W niedzielę 25 maja 2025 roku w Warszawie odbyły się dwa marsze, media podają: „Marsz Nawrockiego” i „Marsz Tuska”.

REKLAMA

„Wielki Marsz dla Polski” organizowany przez sztab wyborczy kandydata na prezydenta Karola Nawrockiego przeszedł od Ronda de Gaulle do Placu Zamkowego. Generał de Gaulle dbający o zachowanie przez Francję suwerenności był zwolennikiem zjednoczenia Europy rozumianej jako Europa Ojczyzn. Nad placem przed Zamkiem Królewskim, który w II Rzeczypospolitej był siedzibą prezydenta, góruje kolumna z królem Zygmuntem III Wazą trzymającym krzyż. Dobrze, że nie skierowano w to miejsce zwolenników Trzaskowskiego, mogliby królowi krzyż zabrać. Wspomnijmy jeszcze, że przed królem Zygmuntem padali na kolana składając hołd Szujscy, zdetronizowany car Rosji Wasyl IV i jego brat Dymitr (niefortunny dowódcy sił rosyjskich w bitwie pod Kłuszynem).

Marsz, dla poparcia kandydatury zastępcy Tuska Rafała Trzaskowskiego, nazwany przez organizatorów ryzykowanie „Wielki Marsz Patriotów” (w Brukseli mogą go uznać za marsz nazistów) przeszedł od Placu Bankowego do Placu Konstytucji. Uczestnicy tego marszu, zwłaszcza beneficjenci ubeckich emerytur, bez wątpienia pamiętają, że w PRL nazywał się on Placem Feliksa Dzierżyńskiego, nad którym dominował nieistniejący już monument „Żelaznego Feliksa” – jeśli Trzaskowski zostanie prezydentem to nie wykluczone, że nazwa i pomnik powrócą. Także cel marszu powinien dobrze kojarzyć się maszerującym „patriotom” Tuska. Nazwę „Plac Konstytucji” nadano dla uczczenia konstytucji PRL uchwalonej w 1952 r. Projekt konstytucji, przetłumaczony na język rosyjski, namiestnik sowiecki Bolesław Bierut zawiózł na Kreml z prośbą o akceptację. Do tekstu uwagi naniósł osobiście sam Iosif Wisarionowicz Stalin i pozwolił ją uchwalić.

Dwa światy: jeden marsz zmierzał na plac stalinowskiej konstytucji, drugi tam, gdzie trwa pamięć o królu Zygmuncie. Nie trudno stwierdzić, gdzie jest Polska!

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.