Wybierający się do rządzenia Polską obiecują, że każda Polka będzie mogła „wyskrobać” sobie dziecko przez nią z kimś poczęte do 12 tygodnia ciąży przy pomocy lekarza, który nie będzie mógł odmówić powołując się na klauzulę sumienia.

REKLAMA

Pojawia się też opowieść, że trzeba wrócić do tzw. kompromisu aborcyjnego, który kiedyś był, a został orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego 22 października 2020 r. zniesiony. Kiedy zapadło to orzeczenie TK aborcjoniści strasznie protestowali, odbywały się nawet marsze temu przeciwnych, a jak ogłosiła Helsińska Fundacja Praw Człowieka: „Tak zwane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stanowi bezprecedensowy atak na prawa kobiet, prawa rodziny i wolność jednostki od nieludzkiego i poniżającego traktowania.”

Jakież więc prawa kobiet, rodziny, jednostki naruszył Trybunał? Otóż dotąd można było dokonywać aborcji, gdy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazywały na duże „prawdopodobieństwo” ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu lub nieuleczalnej choroby. Teraz aborcja nie była już możliwa np. gdy pojawiło się podejrzenie, że dziecko poczęte może być dotknięte Zespołem Downa.

W Polsce aborcja jest możliwa, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety lub gdy powstała w wyniku czynu zabronionego (gwałt, kazirodztwo). Po orzeczeniu TK nie wolno dokonywać aborcji z powodów eugenicznych! Przywrócenie więc „kompromisu” oznaczałoby, że znowu będzie możliwe legalne zabijanie dziecka nienarodzonego także w razie podejrzenia o występowanie Zespołu Downa.

Lewica wykrzykuje, że chce zapewnić „bezpieczną” aborcję – dla kogo bezpieczną? Dla dziecka poczętego będzie ona skrajnie niebezpieczna, pozbawi je życia. Dodajmy, że Lewicy „kompromis aborcyjny” nie wystarcza!

Poniżej: dziecko w jedenastym tygodniu ciąży, które będzie można „usunąć” legalnie i „bezpiecznie” dla wykonujących „zabieg” chociaż ten „płód” jest zdrowy i prawidłowo się rozwija, nie zagraża zdrowiu kobiety i nie pochodzi z przestępstwa.

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.