W ikonografii hinduskiej często można znaleźć mitologiczną rasę węża, która przybrała formę kobry. Jest to rasa Nagi, która  zasadniczo przedstawiana jest w trzech postaciach: całkowicie ludzkie z wężami na głowach i szyjach a także zwykłe węże lub też pół-ludzkie pół-wężowe istoty. Czy takie istoty istniały i co o nich możemy się dowiedzieć z zachowanych starożytnych przekazów pisanych, legend oraz dzieł sztuki materialnej.

REKLAMA

Jedno trzeba podkreślić, że są powszechne i mają znaczenie kulturowe w mitologicznych tradycjach wielu kultur Azji Południowej i Azji Południowo-Wschodniej. Nagowie są opisywani jako potężna, wspaniała, cudowna i dumna rasa, która może przybrać swoją formę fizyczną jako człowiek, częściowy wąż ludzki lub cały wąż. Ich domena znajduje się w zaczarowanym podziemiu, podziemnym królestwie wypełnionym klejnotami, złotem i innymi ziemskimi skarbami zwanymi Naga-loka lub Patala-loka. Często kojarzone są również z częściami wód – w tym rzekami, jeziorami, morzami i studniami – i są strażnikami skarbów. Ich moc i jad czyniły ich potencjalnie niebezpiecznymi dla ludzi. Jednak często odgrywali pożyteczną rolę protagonistyczną w mitologii hinduskiej.  Ich wiecznymi śmiertelnymi wrogami są Garudowie, legendarne bóstwa przypominające ptaki.

Jak przedstawiają się wierzenia w Naga w poszczególnych krajach Azji Południowo-Wschodniej? Otóż w Tajlandii i Jawie naga jest bogatym bóstwem podziemnym. Dla malajskich żeglarzy nagi są rodzajem smoka o wielu głowach. W Laosie są dziobem węża wodnego. Na Sri Lance wierzono, że lud Naga to starożytne plemię, które niegdyś zamieszkiwało Sri Lankę. Są do nich odniesienia w kilku starożytnych tekstach, takich jak Mahavamsa, Manimekalai, a także w innej literaturze sanskryckiej i palijskiej. Na ogół są reprezentowani jako klasa nadludzi przyjmujących postać węży zamieszkujących podziemny świat.

Teksty takie jak Manimekalai przedstawiają je jako osoby w ludzkiej postaci.
W Kambodży jest siedem głowiastych nag kambodżańskich w Pałacu Królewskim w Phnom Penh, które często przedstawiane jako statuy strażników, rzeźbione jako balustrady na groblach prowadzących do głównych świątyń Kambodży, takich jak te znalezione w Angkor Wat. Najwyraźniej reprezentują siedem ras w społeczeństwie Nag, które ma mitologiczny lub symboliczny związek z siedmioma kolorami tęczy. Co więcej, Naga kambodżańska ma symbolikę numerologiczną w liczbie ich głów. Dziwne nagi symbolizują Męską Energię, Nieskończoność, Ponadczasowość i Nieśmiertelność. W kulturze jawajskiej i balijskiej w Indonezji nag przedstawia się jako koronowanego, gigantycznego, magicznego węża, czasem skrzydlatego. Wywodzi się podobnie z tradycji shiva-hinduizmu, połączonej z jawajskim animizmem. Naga w Indonezji wywodzi się przede wszystkim z tradycji Indii, w połączeniu z rodzimą animizmem świętych węży. W sanskrycie termin naga dosłownie oznacza węża, ale w Javie zwykle odnosi się do bóstwa węża związanego z wodą i płodnością. Na Borobudur naga są przedstawiane w ludzkiej postaci, ale gdzie indziej są przedstawiane w kształcie zwierząt. Uważa się, że naga żyją w laotańskim odcinku Mekongu lub jego ujść. Mitologia Laosu utrzymuje, że naga są obrońcami Wientianu, a co za tym idzie – państwa Laosu. Naga są szeroko włączone w ikonografię Laosu i zajmują ważne miejsce w kulturze Laosu na terenie całego kraju, nie tylko w stolicy w Wientianie. W tradycji malajskiej w jeziorze Chini w Pahang znajduje się naga o nazwie Sri Gumum. W zależności od wersji legendy jej poprzednik Sri Pahang lub jej syn opuścili jezioro, a później walczyli z nagami o nazwie Sri Kemboja. Kemboja to malajska nazwa Kambodży. Podobnie, istnieją opowieści o starożytnym imperium w jeziorze Chini, chociaż nie są one powiązane z legendami naga. W wielu epopejach i spisanych w starożytnych językach historiach na temat naga są przytaczane imiona własne bogów i bogiń naga a także królów i królowych, przywódców i wodzów.

