– Przez te pana lęki wpisał się pan w ruską narrację, panie Tomku. 

REKLAMA

– Tak, ma pani rację, a właściwie nie wiem, bo zapowiedzieli analizę filmów z marszu i będzie karanie. 

– Bo nie wolno łamać prawa! 

– To był Marsz Niepodległości. Przez race wyraża się jego tożsamość. 

– Nie w praworządnym państwie! 

Pan Tomek odpowiadał pani Zosi dość bezbarwnie, jakby jego myśli musiały się przebijać przez gęstą mgłę i dlatego wytwarzały wyblakłe słowa. Bo było za gorąco. 

Nie było gorąco, ale cieplej niż wczoraj. Dlatego pani Zosia szła w rozpiętym płaszczu i widać było jej niebiesko-niebieską sukienkę. Sukienka zwężała się do samych kostek, ale miała rozcięcie. Przy każdym kroku wyłaniała się z niego jej noga. Raz bardziej, raz mniej. Właśnie to tak bardzo pochłaniało uwagę pana Tomka, że nie mógł się skupić na mówieniu. 

– 250 tysięcy ludzi to dużo, ale nic wielkiego – kontynuowała swoją analizę Marszu Niepodległości pani Zosia. – Policja nad wszystkim panowała. Właśnie takiego państwa nam potrzeba. 

– Widziała pani zdjęcia z Marszu? 250 tys. to jakiś żart. 

– Ja wierzę w oficjalne dane. 

– W czasach rządów Zjednoczonej Prawicy pani nie wierzyła. 

– Bo wtedy oficjalne dane były niewiarygodne. 

– Ale, pani Zosiu, przecież gołym okiem można zobaczyć, że liczby podawane przez służby Trzaskowskiego są nieprawdziwe. Zresztą gdy jest naprawdę dużo ludzi, oni zawsze podają 250 tys. Jakby im się liczydło w tym miejscu zacięło. 

– Ale to są dane oficjalne. Zaufanie do nich jest naszym obywatelskim obowiązkiem. Nie ma znaczenia, czy są prawdziwe. 

– To jest jakiś nowy wymiar nowoczesnego patriotyzmu? 

– A właśnie, że tak, panie Tomku. Nawet jeżeli oficjalne dane odbiegają czasami od rzeczywistości, to dla naszego dobra. 

– Czyli władza teraz kłamie w naszym interesie? Nawet komuniści nie posunęli się tak daleko. 

– A pan znowu o komunizmie. Musi się pan wreszcie od tego uwolnić. Świat poszedł naprzód, a wy ciągle macie stan wojenny. 

– To było bardzo pouczające doświadczenie. Uwrażliwiło nas na zagrożenia ze strony władzy. Pani to może postrzegać inaczej ze względu na swoją tradycję rodzinną. 

– Mój tatuś był działaczem KPN-u, proszę pana. Z mamusią zanosiłam mu kanapki do więzienia. Nie wpuszczano nas do środka, ale mamusia pokazywała mi okno, z którego tatuś patrzy na mnie przez kraty. 

I panu Tomkowi zrobiło się głupio. Powinien jej teraz okazać jakieś współczucie. Być może wypadało ją ścisnąć za rękę lub nawet objąć ramieniem. Ale w tym momencie jej noga wyłoniła się z rozcięcia bardziej niż zwykle, a jego myśli odleciały bardziej niż wcześniej. Zamiast więc okazać się prawdziwym mężczyzną, bąknął coś bez sensu, że każdy wtedy gdzieś należał. 

A pani Zosia, która nie doczekała się od pana Tomka żadnego gestu zrozumienia, z nadąsaną miną tłumaczyła dalej, dlaczego oficjalne kłamstwa w sprawie Marszu były dla dobra Polski. 

– Bo cały świat wie, że jest to marsz nacjonalistów. 250 tys. nazistów to olbrzymi wstyd dla Polski przed całym światem. Gdyby ich było więcej, to byłaby katastrofa. 

– Ale było więcej. 

– Dlatego nie należy o tym mówić. 

– Ale to wcale nie byli wyłącznie nacjonaliści. To byli polscy patrioci. 

– Kogo to obchodzi, panie Tomku? 

– Nie rozumiem… 

– Polski patriotyzm w oczach cywilizowanej Europy to nacjonalizm. Więc sam pan przyznaje, że to był Marsz Nazistów. 

– Nie. 

– Właśnie dlatego nikt wam nie wierzy. Im bardziej zaprzeczacie, tym bardziej potwierdzacie. Gdybyście się przyznali, świat doceniłby waszą szczerość. A tak uważa was za kłamców. 

– Więc mamy się przyznać, że marsz patriotów to marsz nazistów i jednocześnie uznać, że podawanie nieprawdziwych informacji o liczbie uczestników Marszu Niepodległości jest w interesie Polski? 

– Właśnie tak. Ale to bez znaczenia, bo i tak nikt wam nie uwierzy, że jesteście szczerzy. 

– Czyli nawet przyznanie się do winy niczego nie zmieni? 

– A dziwi się pan? Przecież tacy ludzie jak pan nie wierzą w oficjalne dane tylko dlatego, że jest inaczej. Czy cywilizowany świat może was traktować poważnie? 

I w ten oto sposób pani Zosia ostatecznie pogrążyła Marsz Niepodległości i pana Tomka. 

W tym czasie zapadł zmierzch i zrobiło się zimno. Pani Zosi zmarzły nogi, więc pożegnała się z panem Tomkiem. Dumna ze swojego zwycięstwa szła wyprostowana, czując do samego końca na sobie jego wzrok.  

Tak się złożyło, że jej mąż też miał na imię Tomek. To był bardzo fajny facio.