Sri Lanka – w sanskrycie znaczy „olśniewający kraj”

Podróżując wielokrotnie do Indii a w zasadzie do Azji Południowo-Wschodniej, posiadałem przeważnie wizę turystyczną ważną na okres sześciu miesięcy, tzw. wielokrotną. Był w tym jednak pewien trik, otóż nie można było przebywać bez przerwy całe pół roku tylko w trakcie tej wizy należało opuścić Indie co najmniej raz przed upływem pierwszych 90 dni i później można było do Indii powrócić. Dla miłośników samych Indii było to trochę uciążliwe, ale nie dla mnie.

REKLAMA

Wykorzystywałem ten okres do wypadów do innych krajów jak Nepalu, Sri Lanki czy krajów Indochin jak: Tajlandii, Kambodży, Laosu czy też Wietnamu po czym wracałem do Indii. Podróże te były o tyle super, gdyż duży bagaż zostawiałem u przyjaciół w Indiach a w dalszą drogę udawałem się tylko z bagażem podręcznym.

W 2015 roku podróżując po Indiach dotarłem do południowego cypla tego państwa a jednocześnie Subkontynentu tj do miasta Rameshwaram skąd udałem się rikszą do miejscowości Danushkody. Jest to naprawdę tajemnicze miejsce. To tutaj zaczyna się tzw. „Most Adama” lub zwany również „Most Ramy” czyli mierzeję z Indii na Sri Lankę.. Według naukowców z Indyjskiego Narodowego Instytutu Oceanografii poziom oceanów 14500 lat temu był aż o 100 metrów niższy a 10000 lat temu o 60 metrów. Badania indyjskich naukowców zostały potwierdzone co stanowi prawdopodobieństwo, że Indie i Sri Lanka były połączone i to szerokim lądem. Z badań wynika również, że w okresie 12000 do 10000 lat temu w wyniku globalnego ocieplenia została większość tego lądu zalana w tym wiele miast i starożytnych osad. Tak ogromny kataklizm zapewne nie pozostał bez echa tylko przetrwał w ustnych przekazach a następnie został spisany jako legenda o zatopionym lądzie Kumari Kandam. (http://pressmania.pl/zaginiony-lad-kumari-kandhan-czyli-azjatycka-atlantyda/ )

Niektórzy naukowcy widzą w tym twór natury, natomiast wielu podziela zdanie naukowców hinduskich oraz ze Sri Lanki, że jest to konstrukcja wykonana przez człowieka. Opis tej konstrukcji możemy spotkać w starożytnym poemacie Ramajama spisanym w V wieku p.n.e. Poemat ten opowiada o bogu Ramie, który przemaszerował z armią małp pod wodzą Hanumana przez sztucznie usypaną przez małpy groblę z Indii na Sri Lankę aby ratować swoją żonę Sitę, która została porwana przez demona Ravana. Most nosi nazwę Most Ramy (po stronie Indyjskiej) lub Most Adama (po stronie Sri Lanki) ma długość 28 km i oddziela zatokę Mannar na południowym zachodzie od cieśniny Palk na północnym wschodzie. W żadnym miejscu głębokość mielizn nie przekracza 1 metra, co znacznie utrudnia żeglugę. Most Adama jest w Indiach uważany jako dzieło rąk ludzkich. Dlatego też w związku z planami przekopania kanału żeglugowego nastąpił ostry konflikt między rządem centralnym a zamieszkującą południowe Indie ludnością tamilską. Kosmologia hinduistyczna datuje budowę tej przeprawy przez Ramę w epoce Treta Juga, czyli drugiej części Maha Jugi, która trwała 1.296.000 lat. Na zbliżoną datę powołują się również naukowcy i zwolennicy sztuczne usypanej grobli na badania archeologiczne, które datują pierwsze ślady bytności człowieka na tym terenie ok. 1,75 mln lat temu, chociaż oficjalna nauka światowa przyjmuje że najwcześniejsze fale migracji Homo sapiens dotarły do południowej Azji między 70,000 a 50,000 lat temu. Jednak co trzeba przyznać NASA na podstawie analizy zdjęć przyjmuje nieoficjalnie datę budowy tej konstrukcji na 1,2 mln lat, podkreślając, że wydaje się być dziełem człowieka, ze względu na unikatowe krzywizny oraz jego strukturę. Na sztuczną konstrukcję wskazują kamienie ułożone symetrycznie na mierzei, które są starsze niż piasek pod kamieniami. (https://www.youtube.com/watch?v=odUtqDz4lEk )

Gdy udawałem się do Sri Lanki to trzy osoby poprosiły mnie o to abym ich zabrał. Z reguły wolałem zawsze podróżować sam lub z moja małżonką. Jednak były to starsze osoby nie znające dobrze języka angielskiego i będące w tej samej sytuacji wizowej, dlatego też wyraziłem zgodę.

