Zgodnie z Mahabharatą, Asurowie na skutek powtarzających się klęsk w walkach z dewami, pozbawieni władzy i nieba zaczęli inkarnować się w ludzi w królewskich rodach. Jako wcieleni i źli z natury bogowie w liczbie wielu tysięcy zaczęli szerzyć na Ziemi śmierć i zniszczenie. Ludzie zwrócili się z prośbą do Brahmy o ratunek. Brahma nakazał wszystkim pozostałym bogom, żeby sami inkarnowali się w ludzi, aby pokonać złych asurów. Także Wisznu zgodził się inkarnować.

REKLAMA

W tym miejscu należy wyjaśnić pewne terminy i nazewnictwo w religii hinduskiej. Otóż, w tradycji wedyjskiej dewa to mieszkaniec niebios czyli loka, bóstwo o dobrym, łaskawym charakterze, i dużej mądrości. Również są to istoty będące podmiotami wedyjskich ceremonii. Najbardziej znanymi dewami panteonu hinduistycznego jest trójca bogów: Brahma, Wisznu i Sziwa. Przeciwnikami dewów czyli bogów, zwanych inaczej surami, są istoty zwane asurami czyli demony.

Według świętej księgi Śrimadbhagawatam, Brahma, stwórca wszechświata, stworzył osiem rodzajów wyższych rodzajów istot:

  1. półbogów,
  2. przodków czyli pitry,
  3. asury,
  4. gandharwów i apsary, czyli anioły,
  5. jakszasów i rakszasów,
  6. siddhów, ćaranów i widjadharów,
  7. bhutów, pretów i piśaców,
  8. istoty nadludzkie i śpiewaków niebiańskich

Bliższe dokładne wyjaśnienie wszystkich nazw i terminów użytych w  Mahabharacie można znaleźć tutaj.

Zgodnie z najnowszymi obliczeniami narodziny Kryszny miały miejsce 30 września 3228 p.n.e. Miejsce narodzin znane jest obecnie jako Krishnajanmabhoomi,  wznosi się tam obecnie duża świątynia.

Kryszna urodził się w rodzinie królewskiej w Mathurze jako ósmy syn księżniczki Dewaki i jej męża Wasudewy. W hinduizmie uważa się, że Mathura jest miejscem narodzin Kryszny, które znajduje się w kompleksie świątynnym Krishna Janmasthan. Jest to jedno z Sapta Puri, siedmiu miast uważanych przez Hindusów za święte. Wśród tych siedmiu świątyń są następujące:

1, Mathura (Madhura Puri),

2, Haridwar (Maya Puri),

3, Varanasi (Kashi Puri),

4, Kanchipuram (Kanchi Puri),

5, Ujjain (Avantika Puri),

6, Dwarka (Dwaraka Puri),

7, Ayodhya (Ayodhya Puri).

Świątynia Kesava Deo została zbudowana w starożytności w miejscu narodzin Kryszny w miejscu podziemnego więzienia. Mathura była wtedy stolicą królestwa Suraseny, rządzonego przez Kansę, wuja Kryszny.

Podkreślić należy, że Mathura została wybrana jako jedno z miast dziedzictwa w ramach programu rządu Indii o nazwie „Rozwój i rozbudowa Heritage City Yojana” .

Mathura była też stolicą blisko spokrewnionych rodów Wriśni, Andhaka i Bhodża, znanych pod wspólną nazwą rodową Jadawa.

Rodzice Kryszny też pochodzili z tych rodów. Brat Dewaki czyli przyszłej matki Kryszny, król Kansa doszedł do władzy wtrącając do więzienia swojego ojca króla Ugrasenę.

Przerażony proroctwem, że zostanie zabity przez ósmego syna Dewaki, zamknął ją i jej męża w więzieniu planując, że będzie zabijał wszystkie ich dzieci po urodzeniu. Po zabiciu pierwszych sześciu dzieci i rzekomym poronieniu przez Dewaki siódmego, królowi nie udało się zabić Kryszny. Został on zaraz po urodzeniu przekazany opiekunom Jaśoda i Nanda w Gokuli. Natomiast siódme dziecko Dewaki, syn Balarama zostało cudownie przeniesiony do łona pierwszej żony Wasudewy o imieniu Rohini. Podobnie przeniesiona została córka Subhadra, urodzona znacznie później niż Balarama i Kryszna. Nanda był przywódcą wspólnoty pasterzy bydła i przeniósł się do Vrindavanu. Król Kansa dowiedział się od bogini Jogaindry o uratowaniu Kryszny i wysyłał demony, aby zabiły chłopca. Zginęły one wszystkie z rąk Kryszny i Balaramy. Wydarzenia z tym związane są z popularnym tematem opowiadań o Krysznie. Kryszna jako młodzieniec wrócił do Mathury, pokonał i zabił swojego wuja Kansę. Okazało się, że sam Kansa, usiłując zapobiec spełnieniu się przepowiedni, pomógł w jej spełnieniu. Kryszna uczynił Ugrasenę królem Jadawów, a sam został głównym księciem. Zaprzyjaźnił się z Ardźuną i innymi książętami Pandawami z królestwa Kuru tj. ze swoimi kuzynami z drugiego brzegu rzeki Jamuny (czytaj więcej).

