Po szkole chodziliśmy nad graniczną Olzę, po drodze kupowaliśmy cztery ćwierćlitrówki, kieliszki kradłem od Taty. Polewaliśmy sobie srogo siedząc nad brzegiem rzeki. Patrzeliśmy w stronę lepszego świata. Czechosłowacja to było wtedy coś. Lentilki, jarmilki, banany i te cholerne gąbki o smaku spalonej benzyny zmieszanej z zapachem pomarańczy. Rodzice mówili nam, żebyśmy tego nie jedli. Z drugiej strony Czechosłowacy jedli i nie wyginęli masowo na drugim brzegu rzeki. A nawet jak umierali od jedzenia tych gównożujków to nikt się o tym nie dowiadywał. Bo miejscowa służba bezpieczeństwa, tzw. estebaci kontrolowali sytuację.

REKLAMA

Jak żeśmy obalili dwie ćwierćlitrówki, nabieraliśmy pewności siebie. Pamiętam, że ja zawsze wyprostowany stając na brzegu Olzy głośno krzyczałem: precz z pseudokomunizmem w Czechosłowacji. Wtórował mi mój kolega z klasy, Szymon, który ciskając kamienie w drugą stronę wrzeszczał: Niech żyje prawdziwy komunizm. Precz z czechosłowackimi rewizjonistami.

Estebaci (czechosłowacka służba bezpieczeństwa, tamtejsze SB) mieli z tym potężny problem, bo uważali, iż ten temat jest już po 1968 definitywnie zamknięty, a tu dwóch szczylów z Polski wykrzykuje w ich stronę, że jednak nie. Nie wiedzieli wówczas, że byliśmy pod wpływem sfermentowanej oranżady, sprzedawanej w plastikowych woreczkach.

I to była prawdziwa działalność, nie co to teraz.