Podróżując w dniu 21 listopada 2016 roku na Sri Lankę drogą powietrzną z Ćenney czyli Madrasu, poprosiłem o miejsce w samolocie przy oknie koniecznie po stronie po której widać z samolotu Most Adama. Obsługa linii lotniczych była tak uprzejma, że zobaczyłem tę konstrukcję. Pogoda była w tym dniu w miarę przejrzysta i rzadko napotykaliśmy chmury. Widok był wspaniały, zapierał dech w piersiach. Zobaczyłem na własne oczy coś co mogło być zbudowane prawdopodobnie przed ponad milionem lat. (http://pressmania.pl/pomiedzy-indiami-a-sri-lanka-jest-tzw-most-adama-inaczej-tez-zwany-most-ramy/?fbclid=IwAR1vf3cGMQ3VJ4AvU17BOX3myoIdLn3Ok0KAv7pf-WP3t7iiDjdnWM9MHEU )

Należy podkreślić, że Sri Lanka jest demokratyczno-socjalistyczną republiką w ramach Wspólnoty Narodów. Nazwa państwa Sri Lanka, przyjęta w 1972 roku (wcześniej jako Cejlon), oznacza w sanskrycie „olśniewający kraj”. Obecna nazwa jest współczesną adaptacją nazwy występującej w Ramajanie, gdzie wyspa znana jest jako Lanka. Po wylądowaniu w stolicy Sri Lanki w Kolombo, jeszcze na lotnisku udałem się do biura podróży i wynająłem dla nas wszystkich przewodnika z samochodem. Chciałem zaoszczędzić na czasie, gdyż lot powrotny do Indii miałem wykupiony na dzień 27 listopada. Po zapakowaniu bagażu do samochodu udaliśmy się do miasta Kandy.

Kandy to duże miasto na Sri Lance położone w Prowincji Centralnej. Była to ostatnia stolica ery starożytnych królów Sri Lanki. Miasto leży pośród wzgórz na płaskowyżu Kandy, który przecina obszar tropikalnych plantacji, głównie herbaty. Kandy jest miastem zarówno administracyjnym, jak i religijnym, a także stolicą Prowincji Centralnej. Kandy jest domem Świątyni Relikwii Zęba (Sri Dalada Maligawa), jednego z najświętszych miejsc kultu w świecie buddyjskim. Został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1988 roku. Na północnym brzegu jeziora, otoczonego murem z białego kamienia z początku XIX wieku, znajdują się oficjalne zabytki religijne miasta, w tym Pałac Królewski i Świątynia Zęba, znana jako Sri Dalada Maligawa.

Odbudowana w XVIII wieku, Sri Dalada Maligawa została zbudowana na bazie granitu inspirowanej świątyniami Anuradhapury, dawnej stolicy Sri Lanki. Monumentalny zespół Kandy jest przykładem konstrukcji łączącej Pałac Królewski, a Świątynia Zęba (Pałac Relikwii Zęba) to miejsce, w którym mieści się relikwia Zęba Buddy.

Pierwotnie część kompleksu Pałacu Królewskiego Królestwa Kandyan, jest jednym z najświętszych miejsc kultu i pielgrzymek dla buddystów na całym świecie. Była to ostatnia z serii świątyń wzniesionych w miejscach, do których po różnych przeprowadzkach stolicy przeniesiono relikwię, prawdziwe pallad monarchii syngaleskiej. Relikwia Pałacu Zęba, kompleks pałacowy i święte miasto Kandy związane są z historią rozpowszechniania buddyzmu. Świątynia jest wytworem ostatniej peregrynacji relikwii zęba Buddy i świadectwem religii, która jest praktykowana do dziś. W pobliżu Międzynarodowego Muzeum Buddyjskiego znajdują się przedmioty przekazane przez Indie, Gandharę, Bhutan, Nepal, Koreę, Tajlandię itp., 16-metrowy posąg Buddy Gautamy, replika Buddy Sarnatha, jest zainstalowana przed muzeum, jest to dar rządu Indii.

