AstraZeneca to „szczepionka” genetyczna, wektorowa, z szympansim adenowirusem i genem S koronawirusa, namnażanym na ludzkich embrionalnych liniach komórkowych.

REKLAMA

Już około 10 państw wstrzymało szczepienia tym preparatem.

Potencjalne zagrożenia: DNA adenowirusa jest rozpoznawane w naszym organizmie jako obce DNA, co może wywołać ostrą reakcję zapalną. Zmodyfikowane genetycznie DNA adenowirusa może zostać włączone do naszego genomu. Ludzkie linie komórkowe posiadają zmodyfikowane geny, które czynią je nieśmiertelnymi. Jeśli takie geny zostaną włączone do genomu to mogą wywołać chorobę nowotworową. Linie komórkowe mogą być zarażone wirusami, które również mogą przedostać się do szczepionki. Potwierdzono, że zakrzepica powstała po podaniu tej „szczepionki” była przyczyną zgonów.
„Szczepionka” ta nie daje ochrony przed zakażeniem przez okres około miesiąca. Szczepienia w okresie przeziębieniowym mogą przyczynić się do transmisji wirusa, co odnotowano w odniesieniu do Izraela, UK i Hiszpanii. Nauczyciele mogą więc być podatni na zakażenia i zakażać uczniów. Maseczki nie uchronią dzieci przed zakażeniem, ponieważ wirusy przez nie z łatwością przenikają. Pory w maseczkach są znacznie większe niż wielkość wirusa.

Dla zainteresowanych:
„Z wektorami adenowirusowymi związane jest także niebezpieczeństwo integracji z DNA jądrowym, o czym pisze nawet WHO (cyt.): istnieje teoretyczne ryzyko mutagenezy w związku z możliwą integracją DNA do genomu gospodarza” (WHO 2020). Adenowirusy zawierają dwuniciowy DNA. Adenowirusy oraz powstałe na ich bazie wektory tworzą tzw. episomalny DNA. Po wniknięciu do jądra komórkowego łączy się on z histonami i dochodzi do ekspresji genów wirusowych, w tym transgenów (np. genu białka S) wstawionych do wektora. Na ogół nie dochodzi do integracji z DNA gospodarza. Jednakże badania in vitro wykazały występowanie integracji wektora adenowirusowego z genomem ludzkich linii komórkowych z częstością 10-6-10-3. Warunkiem rekombinacji jest duża liczba cząstek wirusowych, a taka sytuacja ma miejsce w przypadku konstruktów podawanych jako „szczepionki”. W warunkach in vivo integrację stwierdzono w hepatocytach myszy z częstością 10-7-10-5. Dotyczyła ona głównie końców chromosomów, ale także zidentyfikowano insercje w obrębie genów. Integracja związana była z rekombinacją, czyli wymianą fragmentów DNA pomiędzy odcinkami homologicznymi (rekombinacja homologiczna) lub niehomologicznymi (rekombinacja heterologiczna). W miejscach integracji obserwowano delecje i substytucje fragmentów do 9 nukleotydów. Na podstawie częstości integracji oraz liczby i wielkości genów u człowieka, autorzy cytowanych badań szacują, że w obrębie danego genu w komórce może wystąpić 188 integracji, w tym 9 integracji w części kodującej każdego genu (Stephen i in. 2010). Z drugiej strony, częstość spontanicznych mutacji u człowieka waha się w zależności od genu pomiędzy 10-8-10-6. Tym samym częstość integracji in vivo jest porównywalna z częstością mutacji spontanicznych u człowieka. Nie można jednak wykluczyć, że integracja fragmentów nie tylko spowoduje inaktywację określonych genów, ale także wpłynie na geny związane z nowotworami, geny kodujące mikroRNA, co może przełożyć się na zmiany ekspresji wielu genów. Częstość tych zdarzeń nie jest znana i nie przeprowadzono badań w tym kierunku. O ile ryzyko integracji może być akceptowalne dla terapii antynowotworowej, to w przypadku zapobiegania SARS-COV-2 jest nieakceptowalne”.
Stephen SL, Montini E, Sivanandam VG, Al-Dhalimy M, Kestler HA, Finegold M, Grompe M, Kochanek S. 2010. Chromosomal integration of adenoviral vector DNA in vivo. J Virol 84: 9987-9994. Dostęp: doi:10.1128/JVI.00751-10
WHO 2020. COVID-19 vaccines: safety surveiilance manual. Geneva: World Health Organisation.