I tak można przytoczyć wiele przykładów: Vasuki, król nagów, który zwija się nad szyją Shivy i który zaoferował, że będzie służył jako lina, aby pociągnąć górę Mandara, Ananta-Sesha. Kaliya, wąż podbity przez Krysznę Manasa. Hinduska bogini Nagas i uzdrowicielka ugryzienia węża i siostra Vasuki Takshaka. Plemienny król nagów Ulupi, towarzysz Arjunie w epickiej Mahabharacie. Karkotaka król nagów w mitologii indyjskiej, który kontroluje pogodę, który mieszkał w lesie w pobliżu Królestwa Nishadha i ugryzł Nala na prośbę Indry. Mucalinda, naga w buddyzmie, który po oświeceniu chronił Buddę Gautama przed żywiołami. Padmavati, królowa Nagi i towarzyszka Dharanendry Apalala. Naga w mitologii buddyjskiej Shwe Nabay albo Naga Medaw. Bogini lub duch Nat w birmańskiej animistycznej mitologii, który prawdopodobnie poślubił Nagę i zmarł z powodu złamanego serca po jej odejściu. Paravataksha, którego miecz powoduje trzęsienia ziemi, a jego ryk powoduje grzmoty. Naga Seri Gumum, która mieszka w Tasik Chini, słodkowodnym jeziorze w Pahang w Malezji. Yulong smokowy król Morza Zachodniego w chińskiej powieści klasycznej Podróż na Zachód, staje się nagą po ukończeniu podróży z Xuanzangiem. Bakunawa, smok w mitologii filipińskiej, często przedstawiany jako gigantyczny wąż morski. Antaboga, światowy wąż  w mitologii jawajskiej i balijskiej w Indonezji, który stworzył światowego żółwia Bedawanga, na którego plecach spoczywa cały Świat. Kriszna i Arjuna palą las Khandava i walczą z bogami.

Epos Mahabharata zaczyna się od zadziwiająco szczegółowych historii Naga, obejmujących początkowe rozdziały pierwszej książki Adi Parva. Rasa Naga w północno-zachodnich Indiach została prawie całkowicie eksterminowana przez Janamejaya, króla Kuru z linii Arjuny, który przeprowadził masakrę w Nagas w Takshasila. Ta masakra została zatrzymana przez Astikę, bramina, którego matką była Naga.

Dzięki zwiedzeniu na początku kwietniu 2018 roku jaskiń Ellora miałem możliwość zobaczyć i doświadczyć, że świat Naga mógł i może być realny!? Jaskinie Ellora zostały wyrzeźbione w skałach w bazaltowym klifie i rozciągają się na długości ponad dwóch kilometrów. Jednak najbardziej znaną i najwspanialszą z nich jest świątynia Śiwy jako Pana góry Kajlasa – Kajlasanatha.

Niezwykłość tej świątyni polega na tym, że nie została zbudowana, ale wyrzeźbiona w litej skale, poprzez usuwanie od szczytu kolejnych warstw materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Świątynia ma 30 m. wysokości i posiada bogatą dekorację rzeźbiarską, powstałą z tej samej masy skalnej co sama bryła. Świątynia Kajlaś  jest jaskinią określaną jako nr 16. Jest to prawdziwe arcydzieło.

Zwiedzając po kolei wszystkie jaskinie odnosi się wrażenie, że byłoby niemożliwością zbudowanie tej właśnie świątyni określonej numerem 16 przy użyciu dostępnych w tym okresie technologii, które są podawane przez historyków, chociażby świątynia była budowana przez prawie 400 lat.