W Pałacu Zęba znajduje się jedyna relikwia po tym wielkim nauczycielu i twórcy tej wielkiej religii. Jest nią Jego ząb, który przetrwał oraz pozostał po pogrzebie ciałopalnym Buddy. Został on wykradziony z Indii i przemycony na Sri Lankę przez księżniczkę Hemamali i jej męża księcia Dantha w 313 roku n.e. na polecenie jej ojca, króla Guhasivy. Hemmamali ukrył relikwię we włosach w drodze na wyspę. Wylądowali na wyspie Lankapattana za panowania Sirimeghavanna z Anuradhapury (301-328) i przekazali relikwię zęba. Król uświęcił go w Meghagiri Vihara (obecnie Isurumuniya) w Anuradhapura. Ochrona relikwii była od tego czasu obowiązkiem monarchy, dlatego z biegiem lat opieka nad relikwią zaczęła symbolizować prawo do rządzenia wyspą. Dlatego panujący monarchowie budowali świątynie relikwii zęba dość blisko swoich królewskich rezydencji, jak miało to miejsce w czasach Królestwa Anuradhapura, Królestwa Polonnaruwy i Królestwa Dambadenija. Obecnie Świątynia Zęba w Kandy jest pilnie strzeżona, gdyż Świątynia została zaatakowana w 1989 roku przez organizację bojowników Janatha Vimukthi Peramuna (JVP), która miała zamiar zdobyć relikwię. A w 1998 roku przez organizację bojowników Wyzwolenie Tygrysów Tamilskiego Ilamu (LTTE) atak ten uszkodził frontową część pałacu królewskiego. Ząb jest przechowywany pod sześcioma koronami – „złotymi czapkami”.

Po spędzeniu nocy w hotelu, następnego dnia udałem się w kierunku Sigirija zwiedzając po drodze kilka wspaniałych zabytkowych miejsc. Pierwszym etapem była miejscowość Matale. Świątynia Aluvihare Rock, która znajduje się w północnej części przedmieścia miasta a także. Jest to też historyczne miejsce, w którym Kanon palijski został w całości spisany na liściach palmowych w 29 roku p.n.e. A tak apropos wiele wyrazów w języku palijskim jest podobnych i zrozumiałych oznaczających prawie to samo w języku polskim.

Matale było miejscem wielkiej bitwy w 1848 roku, kiedy wybuchła rebelia Matale, a brytyjski garnizon w Forcie MacDowall w Matale został oblężony przez rebeliantów dowodzonych przez Weera Puran Appu i Gongalegoda Banda. Miasto jest także miejscem narodzin Monarawila Keppetypoli, buntownika, który dowodził rebelią Wellasa przeciwko wojskom brytyjskim. Jego rodzinny dom, Kappetipola Walawuwa, nadal istnieje w Hulangamuwa, Matale. Znajduje się też tutaj duża świątynia hinduska.

Następnie z Matale udałem się do zespołu świątynnego jaskiń Aluvihara. Otoczona wzgórzami świątynia jaskiniowa Aluvihara znajduje się 30 km na północ od Kandy przy drodze Matale-Dambulla. Historia świątyni skalnej Aluvihare sięga III wieku p.n.e. do panowania króla Devanampiyatissa. Uważa się, że król tutaj założył świątynię po sprowadzeniu buddyzmu do kraju za jego panowania. Po zwiedzeniu tychze miejsc udałem się następnie do miejsca zwanego Świątynia Złotego Buddy znanej też jako Świątynia jaskiniowa Dambulla, która jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa od 1991 roku.

Dambulla to największy i najlepiej zachowany kompleks świątynno-jaskiniowy na Sri Lance. W tej okolicy znajduje się ponad 80 udokumentowanych jaskiń. Główne atrakcje rozmieszczone są w pięciu jaskiniach, w których znajdują się posągi i obrazy. Te obrazy i posągi są związane z Gautamą Buddą i jego życiem. Znajduje się tam łącznie 153 posągi Buddy, trzy posągi królów Sri Lanki oraz cztery posągi bogów i bogiń. Do tych ostatnich należą Wisznu i Ganesza. Murale zajmują powierzchnię 2100 metrów kwadratowych. Wizerunki na ścianach jaskiń obejmują kuszenie demona Mary i pierwsze kazanie Buddy.

Prehistoryczni mieszkańcy Sri Lanki żyli w tych kompleksach jaskiń przed przybyciem buddyzmu na Sri Lankę, ponieważ na tym obszarze znajdują się miejsca pochówku ludzkich szkieletów, które mają około 2700 lat, w Ibbankatuwa w pobliżu kompleksów jaskiń Dambulla.