Pierwsze lata swojego życia Kryszna mieszkał  w Vrindavan znanym również jako Brindaban. Jest to historyczne miasto w dystrykcie Mathura w stanie Uttar Pradesh w Indiach. Jest to również jedno z najświętszych miejsc Vaisnavizmu.  Znajduje się w regionie Braj Bhoomi, gdzie według hinduizmu, Kryszna spędził większość swojego dzieciństwa.  Miasto jest około 11 km od Mathury, miejsca narodzin Kryszny. W mieście znajduje się wiele świątyń poświęconych kultowi Radhy i Kryszny.

Odwiedzłem 30 września 2017 roku Vrindavan  i Mathurę w drodze powrotnej z Tadż Mahal do New Delhi. Po raz drugi wraz z żoną w dniach 17-19 marca 2019 roku w doroczne Święto Holi. które jest hinduistycznym świętem wiosny. To święto kolorów, które oznaczają różnorodność. W tym też dniu nie liczą się religie, kultury ani kasty. Mogą świętować wszyscy. To też święto wybaczania i nowego początku. Bardzo radosny czas dla każdego bez wyjątku. Zamieszkaliśmy w hoteliku naprzeciwko miejsca narodzin Kryszny czyli miejscu znanym jako Krishnajanmabhoomi, gdzie wznosi się duża świątynia. Miejsce to jest w sposób szczególny chronione przez policję. Pamiętam, że przy pierwszych odwiedzinach w tej świątyni, trakcie kontroli zostałem zawrócony, gdyż posiadałem przy sobie kartę pamięci do aparatu telefonicznego. Policjanci wytłumaczyli mi, że nie wolno wnosić żadnych nawet części elektronicznych do środka całego terenu kompleksu świątynnego. Oczywiście nie wolno wnosić kamer, aparatów fotograficznych czy też telefonów. Restrykcje te dotyczą wszystkich pielgrzymów i odwiedzających.

Miasto Vrindavan ma starożytną przeszłość, związaną z kulturą i historią hinduizmu, i została założona w XVI i XVII wieku w wyniku wyraźnego traktatu pomiędzy muzułmanami a hinduskimi królami  stając się ważnym miejscem pielgrzymek hinduskich. Historia Vrindavan zaginęła w czasie aż do XVI wieku, kiedy została ponownie odkryta przez mędrca Caitanyę Mahaprabhu,  uważanego za świętego, mistyka i reformatora hinduizmu. W roku 1515 Caitanya Mahaprabhu odwiedził Vrindavan i zlokalizował utracone święte miejsca związane z życiem Kryszny. Vrindavan jest również znane jako „miasto wdów” ze względu na dużą liczbę wdów przebywających w tym mieście, które po utracie mężów wprowadzają się do miasta i okolic. Szacuje się, że mieszka tutaj od 15 000 do 20 000 wdów. Wdowy pochodzą ze stanów Bengal Zachodni, Assam i Odisha.  Wiele z nich spędza czas śpiewając bhadżany podczas uroczystości religijnych. Organizacja o nazwie „Guild of Service” została utworzona, aby pomagać tym potrzebującym kobietom i dzieciom.  Według raportu z badań przygotowanego przez rząd, kilka domów prowadzonych przez rząd i różne organizacje pozarządowe dla wdów wynika, że sytuacja wdów w Indiach jest bardzo nieciekawa. Otóż:

„Wdowy w Indiach, których liczbę ocenia się na około 40 milionów, żyją, ale prowadzą życie dalekie od ideału. Kobieta staje się istotą społeczną dopiero po wyjściu za mąż, a pozbawiona męża, nie przedstawia tu żadnej wartości. Dotknięcie jej ciała czy choćby wejście w cień, który rzuca na ziemię – to zła klątwa” (czytaj więcej).

Niestety nadal zdarzają się akty samobójstwa dokonywane przez wdowy lub nakłanianie do takiego aktu,  nie jest już tak akceptowalne jak kiedyś. Niestety w przeszłości rytuał samospalenia wdowy wraz ze zwłokami męża na jego własnym stosie pogrzebowym był silnie zakorzeniony głównie wśród starszych lub bardzo religijnych mieszkańców.

W dniu 30 września 2017 roku odwiedziłem również  przytułek dla wdów, było ich w tym przytułku ponad 2000. Oczywiście wspomogłem trochę finansowo jak na moje możliwości. Przytułek ten był zaraz obok domu w Vrindavan wybudowanego w miejscu uznawanym za miejsce domu w którym mieszkał Kryszna.