Więcej na temat szczepionek w: „Fałszywa pandemia. Krytyka naukowców i lekarzy. Cz. 4” (w przygotowaniu do druku).

Autor: prof. zw. dr hab. Roman Zieliński
Roman Zieliński jest profesorem biologii o specjalności genetyka z prawie 40-letnim doświadczeniem w pracy naukowej i dydaktycznej. Studiował biologię, ze specjalizacją genetyka,  na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w latach 1971-1976.

Doktorat z genetyki (1980 r.) i habilitację z genetyki (1986 r.) uzyskał na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, tytuł profesora (1998 r.) również na UAM w Poznaniu. W 2007 r. został profesorem zwyczajnym. Tworzył od podstaw Katedrę Genetyki na Uniwersytecie Szczecińskim, która była jedną z pierwszych jednostek wprowadzających analizę PCR do badań genetycznych (1995 r.).

Stworzył Katedrę Genetyki na nowopowstałym Wydziale Biologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, gdzie pracował do 2014 r.

W ciągu 16 lat pracy na UWM działania Prof. Romana Zielińskiego doprowadziły do powstania jednostki zajmującej się genetyką molekularną i rozpoznawalnej na poziomie międzynarodowym. Potwierdzeniem wysokiej pozycji jednostki oraz dorobku Prof. Romana Zielińskiego było pozyskanie 9 międzynarodowych projektów badawczych, w tym koordynowanego przez Profesora, prestiżowego projektu w ramach 6 Programu Ramowego UE (Contract MTKD-CT-2004-509834) oraz sieci badawczej COST (FA0603).

Rangę kierowanej przez Prof. Zielińskiego jednostki podkreślały także liczne prośby o odbycie stażu z zakresu metod molekularnych w kierowanej przez niego Katedrze Genetyki. W latach 2004-2007 w Katedrze Genetyki przebywało 14 stażystów z różnych państw europejskich oraz kilkunastu stażystów z ośrodków w Polsce. W sumie Katedra Genetyki kierowana przez Prof. R. Zielińskiego współpracowała z 41 partnerami zagranicznymi uczestniczyła jako koordynator lub partner w 19 międzynarodowych konsorcjach badawczych.

Prof. zw. dr hab. Roman Zieliński ma duże doświadczenie dydaktyczne. Organizował i prowadził zajęcia z genetyki, diagnostyki medycznej, genetyki człowieka, cytogenetyki, biologii komórki, biologii medycznej, cytofizjologii, biologii molekularnej, genetyki molekularnej, ewolucji molekularnej, genetyki populacyjnej, mutagenezy, regulacji prawnych w biotechnologii. W trakcie pracy na UWM w Olsztynie prowadził zajęcia na trzech kierunkach studiów: Biologia, Biotechnologia oraz Pielęgniarstwo. Profesor R. Zieliński był promotorem 36 prac licencjackich, 49 prac magisterskich, 9 prac doktorskich, w tym pracy z zakresu nauk medycznych, obronionej na Akademii Medycznej w Lublinie.

Prof. R. Zieliński opublikował 110 artykułów naukowych w recenzowanych czasopismach międzynarodowych, 45 doniesień konferencyjnych, w tym 30 na konferencjach międzynarodowych, sporządził liczne raporty do Komisji Europejskiej i ekspertyzy dla jednostek prywatnych i państwowych, w tym dla Stoczni Szczecińskiej, jednostek policji, parków narodowych, szpitali. Prace Prof. R. Zielińskiego były cytowane 363 razy, a indeks H = 10.