Następną miejscowością do której się udałem była słynna Sigirija. Tutaj spędziłem noc w hotelu by następnego dnia udać się na zwiedzanie pięknego starożytnego parku oraz wspiąć się do Pałacu Sigirija uważanego przez wiele osób za ósmy cud świata. Budowla ta wzniesiona została u podnóża i na szczycie starego, wygasłego już wulkanu. Według starożytnej kroniki Sri Lanki, Kulavamsa, obszar ten był dużym lasem, a następnie po burzach i osuwiskach stał się wzgórzem i został wybrany przez króla Kashyapę (477 – 495 n.e.) na swoją nową stolicę. Na tej skale zbudował swój pałac i ozdobił jego boki kolorowymi freskami. Na niewielkim płaskowyżu, mniej więcej w połowie tej skały, zbudował bramę w postaci ogromnego lwa. Gdy zobaczyłem rzeźbione ogromne „pazury” tego lwa u podnóża tej góry to mnie one przypominają pazury dinozaura. Od tej budowli wywodzi się nazwa tego miejsca Sīnhāgiri, Lwia Skała, etymologicznie podobna do sanskryckiej nazwy Singapuru, Miasta Lwa. Stolica i pałac królewski zostały opuszczone po śmierci króla. Był używany jako klasztor buddyjski do XIV wieku.

Sigirija jest dziś wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest to jeden z najlepiej zachowanych przykładów starożytnej urbanistyki. W 477 roku Kasjapa I, syn króla z nie-królewskiej małżonki, przejął tron od króla Dhatuseny, po zamachu stanu, któremu towarzyszył Migara, bratanek króla i dowódca armii. Prawowity spadkobierca, Moggallana, obawiając się o swoje życie, uciekł do południowych Indii. Obawiając się ataku Moggallany, Kashyapa przeniósł stolicę i swoją rezydencję z tradycyjnej stolicy Anuradhapury do bezpieczniejszej Sigiriji.

Podczas panowania króla Kashyapy (477 do 495 ne), Sigirija rozwinęła się w złożone miasto i fortecę. Większość skomplikowanych konstrukcji na szczycie skalnym i wokół niego, w tym budowle obronne, pałace i ogrody, pochodzi z tego okresu. Kulavamsa opisuje króla Kashyapę jako syna króla Dhatuseny. Kashyapa zamordował swojego ojca, zamurowując go żywcem, a następnie przywłąszczył sobie tron, który prawowicie należał do jego przyrodniego brata Moggallany, syna Dhatuseny. Moggallana uciekł do Indii, aby uniknąć zamachu Kashyapy, ale poprzysiągł zemstę. W Indiach powołał armię z zamiarem powrotu i odzyskania tronu Sri Lanki, który słusznie uważał za swój. Oczekując nieuniknionego powrotu Moggallany, Kashyapa zbudował swój pałac na szczycie Sigiriji jako fortecę, a także pałac przyjemności. Moggallana w końcu przybył, wypowiedział wojnę i pokonał Kashyapę w 495 roku n.e. Podczas bitwy armie Kashyapy opuściły go, a on popełnił samobójstwo upadając na swój miecz. Moggallana przekształcił Sigiriję w buddyjski kompleks klasztorny, który przetrwał do XIII lub XIV wieku. Po tym okresie nie znaleziono żadnych zapisów o Sigiriji, aż do XVI i XVII wieku, kiedy to przez krótki czas była używana jako placówka Królestwa Kandy. Ponownie została odkryta w 1831 roku przez majora Jonathana Forbesa z 78-mej Górskiej Armii Brytyjskiej, który wracając konno z wyprawy do Pollonnuruwy, natknął się na „zarośnięty krzakami szczyt Sigirija”. Sigirija zwróciła uwagę historyków, a później archeologów. Prace archeologiczne w Sigiriji rozpoczęły się na małą skalę w latach 90-tych XIX wieku. H.C.P. Bell był pierwszym archeologiem, który przeprowadził rozległe badania nad Sigiriją.

