290 lat temu – 5 października 1733r., nastąpiła pierwsza w pełni niesuwerenna elekcja polskiego władcy pod obcymi bagnetami. Co prawda już narzucenie w 1704r. przez szwedzkiego władcę swojego faworyta – wojewodę poznańskiego Stanisława Leszczyńskiego, stanowiło pogwałcenie stanowienia o polskich sprawach przez Polaków. Nie była to jednak formalnie klasyczna elekcja po śmierci bądź dobrowolnej abdykacji władcy.
W październiku 1733r. pod czujnym okiem ponad 30 000 żołnierzy rosyjskich (trzy korpusy wojska przysłane przez carycę Annę Iwanowną) garstka szlachty (około 900) ogłosiła królem Rzeczypospolitej Fryderyka Augusta II (panował jako August III Sas), syna zmarłego monarchy, Augusta II Sasa.
Niespełna miesiąc wcześniej 12 tysięcy narodu szlacheckiego suwerennie postawiło na Stanisława Leszczyńskiego. Wybór suwerena został pogwałcony przez obce siły. Pierwszy, aczkolwiek nie ostatni raz.