Czyli, literacka miniatura o tym co minęło.

REKLAMA

Przeszłość jest z nami każdego dnia. Nie ma chwili byśmy nie myśleli o tym, co wydarzyło się 20 lub 30 lat temu. Ale najczęściej to, luźne fakty. Lecz czasami bywa tak, że jakiś zapach, znienacka, uruchamia w nas ciąg skojarzeń, obrazów. Przeszłość nie tyle do nas powraca, ale my się do niej przenosimy.

Zapach pieczonego placka drożdżowego

Przechodząc obok cukierni, w dowolnym miejscu, zwłaszcza rano, gdy zapach jest jeszcze bardzo intensywny i gęsty jak ciasto, czując zapach drożdżdżówki, przenoszę się w lata 60 i 70 do Wyrzyska.

Do mego domu przy Grunwaldzkiej.

I widzę babcię Marysię jak ugniata, w sobotę, drożdżowe ciasto by było do niedzielnej, poobiedniej kawy.

W jednej ręce trzyma drewniany tłuczek, którym bije w ciasto aż pojawią się pęcherze powietrza, drugą, lekko ubrudzoną mąką, odgarnia włosy z czoła.

Coś do mnie mówi, ale już nie pamiętam co to było.
Może, bym jej pomógł bo się zmęczyła.
Często, zresztą, jej w tym pomagałem.

Zapach ziemi po letnim deszczu

Nawet jeśli czuję go w Polsce, przenosi mnie do Indii, a konkretnie do Chennai, stolicy Tamil Nadu i Kerali, gdzie spędziłem sporo czasu.

Ale zanim monsun wreszcie spadł na wyschniętą, czerwoną glebę, na niebie pojawiały się jego zwiastuny.

Czarno-ołowiane, kłębiaste chmury zasnuwające niebo jakby zasłoną.

Silny wiatr porywał z ziemi: foliowe torebki, papier, plastikowe butelki po napojach, jakieś szmaty i niósł je ulicami.
Wciskał w każdy, wolny zakamarek miejskiej przestrzeni.

Ranił oczy piaskiem porwanym z chodników.
Nagle, wszystko ucichło, jak „Bolero” Ravela.

Niebo przeszyły zygzaki błyskawic, którym towarzyszył grzmot.
Nie jeden, pojedynczy, ale ciągły, nieustannie wzrastający, aż do bólu uszu.

Potem, jedna po drugiej, zaczęły spadać krople deszczy, by po sekundach zamienić się w ścianę wody wylewającą się z ogromnej wanny ponad głowami ludzi.

W tym krótkim czasie, na samym początku ulewy, ziemia zaczęła pachnieć silną, ziemistą wonią, tak jak ognisko, na które wylano wodę.

Ten zapach jest tak cenny i pożądany przez mieszkańców Indii, że wytwarza się perfumy, które go mają przypominać w długich miesiącach suszy.

Nazywa się, mitti attar lub gill attar.

Jest wiele zapachów, które mnie przenoszą w przeszłość.

Są dobre, ożywiające chwile radosne.

I złe, jak na przykład, zapach dworcowych peronów, które przenoszą mnie do momentów, o których wolałbym zapomnieć.

Ale one wszystkie, są tym, co mnie wyróżnia od innych ludzi.

Moją biografią i tożsamością.

Na zdjęciu, w Chennai podczas monsunu

#pamięć #przeszłość #zapachdrożdżówki #Wyrzysk #Indie