Oskar Minge. Codziennie.

REKLAMA

Nie wytrzymałem i napisałem do naczelnego Pressmanii, że zrobię u nas miejsce, w którym będzie można sprawdzić podejrzaną wiadomość, zanim pójdzie dalej. Zaczęło się od Krakowa. Sam użyłem wtedy dwóch słów: „teraz podali”. Byłem przekonany, że do tekstu trzeba pilnie dopisać informację dotyczącą rodziny napastnika. Gdyby ktoś zapytał mnie, kto podał, nie umiałbym odpowiedzieć. A przecież zawodowo zajmuję się technologią i marketingiem. Powinienem być ostatnim człowiekiem, którego nabierze wiadomość bez źródła. No więc okazuje się, że jestem całkiem normalnym kandydatem.

Na fotografii z 1937 roku obok Stalina, nad kanałem Moskwa-Wołga, stoi Nikołaj Jeżow. Na późniejszej wersji zdjęcia Jeżowa już nie ma. Jest woda. Najbardziej daje do myślenia właśnie ta woda. Gdy oglądasz obie odbitki obok siebie, od razu widzisz manipulację. Ale gdybyś dostał do ręki tylko tę drugą, przyszłoby ci w ogóle do głowy zapytać, kto wcześniej stał w tym miejscu? Mnie pewnie nie.

Stalin miał do dyspozycji retuszerów, drukarnie i państwo, które decydowało, jaką odbitkę zobaczy czytelnik. Dzisiaj jeden człowiek może po kolacji usiąść z telefonem i stworzyć świadka, którego nigdy nie było. Dać mu twarz, głos i te kilka zdań, po których ktoś napisze: „Przecież sam słyszałem”. A czasami nawet sztuczna inteligencja jest do tego zbędna. Wyobraźcie sobie prawdziwy film z prawdziwą karetką na prawdziwej ulicy. Wystarczy podpisać go „Kraków, dzisiaj”, chociaż nagrano go trzy lata temu w innym mieście. Można badać każdy piksel i wyjdzie, że obraz jest autentyczny. Tylko karetka pojechała do zupełnie innego człowieka.

Mniej więcej 60 procent mojego dnia pracy zajmują AI i automatyzacje. Lubię tę robotę. Potrafię zbudować narzędzie, które przyjmie od czytelnika zdjęcie albo tekst i pomoże zacząć sprawdzanie. I właśnie dlatego trochę głupio byłoby mi zakończyć ten felieton apelem, że „ktoś powinien się tym zająć”. Skoro umiem zrobić potrzebną część, mam kontakt do naczelnego i sam przed chwilą potrzebowałem takiego miejsca, to na kogo właściwie czekam?

Tak powstaje PRESSMANIA Punkt Weryfikacji. Chcę, żeby można było przynieść tam dokładnie to, co przyszło na rodzinnej grupie: zdjęcie, urwany film, zrzut ekranu z alarmującym podpisem. Weźmy tę karetkę. Przydatna odpowiedź brzmi: „Tu jest wcześniejsza publikacja tego samego filmu. Zwróć uwagę na datę i nazwę ulicy”. Wtedy masz co odesłać osobie, która cię ostrzegła. Sam napis „FAKE”, choćby wielki i czerwony, daje jej tylko wybór, komu ma wierzyć na słowo. Chcę też zostawić miejsce na najuczciwszą czasem odpowiedź: „Sprawdziliśmy tyle i tyle. Nadal nie wiemy”. A jeśli to my popełnimy błąd, sprostowanie ma być widać równie dobrze jak pierwotny wpis.

Nie mam ochoty dokładać amunicji do wojny polsko-polskiej. Zwłaszcza że jeśli zagraniczne służby zechcą wykorzystać naszą kłótnię, sporą część roboty jesteśmy w stanie wykonać za darmo. Wystarczy podsunąć coś, w co jedna połowa kraju bardzo chce uwierzyć o drugiej. Ale dokładnie tę samą zasadę stosuję do opowieści o samych służbach: jeśli nie wiem, kto stoi za konkretną wrzutką, nie będę zgadywał, z której przyszła stolicy. Za to wiem, na co mam wpływ tutaj. Jeżeli niesłusznie oskarżono człowieka na grupie liczącej trzydzieści osób, warto wrócić ze sprostowaniem właśnie do tych trzydziestu. Dla niego to mogą być wszyscy sąsiedzi.

Dlatego pod tym projektem podpisuję się własnym nazwiskiem. Gdy następnym razem odruchowo napiszę „teraz podali”, możecie mnie zapytać: „Oskar, ale kto konkretnie?”. Chciałbym wtedy móc pokazać oryginał. A jeśli go nie znajdę, mieć przyzwoitość napisać tej samej osobie: „Słuchaj, pospieszyłem się. Nie podawaj tego dalej”. Od tego mogę zacząć już dziś.