W sobotę (11.12.21 r.) Donald Tusk, który jest ciągle przewodniczącym Europejskiej Partii Ludowej (EPL), po raz pierwszy zabrał głos w sprawie skandalu korupcyjnego i handlu wpływami, które opisał francuski dziennik „Liberation.”.

REKLAMA

Po obradach Rady Krajowej Platformy został zapytany o komentarz do oskarżeń francuskiego dziennika i jak to ma w zwyczaju bagatelizował ten skandal stwierdzając „nie wszystkim musi się podobać, że ktoś z kimś je obiad ale nikt nie złamał czy nie naruszył prawa”.

I dodał „że nie ma korupcji czy domniemanej korupcji. Jest artykuł dziennikarza o osobach, z których te które popełniły wykroczenie zostały wysłuchane, przesłuchane i jedna jest skazana”.

Tyle tylko, że te wyjaśnienia Tuska jak zwykle nie są prawdziwe, nie chodziło o żadne obiady, tylko o wystawne przyjęcia organizowane na francuskim zamku Chambord, którym towarzyszyły polowania i udział w nich wysokich urzędników unijnych instytucji, a także biznesmenów i lobbystów.

Co więcej duża część tych wystawnych spotkań była finansowana z publicznych pieniędzy przez ówczesnego audytora w Europejskim Trybunale Obrachunkowym (ETO) Karela Pinxtena i tylko ten człowiek został skazany przez TSUE za zdefraudowanie ok 500 tysięcy euro (właśnie z jego sądzenia wyłączyło się aż 9 sędziów TSUE, w tym jego przewodniczący, bowiem wszyscy oni uczestniczyli w przyjęciach organizowanych przez Pinxtena).

Nikt więcej w sprawie opisanej przez francuskie „Liberation” nie przedstawił żadnych wyjaśnień, tym bardziej nie był przesłuchiwany, ponieważ jak napisał autor artykułu w ostatnim tekście, że wysocy przedstawiciele obecnej Komisji Europejskiej oraz władze kilku państw członkowskich naciskały na Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), aby nie prowadził śledztwa w tej sprawie.

Przypomnijmy, że w kilku tekstach francuski dziennik „Liberation” pisał o skandalu finansowym w instytucjach UE z udziałem polityków Europejskiej Partii Ludowej (EPL), której szefem od listopada 2019 roku jest Donald Tusk.

Autor artykułu po długim dziennikarskim śledztwie oskarżył o konflikt interesów i handel wpływami przewodniczącego TSUE sędziego Koena Lenaertsa ale także innych 8 sędziów tego Trybunału (stanowiących aż 1/3 jego pełnego składu) i innych ważnych urzędników związanych z EPL.

Mieli oni uczestniczyć w spotkaniach nielegalnie opłacanych z publicznych pieniędzy, a ich organizatorami mieli być Karl Pixten, były audytor w Europejskim Trybunale Obrachunkowymi, oraz brukselscy loobyści.

W spotkaniach mieli także uczestniczyć ówczesny szef Komisji Europejskiej Jean Claude Juncker, były wiceprzewodniczący KE Jyrki Katainen, a także były i obecny komisarz (teraz do spraw budżetu) Johannes Hahn.

Najwyższe zdumienie może budzić to, że mimo tego iż afera jest opisywana w głównej francuskiej gazecie i to przez dziennikarza, który ma uznanie w środowisku dziennikarzy śledczych, Donald Tusk, zdecydował się bagatelizować te sprawę.

To publikacje tego autora opisujące korupcję w KE ponad 20 lat temu, doprowadziły do tego, że w roku 1999 Komisja kierowana przez Jacques’a Santera, pod naciskiem opinii publicznej podała się do dymisji.

Wprawdzie opisywane spotkania miały miejsce w latach 2010-2018, kiedy Tusk i Platforma byli tylko członkiem EPL, ale później od roku 2014, z rekomendacji EPL zajmował on przecież jedno z najważniejszych stanowisk w instytucjach unijnych, przez dwie 2,5 roczne kadencje był przewodniczącym Rady Europejskiej.

Natychmiast po odejściu z tego stanowiska został przewodniczącym EPL i mimo tego, że od lipca tego roku wrócił do polskiej polityki, to w dalszym ciągu tę funkcję pełni i pobiera za to stosowne wynagrodzenie.

Autor: Zbigniew Kuźmiuk
Urodzony 19 września 1956 roku w Komorowie woj. mazowieckie. Doktor nauk ekonomicznych. Absolwent Politechniki Świętokrzyskiej w Kielcach Wydział Ekonomiczny w Radomiu oraz Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie – obecnie Szkoły Głównej Handlowej – na Wydziale Finansów. Od roku 1979 do chwili obecnej jest wykładowcą akademickim Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego (wcześniej Politechniki Radomskiej oraz Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu). Pełnił funkcję Wojewody Radomskiego, Ministra, członka Rady Ministrów, Prezesa Rządowego Centrum Studiów Strategicznych, Marszałka Województwa Mazowieckiego. W czerwcu 2004 roku uzyskał mandat Deputowanego w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Zasiadał w Komisji Budżetowej oraz Komisji Gospodarczej i Monetarnej. Poseł na Sejm IV kadencji (pełnił funkcję przewodniczącego Sejmowej Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej Sejmu RP). Był Posłem VII kadencji Sejmu (pracował w Komisji Finansów Publicznych oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej). W maju 2014 roku uzyskał mandat Deputowanego w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Pracuje w Komisji Budżetowej oraz komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Obecnie został ponownie wybrany europosłem w 2019 na kolejną kadencję.