4 września 2015 roku w Wadowickiej Bibliotece Publicznej będzie gościł ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Postać to wyjątkowa w polskiej przestrzeni publicznej, a i wśród duchownych. Ksiądz Isakowicz jest katolickim duchownym obrządku ormiańskiego. Obrządek ten wyróżnia charakterystyczny „pocałunek pokoju” podczas Mszy Św., znacznie dłuższej od Eucharystii w obrządku rzymsko-katolickim, wielka rola śpiewu liturgicznego, ustawienie kapłana tyłem do wiernych. Inna jest też struktura Mszy Św. i Sakramentach. Kościół katolicki obrządku ormiańskiego jest podporządkowany bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, co bez wątpienia miało i ma znaczenie dla losów samego Księdza Isakowicza-Zaleskiego, zwłaszcza po jego działalności, ostatnio dość zmarginalizowanej, związanej z procesem lustracji.

Plakat na spotkanie z ks. Tadeuszem Isakowiczem-ZaleskimKsiądz Isakowicz-Zaleski, jak sam podkreśla w wielu swoich publicznych wypowiedziach czuje się przede wszystkim duszpasterzem polskich Ormian. Jest proboszczem terytorialnej parafii ormiańsko katolickiej południowej z siedzibą w Gliwicach. Jednak powszechnie zna się go z dość jednoznacznego stosunku do lustracji, czyli ujawnienia osób, które współpracowały z polskim komunistycznym aparatem represji (ubecją, a później esbecją i woskowymi służbami specjalnymi). Ksiądz od początku postulował ujawnienie wszystkich tajnych współpracowników komunistycznego aparatu represji, także wśród duchownych. Wydał książkę na ten temat: Księża wobec bezpieki na przykładzie Archidiecezji Krakowskiej, która jak pokazują moje – także dotąd powierzchowne jeszcze badania, jest tylko przysłowiowym wierzchołkiem góry lodowej w zakresie ujawnienia duchownych uwikłanych we współpracę z komunistycznym aparatem represji.

Ksiądz Isakowicz-Zaleski nie zmienił swojego stosunku do lustracji, niemniej jednak obecnie poświęca się bardziej innej działalności, przede wszystkim charytatywnej. Prowadzi Fundację im. Św. Brata Alberta, która ma ponad 30 oddziałów w całej Polsce. Działalność na rzecz osób niepełnosprawnych rozpoczął jeszcze w czasach komunizmu, dziś kontynuuje ją efektywnie współpracując z Anną Dymną.

Kolejną sprawą, której Ksiądz Isakowicz-Zaleski się poświęca jest sprawa upowszechnienia prawdy o zbrodniach dokonanych na Ormianach i Polakach w okresie 1915 – 1947 roku. I głównie tej problematyce będzie poświęcone spotkanie z Nim 4 września w Wadowickiej Bibliotece Publicznej. Podczas spotkania Ksiądz będzie też podpisywał swoje publikacje, gdyż wraz z nim do Wadowic przyjadą przedstawiciele wydawnictwa, w której Ksiądz wydaje swoje książki.

Serdecznie zapraszam na to spotkanie.

Dr hab. Józef Brynkus mówi o Powstaniu Warszawskim na Rynku Głównym w KrakowieAutor: dr hab. Józef Brynkus
Pracownik Katedry Edukacji Historycznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Doktorat otrzymał za rozprawę:Bohaterowie dziejów ojczystych w podręcznikach szkolnych XIX wieku. Habilitację uzyskał w 2014 roku za całokształt dorobku, w którym wyróżniają się prace poświęcone tożsamości i świadomości historycznej Polaków i historii komunistycznej Polski. Wygłosił kilkadziesiąt referatów na polskich i międzynarodowych konferencjach naukowych (m. in. w Berlinie, Ostrawie i Preszowie). Wydał ponad 80 publikacji naukowych (niektóre jako współautor) w języku polskim, angielskim, niemieckim i francuskim. Spośród  nich najcenniejszą jest książka wydana w 2013 r.:Komunistyczna ideologizacja a szkolna edukacja historyczna. Praca ta stawia w zupełnie nowym świetle edukację historyczną w Polsce Ludowej i same dzieje tego państwa, co spowodowane jest przywołaniem w niej dotąd nieudostępnianych źródeł historycznych. W Katedrze Edukacji historycznej zajmuje się  przygotowaniem nauczycieli do pracy w szkole. Prowadzi liczne prelekcje dla młodzieży szkolnej i różnych środowisk, w których odsłania mechanizmy funkcjonowania Polski Ludowej. Tematyka publikacji dra hab. Józefa Brynkusa m. in. dotyczy: roli jednostki w dziejach, wizji bohaterów dziejów polskich i powszechnych w edukacji historycznej oraz popularyzacji dziejów, kształtowania tożsamości i świadomości narodowej, historycznej oraz społecznej Polaków przez edukację historyczną i inne procedury upowszechniania wiedzy o przeszłości w okresie od XIX do XXI wieku, doskonalenia procesu nauczania historii, metodologii historii i historiografii oraz dziejów komunizmu w Polsce Ludowej.