Należy podkreślić, że miliony wielbicieli Radhy i Kryszny co roku odwiedzają te miejsca pielgrzymek oraz uczestniczą w wielu festiwalach.  Radha czyli ukochana Kryszny żyła w Vrindavan, gdzie wychowywał się Kryszna. Uważana jest w hinduizmie za żonę boga. Według  jednej z wersji jest uważana za inkarnację Lakszmi czyli żony Wisznu, która przybrała formę Radhy, aby nie rozłączać się z Wisznu także w jego następnym wcieleniu jako Kryszna – Awatar. Podkreślić trzeba, że  zagłębiając się w nauki Kryszny zawarte w przekazie Bhagavad Gity, można stwierdzić, że Kryszna prezentuje również różne ścieżki duchowego rozwoju a cały tekst wyjawia nauki bhakti jogi, czyli jogi „czystej miłości”, której praktyka jest najłatwiejszym sposobem kultywowania związku z Bogiem, Najwyższą Osobą.

Albert Einstain uważany za jednego z największych fizyków XX wieku napisał o uniwersalnej idei miłości w jednym z listów do córki. Dlatego warto w tym miejscu również wspomnieć o tym liście do córki. (za źródło)

W liście Einstein pisze do swojej córki:

„Kiedy przedstawiłem teorię względności, niewielu ją zrozumiało. To, co teraz napiszę również spotka się z brakiem zrozumienia. Proszę cię, abyś strzegła tych listów tak długo jak to konieczne. Przez lata, dekady, aż społeczeństwo będzie na tyle rozwinięte, aby przyjąć to, co wyjaśniam poniżej.”

– „Istnieje niezwykle potężna siła, dla której, jak dotąd, nauka nie znalazła oficjalnego wytłumaczenia. Owa siła ma wpływ na wszystkie inne i stoi ponad zjawiskami działającymi we wszechświecie. Do tej pory nie została jeszcze przez nas rozpoznana. Tą uniwersalną siłą jest MIŁOŚĆ. 

Miłość jest Światłem, bo oświetla tych, którzy ją dają i przyjmują.
Miłość jest grawitacją, ponieważ sprawia, że ludzie czują się przyciągani do innych.
Miłość jest mocą, ponieważ pomnaża to, co w nas najlepsze i nie pozwala ludzkości zginąć w ślepym egoizmie.

Miłość rozwija i ujawnia. Dla Miłości żyjemy i umieramy. Miłość jest Bogiem, a Bóg jest Miłością. Ta siła wyjaśnia wszystko i nadaje życiu znaczenie. To czynnik, który zbyt długo ignorowaliśmy, być może dlatego, że boimy się miłości. Może dlatego, że nie podlega woli człowieka”.

Dla zobrazowania córce czym jest miłość, Einstein napisał:

„Jeżeli zamiast E=mc2, przyjmiemy że energia potrzebna do uzdrowienia świata, może być otrzymana poprzez miłość pomnożoną przez podniesioną do kwadratu prędkość światła, dojdziemy do wniosku, że miłość jest najbardziej potężną siłą jaka istnieje. Dlatego, że nie ma żadnych ograniczeń. Po tym jak ludzkość poniosła klęskę, chcąc wykorzystać i kontrolować inne siły wszechświata, co obróciło się przeciwko nam, konieczne jest, abyśmy karmili siebie innym rodzajem energii… Gdy nauczymy się dawać i przyjmować tę uniwersalną energię, moja kochana Lieserl, potwierdzimy, że miłość pokonuje wszystko, jest w stanie wszystko przeniknąć, bo jest kwintesencją życia”.

Co jest bardzo ciekawe w  krysznaizmie to właśnie miłość Radhy, dziewczyny z Vrindavan i Kryszny, która symbolizuje związek między duszą człowieka i bogiem. Gdy są one rozdzielone, usychają z tęsknoty za połączeniem się z sobą, tak jak Radha i Kryszna tęsknili za sobą. Ludzkie uczucie miłości i całkowitego oddania jest w krysznaizmie sposobem na połączenie się z bogiem.

To jest też moim zdaniem, z tzw. duszami bliźniaczymi, czyli kobietą i mężczyzną, którzy kiedyś żyli ze sobą w miłości i szczęściu, ale w następnych wcieleniach zostają rozłączeni przez ich różną karmę. Wreszcie po wielu wcieleniach rozpoznają się przez miłość dusz i żyją znowu ze sobą. Czasem mogą być nawet dużej różnicy wieku, różnych narodowości, należeć do różnych ziemskich kultur itp.  a jednak ich dusze i oni sami są bardzo szczęśliwi, że znowu natrafili na siebie. W tym chodzi przede wszystkim o prawdziwą miłość, która nie wiąże się tylko z uprawianiem seksu, który jest wtedy na planie dalszym lub też pomijany. Takie pary panując nad swoim ego wyrzekają się wielu rzeczy z ziemskiego świata materialnego, aby przyspieszyć bądź też zakończyć już wcielenie się na Ziemi.