Leszek Miller w TVN 24: „Nie było przymusu zapisywania się do PZPR. Nieprawdziwa jest teza, że nikt, kto nie wstąpił do tej partii, nie mógł robić kariery naukowej, politycznej czy gospodarczej. Ludzie, którzy tak mówią, próbują w sposób dosyć prymitywny wybielić swoją przeszłość”.

REKLAMA

W TVN 24 zapewne mu wierzą!

W 1972 r. skończyłem prawo na Uniwersytecie Wrocławskim. Obroniłem pracę magisterską na temat polityki polskiej wobec Niemiec w latach 1926-1935. Mój promotor profesor Karol Jonca kierujący katedrą Doktryn Politycznych i Prawnych zaproponował zatrudnienie w jego katedrze. Nie było jeszcze etatu dla asystenta więc profesor załatwił mi stypendium doktoranckie, miałem tam doczekać, aż etat dla mnie pojawi się. Tymczasem „koledzy” studenci, należący do PZPR donieśli na mnie do komitetu partyjnego na uniwersytecie – ostrzegli, że jestem antykomunistą i jako taki nie powinienem zostać pracownikiem naukowym.

Zostałem wezwany do rektora tow. prof. Mariana Orzechowskiego. Usłyszałem, że mogę zostać pracownikiem naukowym, jeśli zapiszę się do PZPR. Odmówiłem. Wyrzucono mnie.

W 1983 r. siedziałem w więzieniu skazany za „obalanie ustroju”. Prof. Jonca za pośrednictwem mojego obrońcy mec. Jerzego Woźniaka zaproponował, żebym wykorzystał czas w więzieniu na napisanie doktoratu. Zaoferował, że będzie dostarczał potrzebne materiały i przejeżdżał do więzienia na konsultacje. Wystąpiłem o zgodę do naczelnika więzienia. Oczywiście odmówiono.

Doktorat napisałem i obroniłem po upadku PRL, gdy partii Leszka Millera już nie było.

Europoseł z listy Koalicji Europejskiej, a w PRL sekretarz wojewódzki i członek Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR opowiada, że mogłem „robić karierę naukową” bez „przymusu” wstępowania do jego PZPR.
—————————–
Na dyplomie razi patron uczelni zdrajca i sowiecki agent Bierut, a także przekręcona nazwa miejsca urodzenia (powinno być Olmonty), cieszy znaczek w klapie marynarki, noszone przeze mnie miniaturowe godło Niepodległej – orzeł w koronie.

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.