NIE O TAKE PROAMERYKAŃSKOŚĆ WALCZYŁEM. I NIE O TAKIE „MIĘDZYMORZE”

Zawsze uważałem, że największym zagrożeniem dla Polski jest kondominium rosyjsko-niemieckie. Dlatego popierałem sojusz ze Stanami Zjednoczonymi i ideę Międzymorza.
Nie po to jednak, żeby zamienić jednego pana na drugiego.
Chodziło mi o wyzwolenie, nie o zmianę właściciela.
Chciałem Polski, która dzięki sojuszowi z Ameryką zyskuje bezpieczeństwo, a dzięki Międzymorzu — własną siłę. Polski, która nie musi wybierać między Berlinem a Moskwą, ale też nie musi wybierać między Waszyngtonem a Kijowem.
Tymczasem coraz częściej widzę, jak z Międzymorza robi się projekt polskiego podporządkowania ukraińskim interesom, a z proamerykańskości — bezwarunkowe przytakiwanie Waszyngtonowi.
Wczoraj robiliśmy laskę Niemcom, z dupą wystawioną w stronę Moskwy. Dzisiaj niektórzy proponują ten sam mechanizm — tylko w inną stronę.
Wtedy Berlin miał zawsze rację.
Dzisiaj zawsze rację ma Waszyngton.
A w sprawach Ukrainy — Kijów.
Gdy pojawia się temat kultu Bandery i UPA albo ukraińskiej polityki historycznej, mamy siedzieć cicho, bo rzekomo „działamy na rzecz Rosji”.
Gdy mowa o działaniach Izraela w Palestynie — również mamy siedzieć cicho, bo „sojusz ze Stanami”.
Nie.
Sojusznik nie jest właścicielem.
Przyjaciel nie jest zwierzchnikiem.
Wspólny wróg nie daje nikomu prawa do wystawiania nam rachunku za własne interesy.
Jeżeli mamy budować Międzymorze, to nie po to, żeby Polska została przedmurzem cudzych interesów.
Ma to być pas państw wolnych, silnych i podmiotowych — współpracujących z Ameryką, ale zdolnych powiedzieć jej „nie”; współpracujących z Ukrainą, ale broniących własnych interesów i własnych czerwonych linii.
Państw antyrosyjskich, lecz nie antypolskich.
Państw, które nie zamieniają polityki zagranicznej w konkurs na zgadywanie oczekiwań obcego patrona.
Bo jeśli jedyna zmiana polega na tym, że zamiast robić laskę Berlinowi robimy ją Waszyngtonowi, a zamiast oglądać się na Moskwę — oglądamy się na Kijów…
to nie jest Międzymorze.
To jest zmiana kierunku poddaństwa.
A ja nie o to walczyłem.
Nie chciałem dla Polski nowego pana.
Chciałem Polski bez pana.
CHODZIŁO MI O WOLNOŚĆ.
O SIŁĘ.
O PODMIOTOWOŚĆ.
O POLSKĘ, KTÓRA MA SOJUSZNIKÓW — ALE NIE MA PANÓW.

REKLAMA

O autorze: Klaudiusz Wesołek

Polski prawnik, dziennikarz, felietonista i były działacz opozycji antykomunistycznej. Urodzony w 1968 roku w Gdańsku, dojrzewał w cieniu schyłkowego PRL-u, w czasach, gdy bunt wymagał odwagi większej niż dziś można sobie wyobrazić. Już jako licealista związał się z Federacją Młodzieży Walczącej i Ruchem „Wolność i Pokój”, współorganizując happeningi, manifestacje i akcje solidarnościowe, kolportując podziemne wydawnictwa oraz wspierając strajkujących robotników Stoczni Gdańskiej podczas wydarzeń roku 1988. Za działalność opozycyjną był wielokrotnie zatrzymywany, represjonowany i inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego oraz studiów z zakresu ochrony środowiska i prawa międzynarodowego w Bratysławie i Seattle. Pracował m.in. dla administracji państwowej i instytucji publicznych, jednak przez całe życie pozostawał przede wszystkim człowiekiem niezależnym — wiernym ideałom wolności, obywatelskiego nieposłuszeństwa i prawa do własnego głosu. Jako autor łączy historyczną refleksję z ironią, humorem i pamięcią o świecie pogranicza kultur. Jest autorem powieści „Przygody Heli. Saga Wojenna i Powojenna” oraz „Wańka z Doliny Pulwy”, a także opowiadań z cyklu „Wszak i Kloc”, w których groteska miesza się z polityczną satyrą i słowiańskim klimatem. Publikuje również felietony kresowe oraz artykuły poświęcone historii i współczesnym interpretacjom idei Międzymorza — widzianego nie tylko jako projekt polityczny, ale także jako wspólnota pamięci, kultur i doświadczeń Europy Środkowo-Wschodniej. Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.