12 lat temu, 7.07.2009 r. zmarła ppor. Halina Kifer „Kropelka”, żołnierz ZWZ-AK, Powstaniec Warszawski. Piękna  Dama Krzyża Walecznych – 2. krotnie. Była komendantką 25-osobowej grupy żeńskiej w oddziale dywersyjno-sabotażowym Mirosława Palczewskiego „Mirka” i Tadeusza Mrówczyńskiego „Marsa”. Odbyła szkolenia wojskowe i sanitarne z ćwiczeniami w terenie. Kolportowała prasę podziemną, przewoziła broń, amunicję i meldunki na trasie Ursus-Warszawa i okolice.

REKLAMA

Prowadziła nasłuchy radiowe, brała udział w akcjach sabotażowych skierowanych przeciwko niemieckim transportom kolejowym wiozącym broń i amunicję na wschód.

Aresztowana 1.10.1942 r., na skutek denuncjacji, w swoim domu w Ursusie wraz z matką Aleksandrą Kifer ps. „Oleńka”, bratem Tadeuszem i przyjaciółką Krystyną Nowicką ps. „Hawajka”. Została przewieziona do siedziby Gestapo w al. Szucha, następnie na Pawiak w charakterze więźnia politycznego, pod zarzutem gromadzenia broni i przynależności do AK.

Maltretowana fizycznie i psychicznie nie przyznała się do działalności w AK, nikogo nie wydała. Z Pawiaka została zwolniona wraz z matką 3.11.1942 r., dzięki staraniom organizacji podziemnej.

Po wyjściu z Pawiaka ukrywała się ze względu na donos do policji niemieckiej, że została wykupiona z Pawiaka za pieniądze i nadal działa w AK.

Pracowała społecznie w delegaturze RGO i PCK w Ursusie. W lipcu 1944 r. wstąpiła w szeregi Wojskowej Służby Kobiet w 6. Rejonie VII Obwodu AK „Obroża” w Ursusie. Służyła jako łączniczka. Przenosiła meldunki z punktu kontaktowego w Ursusie do punktów kontaktowych w Piastowie i Pruszkowie-Żbikowie.

W Powstaniu warszawskim walczyła w Batalionie”Miotła” Zgrupowanie „Radosław”. Pełniła funkcję łączniczki do dowództwa i sanitariuszki. Szlak bojowy: Ursus-Wola-Stare Miasto-kanały-Śródmieście-Górny Czerniaków.

19 sierpnia, w czasie walk o remizę tramwajową na ul. Muranowskiej odniosła kontuzję kręgosłupa i nóg.

Została przysypana gruzem z walących się ścian, gdy uderzył pocisk „krowy” (moździerz salwowy Nebelwerfer). 8 września przy ul. Książęcej 7, niosąc pomoc rannym, podczas ataku Niemców na pozycje powstańcze, zraniona w głowę odłamkiem pocisku artyleryjskiego.

Przedstawiona przez dowódcę zgrupowania ppłk. Jana Mazurkiewicza „Radosława” do odznaczenia Orderem Virtuti Militari V klasy, którego nie otrzymała, w związku z zakończeniem walk i nie ogłoszeniem tego w rozkazie.

Wyszła z Warszawy z ludnością cywilną, uciekła z transportu, który zatrzymał się w Ursusie, gdzie był obóz przejściowy. W jej domu znalazło schronienie i wyżywienie 24 uchodźców z płonącej Warszawy. W odtwarzanym „Kedywie” KG AK pracowała do czasu rozwiązania AK.

Po wojnie rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Wracając z uroczystości powstańczych w Warszawie 1.08.1947 r. została ranna w wypadku motocyklowym, spowodowanym przez funkcjonariuszy UB. Z ciężkimi obrażeniami ciała, nieprzytomną, przetransportowana do szpitala. Śledztwo zostało umorzone.

Po wypadku była zmuszona przerwać studia. Była długoletnim redaktorem miesięcznika „Polska-Zachód”, promującym kulturę i sztukę polską za granicą. W 2000 r. została mianowana kapitanem Wojska Polskiego.

Członek Związku Powstańców Warszawskich, Światowego Związku Żołnierzy AK, Stowarzyszenia Poszkodowanych przez III Rzeszę Niemiecką, Honorowy Członek Muzeum Powstania Warszawskiego.

Odznaczenia m.in. 2. krotnie Krzyż Walecznych, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż AK, Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyż Partyzancki, Medal za Warszawę 1939-1945, Złoty Medal Za Zasługi Dla Obronności Kraju.

Pogrzeb, z ceremoniałem wojskowym w obecności pocztów sztandarowych, odbył się 11.07.2009 r. na cmentarzu parafialnym w Warszawie przy ul. Ryżowej.

Pamięć, Cześć i Chwała Kapitan Halinie Kifer