Bieszczady nie zapominają! Historie, które przetrwały czas…

Przez długi czas zbierałem te historie. Kawałek po kawałku, słowo po słowie, wspomnienie po wspomnieniu. Wyciągałem je z zakamarków ludzkiej pamięci, starych fotografii, dokumentów i opowieści, które przez dziesięciolecia nie miały komu zostać przekazane. Ratowałem przed wiecznym milczeniem mroczne tajemnice ukryte w cieniu połonin, echa dawnych dramatów, ludzkie tragedie i sekrety tych, których stopy dawno już przestały odciskać ślady na bieszczadzkich ścieżkach. Spisywałem je i dzieliłem się nimi tak, jak potrafię najlepiej. Wierzę, że historia nie kończy się wraz z odejściem ostatniego człowieka który coś pamiętał. Dopóki ktoś o niej opowiada, dopóki ktoś czyta, dopóty pamięć pozostaje żywa. Wiem, w jakim świecie dzisiaj żyjemy. Wszystko pędzi, chwile stają się ulotne. Królują krótkie nagrania i modne podcasty. Coraz mniej miejsca pozostaje dla tradycyjnego, pisanego słowa. Ja wciąż nie potrafię porzucić wiary w magię liter, które potrafią przenieść człowieka w inny czas, przywrócić twarze dawno zapomnianym ludziom i sprawić, że znów usłyszymy głosy tych, których już z nami nie ma.

REKLAMA

Dlatego stworzyłem własne miejsce na platformie Blogger. Właśnie tam, zgromadziłem to co do tej pory udało mi się wydobyć z otchłani przeszłości. Historie czasem piękne, częściej bolesne, niekiedy mroczne i tragiczne. Każda z nich niesie czyjś los, czyjeś wspomnienie i cząstkę świata, którego już nie ma. Przed nami coraz dłuższe wieczory. Za oknem szybciej zapada zmrok, ciemność a chłód przypomina, że zima stoi już u progu. To dobry czas, by usiąść na chwilę i pozwolić, by opowieści zabrały nas tam, gdzie czas zatrzymał się przed wieloma laty.

Może ktoś z Was doda tę stronę do ulubionych i będzie tam od czasu do czasu wracał. Może któregoś wieczoru odnajdzie wpis który go poruszy, skłoni do refleksji albo przypomni sobie coś co zasłyszał niegdyś od babci czy dziadka.

Są wspomnienia, którym nie wolno pozwolić odejść w zapomnienie. Są ludzie, którym należy się choćby jedno zdanie zapisane na kartach historii. Kiedyś nas również zabraknie. Pozostaną tylko słowa. I oby znalazł się ktoś, kto zechce je jeszcze przeczytać.