprawnych do Francji – „Gigant Rowerowy”.Zawsze leżały jej na sercu prawa człowieka, a w tym, przede wszystkim prawa dziecka, co zaowocowało współpracą z TPD i PTTK, pod których patronatem organizowała międzynarodowe rajdy rowerowe dla osób niepełnosprawnych oraz była współorganizatorem pierwszej w Polsce Olimpiady Sportowej dla Osób Niepełnosprawnych, która miała miejsce na terenie AWF-u w Warszawie. Olimpiadę tę uroczyście otwierała Pani Irena Szewińska. Iwona Sadowska jako dziennikarka opozycyjna utworzyła wolnościowe pismo w 1989 roku „Tygodnik Żyrardowski – Samorządność”, w którym informowała lokalne społeczeństwo o ówczesnych przemianach w kraju. Do TVP trafiła w czerwcu 1985 roku z Polskiego Radia, gdzie odbywała praktyki dziennikarskie w programie 3 i 4 pod czujnym okiem mistrza – redaktora Krzysztofa Górskiego. Wcześniej studiowała dziennikarstwo w Instytucie Dziennikarstwa na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW, dlatego mogła później podjąć studia podyplomowe z zakresu dziennikarstwa telewizyjnego, gdzie jej mistrzem był redaktor Andrzej Zaporowski, a gwiazdą dokumentu reżyserka Alicja Albrecht. Studiowała również reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. W ramach wymiany studentów wyjechała na studia z zakresu kształcenia poprzez dramę na Uniwersytet Ateński, a z zakresu nauczania języka angielskiego na Uniwersytet Londyński. Jako doktorantka odbyła staż naukowy w Norwegii – Nesna Univesity, gdzie prowadziła wykłady dla nauczycieli z zakresu technologii multimedialnych. Kiedy wróciła ze studiów w Anglii w 1994 w kraju było wielkie zapotrzebowanie na nauczycieli języka angielskiego, więc została z wielką radością belferką, gdyż miała przygotowanie pedagogiczne, bo ukończyła wcześniej również Pedagogikę na UW i zrobiła dodatkowo specjalizację z zakresu rewalidacji i rehabilitacji – pracowała z dziećmi autystycznymi i z dziećmi po porażeniu mózgowym dziecięcym metodą Bobath – w tamtym czasie zrealizowała dokumentalny film instruktażowy dla rodziców dzieci PMD, aby umieli samodzielnie pracować z własnym dzieckiem. Jej szerokie zainteresowania oraz pęd świata w kierunku błyskawicznego rozwoju technologii zaowocowały ukończeniem studiów informatycznych na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki UW oraz studiów podyplomowych z zakresu kształcenia ustawicznego na odległość – e-learning, bez którego trudno jest czuć się bezpiecznie w sieci Internet oraz poruszać się swobodnie w wirtualnym świecie.