Projekt Trójkąta Kulturowego, zainicjowany przez rząd Sri Lanki, skupił swoją uwagę na Sigiriji w 1982 roku. W ramach tego projektu po raz pierwszy rozpoczęto prace archeologiczne nad całym kompleksem. Nad nogami i łapami po bokach wejścia znajdowała się wyrzeźbiona głowa lwa, ale głowa zawaliła się lata temu, pozostały jednak „pazury”. W połowie tej góry są przepiękne freski, które w dniu 14 października 1967 roku w akcie wandalizmu zostały ochlapane farbą. Luciano Maranzi, ekspert przeszkolony w Międzynarodowym Centrum Studiów nad Konserwacją i Restauracją Dóbr Kultury w Rzymie, asystował przy restauracji, która trwała do 11 kwietnia 1968 roku. Uznano to za najtrudniejsze przedsięwzięcie podjęte przez Wydział Konserwacji Chemicznej Katedra Archeologii. Nadal istnieje obawa, że oryginalne kolory fresków bledną, a raport przedstawiony w 2010 roku sugeruje, że 22 freski zanikają od 1930 roku. Fresków tych obecnie pilnuje bez przerwy dwóch policjantów. Nie wolno ich również fotografować. Na szczycie można oglądać pozostałości (fundamenty) zabudowań pałacowych oraz zbiorników wodnych. Ze szczytu rozciąga się piękny widok na okoliczną dżunglę oraz przepiękne ogrody oraz baseny wody u podnóża tej góry.

Po zejściu z tej Skały Lwa stromymi schodami, niejednokrotnie wiszącymi nad przepaścią i na dodatek metalowymi z kratki przez którą było widać skały, wypiłem 1 litr wody ……… schody liczyłem tylko do połowy i przestałem aby się nie denerwować, byłem, zobaczyłem i zdobyłem …….a także spełniłem jedno ze swoich młodzieńczych marzeń. Po spędzeniu następnej nocy w hotelu, następnego dnia udałem się na zwiedzanie zespołów świątynnych oraz zabytków z Pierwszego i Drugiego Królestwa w drodze do Anduradhapura. Były to głownie ruiny pozostałe po tych królestwach a także pięknie zachowane Stupy i światynie. Anuradhapura to historyczna stolica syngaleskiego buddyjskiego państwa, które rozwijało się w okresie od III wieku p.n.e.–XI wieku n.e.

Według legendy początek miastu miała dać mniszka buddyjska Sanghamitta przywożąc i ofiarując królowi Sri Lanki Devanampiyatissowi gałąź ze świętego drzewa Bodhi, pod którym miał medytować i doznać oświecenia Budda. Po upadku syngaleskiego państwa zostało opuszczone i odkryte ponownie przez brytyjską ekspedycję w 1820 roku.

Jest to też ważne centrum buddyzmu, gdzie do dziś rośnie szczep drzewa Bodhi, pod którym Budda według tradycji osiągnął oświecenie. Wśród ruin tego starożytnego miasta zachowało się kilka buddyjskich świątyń, pałaców, klasztor Abhayagiri oraz dom jałmużny. Anuradhapura została wpisana na listę światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO.

Następnego dnia udałem się w kierunku „Mostu Adama” odwiedzając po drodze Fort Mannar, który znajduje się na wyspie Mannar. Został zbudowany przez Portugalczyków w 1560 roku. W 1658 roku Fort przypadł Holendrom, którzy odbudowali go w 1696 roku. Następnie w 1795 roku Brytyjczycy zajęli fort po kapitulacji przez Holendrów.

Jest to fort w kształcie kwadratu z czterema bastionami i znajduje się obok nowego mostu łączącego stały ląd z wyspą Mannar. Obecnie fort jest w gestii Departamentu Archeologii Sri Lanki.

Oczywiście dotarłem do „Mostu Adama” od strony Sri Lanki. Chociaż jest tam teren wojskowy to jednak ten wycinek lądu dostępny dla tych, którzy wiedzą jak tam dotrzeć. Mój przewodnik wiedział. Przy okazji zobaczyłem część bazy jak również będących tutaj na urlopie wysokich rangą oficerów armii, którzy w tym miejscu robili sobie zdjęcia.

Następnego dnia tj. 26 listopada 2016 roku w drodze powrotnej do stolicy pojechaliśmy do Tantirimale. Tantirimale znajduje się około 40 km na północny zachód od miasta Anuradhapura. Wioska znana jest ze starożytnej świątyni buddyjskiej Thanthirimale Raja Maha Vihara, położonej na pobliskim terenie pokrytym skałami. Świątynia jest najważniejszym ośrodkiem w wiosce. Została zbudowana w III wieku p.n.e. ma dużą wartość historyczną dla wyznawców buddyzmu.

