Co prawda Pan Anatol mnie zablokował po zasłużonej mi reprymendzie i świat nie może zobaczyć jakim „obciachem” była w tym przypadku moja odpowiedź na komentarz.

REKLAMA

LIST OTWARTY DO REDAKTORA ANATOLA ARCIUCHA
(oraz wyjaśnienie nieporozumienia, które zrodził internetowy zgiełk)

Jeśli ktoś z moich Czytelników lub znajomych ma kontakt z Panem Redaktorem Anatolem Arciuchem, bardzo proszę o przekazanie Mu tego wpisu. Publikuję go w formie otwartej, ponieważ Pan Redaktor po zamieszczeniu swojej repliki natychmiast zablokował mój profil, uniemożliwiając mi jakąkolwiek bezpośrednią odpowiedź. A wątpię że bezpośrednia moja odpowiedź z konta muzycznego przez które dopiero sprawdziłem z czystej ciekawości jaki to „troll” mi odpisał, została by dostrzeżona wysłana messengerem od kogoś spoza listy kontaktów.

Dla osób postronnych czytających te słowa winien jestem krótkie wyjaśnienie: moja pierwotna odpowiedź na krytyczną uwagę Pana Redaktora nie była w żadnym wypadku wulgarna ani obelżywa. Była po prostu cięta i bezpardonowa – dokładnie taka, jaką w internetowej polemice częstuje się napastliwego krytykanta. Rzecz w tym, że to, co jest trafną ripostą wobec sieciowego zaczepiacza, staje się głębokim, niezamierzonym nietaktem, gdy trafia w postać wybitnego Nestora polskiej publicystyki.

A oto jak doszło do tego niefortunnego nieporozumienia:

Jakiś czas temu opublikowałem post obnażający propagandowy artykuł niemieckiego portalu WEB.DE, uderzający w polskie instytucje i Prezydenta RP. Pod wpisem błyskawicznie rozpętała się burza – mój profil zalały dziesiątki napastliwych komentarzy ze strony gorliwych zwolenników niemieckiego protektoratu nad Polską. W tym rozgrzanym do czerwoności klimacie pojawił się chłodny, arbitralny wpis zarzucający mi „nieinteligentne tłumaczenie” i brak rozumu.

W realiach dzisiejszego internetu, zalanego tysiącami zmyślonych nazwisk, fałszywych profili i trolli podszywających się pod znane postacie, samo imię i nazwisko – choć przecież doskonale mi znane – w pierwszej chwili nie skłoniło mnie do weryfikacji konta. W tamtym otoczeniu potraktowałem te słowa jak kolejny obcesowy atak internetowego hejtera. I odpowiedziałem tak, jak zwykle odpowiadam na anonimowe zaczepki: ostro i z sieciową bezpośredniością „per ty”.

Nie wchodząc w zbędne szczegóły techniczne, źródło pomyłki okazało się prozaiczne: publikując post, wkleiłem początkowo tekst tłumaczony automatycznie przez przeglądarkę, który wkrótce wymieniłem na właściwe, dopracowane tłumaczenie. Zupełnie nie pomyślałem, że komentarz krytykował tamtą pierwszą, roboczą wersję, nim zniknęła z tablicy.Podkreślam. Kiedy znacznie później zobaczyłem krytyczny komentarz, nawet przez myśl mi nie przeszło, że może on dotyczyć tego surowego, dawno poprawionego szkicu.

Dopiero dzisiaj, przeglądając dyskusję z mojego drugiego konta – profilu poświęconego mojej twórczości muzycznej – zorientowałem się, z kim tak naprawdę wymieniłem zdania. I poczułem głęboki niesmak do samego siebie.

Okazało się, że po drugiej stronie ekranu stał Pan Anatol Arciuch – rocznik 1938, nestor myśli konserwatywnej, wieloletni Redaktor Naczelny legendarnego „Nowego Państwa” oraz tygodnika „Spotkania”, zasłużony tłumacz i publicysta.

Szanowny Panie Redaktorze!

Dla człowieka z Pańskiego pokolenia – ukształtowanego przez przedwojenną kindersztubę, dyscyplinę języka i szacunek dla formy – internetowa bezpośredniość i zwrócenie się do Pana „na ty” przez człowieka o ponad trzy dekady młodszego musiały wzbudzić uzasadniony niesmak. Za tę formę, wynikającą wyłącznie z faktu, że w ferworze odpierania sieciowych ataków wziąłem Pana za kolejnego anonimowego prowokatora, z całego serca Pana przepraszam.

Szczerze podziwiam, że w tym wieku wciąż z taką pasją i dyscypliną publikuje Pan w sieci, dzieląc się wiedzą w dziedzinach, w których jest Pan niekwestionowanym ekspertem. I nawet jeśli zdecyduje Pan o pozostawieniu blokady mojego głównego konta, to zapewniam, że z mojego profilu muzycznego z ogromnym zainteresowaniem zapoznam się z Pańskimi publikacjami (na co po prostu nie miałem jeszcze czasu i nie spodziewając się ze publikuje Pan w sieci).

Możemy różnić się w ocenach (co jest mało prawdopodobne acz możliwe), możemy toczyć twarde spory o przekład ( gdy nie znam jak napisałem języka ) i interpretacje publicystyczne. Ale spory to jedno, a elementarny szacunek dla, wieku i Pańskich niezaprzeczalnych zasług to drugie. Ja, jako zwykły, amatorski komentator otaczającej nas codzienności z własnego punktu widzenia, potrafię uderzyć się w pierś, gdy zawiodła forma – bo szacunek dla starszych a zarazem o tak pomnikowym dorobku wynosi się po prostu z domu.

Kłaniam się Panu nisko, Panie Redaktorze. Życzę Panu żelaznego zdrowia, spokoju i niesłabnącej jasności umysłu.

Z wyrazami głębokiego szacunku,
Arkadiusz Seweryn Sadowski