Trochę z pewnym opóźnieniem przedstawiam garść średnio uporządkowanych refleksji na temat uroczystości 1050-rocznicy Chrztu Polski.

Przede wszystkim podoba mi się taka zbitka interpretacyjna. To rzeczywiście było wydarzenie – to sprzed 1050 laty – o charakterze religijnym i także politycznym. No i nie tak, jak chce Petru – Swetru był to początek uczestnictwa Polski w unii europejskiej (specjalnie z małej litery). To był początek rozwoju Polski w określonym nurcie cywilizacji, poza religijnymi aspektami, których nie da się pominąć. Dzięki temu Polska faktycznie nie tylko zaistniała w Europie, ale też w niej funkcjonowała, a potem się uratowała w czasach zaborów, niemieckiej niewoli i komunistycznego upodlenia.

Kulminacją posiedzenia Zgromadzenia Narodowego było orędzie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy. Trzeba otwarcie stwierdzić, że było ono głębokie, przemyślane i trafnie ideowo skonstruowane. Niestety do jakości przemówienia nie dostosowali się niektórzy posłowie Nowoczesnej i PO. Obserwatorzy sceny politycznej, niekoniecznie wnikliwi, także powierzchowni, pewnie stwierdzają, że tego się można było po nich spodziewać, ale ja uważałem, że w takim dniu trzeba wznieść się ponad podziały polityczne, jeśli już się na sali/hali pojawiło.

Niestety niegodne zachowanie posłowie tychże partii – powtarzam: niektórzy, ale jednak i widoczni i słyszani, kontynuowali podczas śpiewu pieśni: Boże coś Polskę. Ostentacyjnie zaśpiewali: Ojczyznę wolną racz nam zwrócić Panie, jednoznacznie tym sugerując, iż PiS zawłaszczył Polską, a oni czują się w niej niewolnikami.

Porywające było również Oratorium, utwór w formie współczesnej nawiązujący do najważniejszych wydarzeń z dziejów Polski, w których odcisnęło się piętno chrystianizacji. Jego autorami są: Sylwester Dworacki – słowa i Jacek Sykulski – muzyka.

Generalnie Zgromadzenie Narodowe, także przez udział posłów i senatorów w uroczystej Mszy Św. w poznańskiej katedrze, w podniosły sposób oddało hołd tym, którzy wprowadzili Polskę do rodziny chrześcijańskiej i w niej ją utrzymali.

Tak na marginesie trzeba dodać, że na niezwykłym poziomie stało również zabezpieczenie imprezy przez służby i policję. Był to dla nich dobry poligon doświadczalny przed kolejnymi wielkimi imprezami w Polsce: Światowymi Dniami Młodzieży i szczytem NATO.

Dr hab. Józef Brynkus w studio Pułkownik Kukliński zwycięska misjaAutor: dr hab. Józef Brynkus
Poseł na Sejm VIII kadencji, wybrany z Ruchu Kukiz’15 w okręgu 12 (małopolska zachodnia, powiaty: myślenicki, wadowicki, suski, chrzanowski, oświęcimski). Pracownik Katedry Edukacji Historycznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Doktorat otrzymał za rozprawę: Bohaterowie dziejów ojczystych w podręcznikach szkolnych XIX wieku. Habilitację uzyskał w 2014 roku za całokształt dorobku, w którym wyróżniają się prace poświęcone tożsamości i świadomości historycznej Polaków i historii komunistycznej Polski. Wygłosił kilkadziesiąt referatów na polskich i międzynarodowych konferencjach naukowych (m. in. w Berlinie, Ostrawie i Preszowie). Wydał ponad 80 publikacji naukowych (niektóre jako współautor) w języku polskim, angielskim, niemieckim i francuskim. Spośród  nich najcenniejszą jest książka wydana w 2013 r.: Komunistyczna ideologizacja a szkolna edukacja historyczna. Praca ta stawia w zupełnie nowym świetle edukację historyczną w Polsce Ludowej i same dzieje tego państwa, co spowodowane jest przywołaniem w niej dotąd nieudostępnianych źródeł historycznych. W Katedrze Edukacji historycznej zajmuje się  przygotowaniem nauczycieli do pracy w szkole. Prowadzi liczne prelekcje dla młodzieży szkolnej i różnych środowisk, w których odsłania mechanizmy funkcjonowania Polski Ludowej. Tematyka publikacji dra hab. Józefa Brynkusa m. in. dotyczy: roli jednostki w dziejach, wizji bohaterów dziejów polskich i powszechnych w edukacji historycznej oraz popularyzacji dziejów, kształtowania tożsamości i świadomości narodowej, historycznej oraz społecznej Polaków przez edukację historyczną i inne procedury upowszechniania wiedzy o przeszłości w okresie od XIX do XXI wieku, doskonalenia procesu nauczania historii, metodologii historii i historiografii oraz dziejów komunizmu w Polsce Ludowej.