Kiedy pewnego wieczoru w drodze do Anuradhapury przywieziono Jaya Sri Maha Bodhi z Indii na Sri Lankę, naczynie zawierające sadzonkę trzymano w Thanthirimale. Jaya Sri Maha Bodhi to święte drzewo Bo rosnące w Ogrodach Mahamewna w Anuradhapura na Sri Lance. Jest to południowa gałąź historycznej Sri Maha Bodhi w Buddha Gaya w Indiach, pod którą Budda osiągnął Oświecenie. Zostało posadzone w 288 r p.n.e. i jest najstarszym żyjącym drzewem na świecie posadzonym przez człowieka, o znanej dacie posadzenia. Dziś jest to jedna z najświętszych relikwii buddystów na Sri Lance i szanowana przez buddystów na całym świecie.

Inne drzewa figowe, które otaczają święte drzewo, chronią je przed burzami i zwierzętami, takimi jak małpy, nietoperze itp. W kwietniu 2014 roku rząd zakazał wszelkich prac budowlanych w promieniu 500 metrów od drzewa. Dozwolona będzie tylko konstrukcja, która oczywiście nie zaszkodzi drzewu.

Świątynia i okolice pełne są ruin i zabytków, dwóch kamiennych posągów, w tym ogromny Śpiący Budda i kilku kamiennych stawów. W Thanthirimale znajduje się też muzeum archeologiczne. Przed udaniem się do stolicy Sri Lanki czyli Kolombo nocleg wypadł w przepięknym ośrodku Achinta Beach Cottage w Kudapaduwa nad Oceanem Indyjskim. Był czas na wypoczynek, kąpiel wieczorną i poranną w Oceanie oraz porobienie notatek o tej podróży do przyszłego artykułu. Następnego dnia tj. 27 listopada 2016 roku wyjazd do Kolombo, aby pozwiedzać stolicę Sri Lanki.

Kolombo jest stolicą handlową i największym miastem Sri Lanki pod względem liczby ludności. Według Brookings Institution, obszar metropolitalny Kolombo zamieszkuje 5,6 miliona, a gmina liczy 752 993. Jest to finansowe centrum wyspy i miejscowość turystyczna. Ponieważ Kolombo posiada naturalny port, było znane indyjskim, greckim, perskim, rzymskim, arabskim i chińskim kupcom ponad 2000 lat temu. Podróżnik Ibn Battuta, który odwiedził wyspę w XIV wieku, nazwał ją Kalanpu. Arabowie, których głównym interesem był handel, zaczęli osiedlać się w Kolombo około VIII wieku naszej ery, głównie dlatego, że port pomagał im w biznesie, kontrolując znaczną część handlu między królestwami syngaleskimi a światem zewnętrznym. Ich potomkowie tworzą teraz lokalną społeczność Maurów Sri Lanki. Uważa się, że nazwa „Kolombo”, po raz pierwszy wprowadzona przez Portugalczyków w 1505 roku, wywodzi się od klasycznej nazwy syngaleskiej Kolon thota, co oznacza „port na rzece Kelani”. Colombo Harbour to największy i jeden z najbardziej ruchliwych portów na Sri Lance.

Kolombo powstało głównie jako miasto portowe w epoce kolonialnej, ze sztucznym portem, który przez lata był rozbudowywany. Marynarka Sri Lanki utrzymuje w porcie bazę morską SLNS Rangalla. Kolombo jest też częścią Jedwabnego Szlaku Morskiego XXI wieku, który biegnie od chińskiego wybrzeża do regionu Górnego Adriatyku z połączeniami kolejowymi z Europą Środkową i Wschodnią. Zresztą widać tutaj na każdym kroku rozbudowę portu i ogromne inwestycje chińskie. Stolica tak jak i cała wyspa jest czysta i zadbana, drogi przejezdne i dobra komunikacja. Nadto trzeba podkreślić, ze jest to państwo, gdzie wszyscy obywatele mają opiekę medyczną oraz opiekę socjalną. Nadto można zobaczyć dziką przyrodę w Parkach Narodowych, w tym dzikie słonie, pawie, małpy itd. Po pożegnaniu stolicy udałem się na lotnisko a stamtąd samolotem spowrotem do Madrasu czyli Ćennaj w Indiach.

Warto było tutaj przyjechać co polecam wszystkim chcącym zobaczyć piękne zabytki, krajobrazy oraz spędzić miły wypoczynek nad Oceanem Indyjskim. Prawda o tym kraju jest zawarta w nazwie sanskryckiej Sri Lanka – czyli „olśniewający kraj”.