Przyśniła mi się tej nocy Ola, przyjaciółka z lat młodzieńczych, zmarła przed dwudziestu jeden laty. Nasza znajomość była wakacyjna w najpełniejszym znaczeniu tego słowa. Przez pięć kolejnych lat przyjeżdżała bowiem wraz z siostrą z Krakowa do Gorzenia Górnego koło Wadowic i spędzała tam całe lato.

REKLAMA

Wybór tej miejscowości nie był przypadkowy. Ola była córką przyrodniego brata ojca mojego przyjaciela Adama Rudla, Kazimierza, który poślubił Atessę, córkę poety i powieściopisarza Emila Zegadłowicza. Letniczki z Krakowa wynajmowały zazwyczaj pokój w domu położonym nieopodal dworu, w którym mieściło się muzeum poety. W Wadowicach, w kamienicy przy Zbożnym Rynku, mieszkała natomiast babka dziewcząt i Adama, znana wszystkim stara Rudlowa.

Panny Sitarskie zwracały powszechną uwagę swoją urodą. Towarzysząc im, miałem świadomość zazdrosnych spojrzeń rówieśników i nie ukrywam, że pękałem z dumy. Zwłaszcza że jako nastolatek wzdychałem do starszej z sióstr.

Ola, właściwie Olga, po ukończeniu krakowskiej PWST rozpoczęła pracę w teatrze w Bielsku-Białej, a później przeniosła się do Bydgoszczy. W jednym z internetowych wspomnień przeczytałem o niej takie słowa:

„Utalentowana aktorka bydgoskiej sceny i piękna kobieta. Tytułowa cyniczna i zimna uwodzicielka w »Pannie Julii« Strindberga, Magdalena z »Domu Bernardy Alba« Lorki, Teresa Tallien w »Oskarżycielu publicznym« Hochwaldera czy Ewa w »Śniegu« Przybyszewskiego. Laureatka Złotej Maski czytelników »Dziennika Wieczornego« z 1981 roku, aktorka o świetnym warsztacie, intrygującej urodzie i niskim, zmysłowym głosie. Z powodzeniem występowała zarówno w repertuarze współczesnym, jak i klasycznym. Dla wielu bydgoskich widzów pozostanie jednak przede wszystkim kobietą z Witkacego, hrabiną Tremendosą z »Onych«. Związana z Teatrem Polskim w Bydgoszczy od 1970 roku, po szesnastu sezonach intensywnej pracy zrezygnowała z aktorstwa. Wiedzieliśmy, że choruje, że się nie poddaje, że jest dzielna. Do zobaczenia, Olgo, w lepszym, jak mówią, świecie”.

Po raz ostatni spotkałem ją wiele lat temu. A właściwie to ona wypatrzyła mnie z samochodu. Jechałem rowerem szosą prowadzącą do Makowa, niedaleko magicznego Czartaka. Olga podróżowała z mężem do Zakopanego, a ja na dwóch kółkach odbywałem sentymentalną wędrówkę przez miejsca naszej młodości.

Dzisiaj, po tylu latach, nie wiem, dlaczego właśnie tej nocy wróciła do mnie we śnie. Być może pamięć ma własne ścieżki, którymi wędruje niezależnie od naszej woli. A może są ludzie, którzy odchodząc, nigdy naprawdę nas nie opuszczają. Trwają gdzieś w krajobrazie młodości, w letnim słońcu Gorzenia, w cieniu czartakowskich drzew i w tych kilku chwilach, które czas okazuje się bezsilny zatrzeć.