Następną poruszaną kwestią jest gdzie podział się materiał skalny, który został wybrany z tego wzgórza. Jest to ogromna ilość oceniana w milionach ton kruszywa. (czytaj więcej)

Spacerując po jaskiniach i po pomieszczeniach świątyni Kajlaś można zauważyć w niektórych miejscach bardzo wąskie przejścia czy też otwory. Niektóre z otworów w posadzkach mogą być pozostałością po stemplach drewnianych podtrzymujących sufit w trakcie budowy, lecz niektóre z nich są bardzo ale to bardzo głębokie tak iż niektóre z nich władze archeologiczne Indii postanowiły zabetonować. W tych otworach niektórzy turyści stracili nawet cenne przedmioty, gdyż nie można ich było odzyskać a niektórzy wrzucali tam specjalnie np. monety aby sprawdzić ich głębokość.  Nadto zgodnie z tym co dowiedziałem się od przewodnika oraz to co zauważyłem penetrując samotnie niektóre zakamarki mogę stwierdzić, że jest wiele miejsc trudnych do przejścia nawet dziecku a co dopiero osobie dorosłej. Niektóre przejścia są tak wąskie i do tego ciągnące się dalej w głąb skały, że odnosi się wrażenie, jakby zostały wydrążone przez „kogoś” lub jakieś siły o ogromnej wiedzy czy też technologii.

Dokąd prowadzą te przejścia i otwory. Zauważyłem je w kilku innych odwiedzanych starożytnych świątyniach Indii oraz w państwach Półwyspu Indochińskiego. W szczególności w Laosie, Tajlandii, Wietnamie czy też Kambodży np. w Angkor Wat jak również na Sri Lance w Świątyni – Pałacu „Lwa” na górze Sigiriya. Często też o takich przejściach, korytarzach wspominają sekretnie i pokazują niektórzy przewodnicy oprowadzający po starożytnych zabytkach.  Jednak największą zagadką moim zdaniem związaną z Naga jest Świątynia Padmanabhaswamy w stolicy Kerali  w mieście Thiruvananthapuram. Świątynia ta  ma sześć gigantycznych tajnych krypt, które zawierały wiele cennych skarbów. Ich wartość jest oceniana na wiele miliardów dolarów.

Zostały one nazwane Izbami i oznaczone literami od A do F. Przy otwarciu niektórych drzwi pojawiały się znikąd kobry. Powołany siedmioosobowy komitet przez Sąd Najwyższy z wielką trudnością był w stanie otworzyć tylko pięć takich skarbców za wyjątkiem izby B. W rzeczywistości Izba B nie jest nawet częścią udokumentowanego skarbu świątyni. Tak naprawdę nikt nie wie, co kryje się za jej szczelnie zamkniętymi drzwiami.

Mówi się, że te tajemnicze drzwi mogą zostać otwarte tylko przez bardzo doświadczonego Sadhu posiadającego wiedzę o intonowaniu sakralnej Mantry Garuda, a obecnie na świecie nikt nie dysponuje tak potężną wiedzą na temat tego śpiewu. Po prostu drzwi zostały zamknięte przez fale dźwiękowe z tajnego śpiewu moim zdaniem prawdopodobnie w języku Naga i w tym języku mogą być też otwarte. Czy Naga nie są przypadkiem rasą starszą od ludzi. Rasą pochodzącą od reptilinów, pochodzącą nie sprzed tysięcy ale dużo więcej lat wstecz. (http://pressmania.pl/zlota-swiatynia-w-trivandrum-na-poludniu-indii/)

Tajemniczym miejscem jest również Hampi na południu Indii, które jest też wpisane na liste UNESCO. Jest to miejsce obejmujące 26 km2 ruin pozostałych po wkroczeniu ok 500 lat temu na południe Indii Mongołów i religii islamu. Znajduje się tutaj również duża ilość zagadek. Warto wspomnieć, że właśnie tutaj zobaczyłem  ogromną ilość rzeźb naga. W Hampi przeżyłem też niesamowitą przygodę ze słoniem o imieniu Lakszmi. (http://pressmania.pl/niezwykla-historia-podczas-podrozy-w-indiach/)

Czy też kryjące wiele tajemnić Mahabalipuram, gdzie na ogromnym rzeźbionym monolicie tak jakby przedstawiającym to królestwo, zostały przedstawione właśnie Naga. Naga są przedstawione w zagłębieniu, w centrum, jakby w otchłani czy też podziemiach. Zadziwiająco wszystkie figury ludzi i zwierząt są zwrócone w kierunku tych Naga. Tak moim zdaniem przedstawiono akt poddaństwa dla władców tego królestwa – dla Naga. Tutaj też znajduje się wiele artefaktów i zabytków wykonanych nie znanymi jak na owe czasy technologicznymi metodami. Pytanie kto posiadał taką wiedzę i technologię? Zresztą można by tutaj wymieniać jeszcze wiele innych magicznych i interesujących miejsc w Indiach związanych moim zdaniem z „Kulturą i Rasą Naga”. Wiele z nich odwiedziłem i o tych miejscach będę pisać w swoich wspomnieniach i felietonach.