18 lipca 2021, 16. Niedziela zwykła, rok B

REKLAMA

Czytania mszalne: Jr 23,1-6 Ps 23 Ef 2,13-18 Mk 6,30-34
Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.
Odpłynęli więc łodzią na pustkowie, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich wyprzedzili.
Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach (Mk 6, 30-34).
********************

Panie, Ty mnie wyłowisz z ciemnego milczenia

Niby kropelkę z wody zapomnienia

Na Twojej ręce znów będę jedyny

Po to dobyty z najdalszej głębiny

 

Abym się z Tobą kłócił, godził, gadał

Abym się w ogniach przed Tobą spowiadał

Abym się w łzę przetopił, której nie odrzucisz

W bezimienności morze. A do siebie wrócisz.

Ernest Bryll, Z głębokości

Cytuję na wstępie wiersz Ernesta Brylla (ur. 1935 r.), poety, dramaturga i dyplomaty, bo jak powiedział z okazji 85. urodzin, „przez moje wiersze widziałem świat o wiele mądrzej niż przez moje kombinacje i myślenie polityczne”. Niech to będzie zaproszeniem do sięgnięcia po poezję i dobrą lekturę, byśmy w czasie urlopów i wakacji odpoczęli od politycznych pyskówek i posmakowali piękna Sztuki.

Dzisiejsza Ewangelia jest bezpośrednią kontynuacji relacji ewangelicznej z ostatniej niedzieli – o rozesłaniu i działalności misyjnej Apostołów. Dziś ewangelista Marek opisuje powrót Apostołów z misji. Z entuzjazmem opowiadają Jezusowi o czynach i słowach. Reakcją Jezusa na entuzjastyczne opowiadania Apostołów są słowa, by poszli sami osobno na miejsce pustynne, tam szukając odpoczynku. Jest to kolejna lekcja i porcja wskazówek do zaadaptowania i wykorzystania w naszym codziennym życiu. Spróbujmy się im przyjrzeć.

  1. Powrót uczniów
  • Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali.
  • Najpierw Apostołowie zostali rozesłani przez Jezusa, aby głosić Królestwo Boże, uzdrawiając, uwalniając i nawołując do nawrócenia. Teraz ci sami Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. Zmęczeni i radośni powrócili, zeszli się do Tego, od którego wyszli, aby zdać sprawę z wykonanego zadania, które zostało im powierzone.
  • Dla mnie to zdanie z Ewangelii jest jednym z najpiękniejszych przykładów modlitwy. Wszyscy tego potrzebujemy, aby powrócić do Jezusa i opowiedzieć Mu, co wydarzyło się, co dzieje się aktualnie w moim życiu. Nie bójmy się dzielić z Chrystusem naszymi sukcesami, tym, czym żyjemy. Przedstawiajmy na modlitwie także nasze porażki. On chce o tym słuchać, chce być częścią naszego życia. Przecież wszystko co robimy dobrego, każda nasza działalność ewangelizacyjna, dawanie świadectwa pochodzi od Jezusa Chrystusa, który daje nam codziennie zbawienie.
  • Ten powrót uczniów do Jezusa jest integralną częścią apostołowania. Ich misja nie kończy się na byciu wśród ludzi i dla ludzi, na głoszeniu Królestwa. Kto jest uczniem powraca do Jezusa i opowiada Mu o wszystkim, co było. Czy zawsze powracam do Pana Jezusa, aby zwyczajnie opowiedzieć Mu na modlitwie wszystko, niezależnie od tego, jak poszło?
  1. Znaleźć czas dla bliskich
  • Druga uwaga dotyczy naszych ludzkich relacji z najbliższymi. Trwa okres wakacyjny, czas urlopów. Wielu z nas bardzo oczekiwało na urlop w okresie trwającej epidemii koronawirusa.
  • Uczniowie dzieląc się swoimi doświadczeniami z misyjnej wyprawy po dwóch, zarazem dzielą się doświadczeniami pomiędzy sobą. To ważna wskazówka, żebyśmy stwarzali sprzyjająca atmosferę w naszych domach, w kręgach przyjaciół, we wspólnotach, która pozwoli innym uczestnikom zachować się tak, jak apostołowie wobec Pana Jezusa: przyszli i opowiedzieli Mu wszystko co zdziałali i czego nauczali.
  • To pilna lekcja do odrobienia, żebyśmy wracając z pracy do domu, z różnego rodzaju spotkań, które angażowały nas w ciągu dnia, mogli o tym opowiedzieć naszym najbliższym. To ważne, byśmy mieli poczucie ich zainteresowania, że oni chcą słuchać tego co jest naszym udziałem. To ma ogromne znaczenie, żeby w tym momencie zawiesić swoje zmęczenie, czasem różnego rodzaju swoje jakieś wewnętrzne bóle, by wzajemnie się słuchać. W przeciwnym razie, jeżeli nasze domy nie będą miejscami zwierzeń, miejscem pewnego rodzaju opowiadania sobie nawzajem o tym, co nas spotkało w życiu danego dnia, wtedy będzie narastała w poszczególnych członkach rodzin czy wspólnot frustracja, smutek i samotność. Nie będziemy czuli się kochani, potrzebni i ważni i te wszystkie sprawy, o których można by opowiedzieć, staną się ciężarami, które coraz bardziej będą nas przygniatać.
  • Co mogę powiedzieć o mojej chęci słuchania innych, o byciu wysłuchanym?
  1. Troska o czas na odpoczynek
  • Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco.
  • Pan Jezus jak dobry i troskliwy pracodawca od swych pracowników wymaga nie tylko solidnej pracy. On z uwagą słucha ich sprawozdania z tego, co zdziałali i czego nauczali. Dlatego również dba o ich odpoczynek i mówi, by poszli odpocząć na osobności, i tam szukali możliwości regeneracji sił. Nakaz odpoczynku w odosobnieniu, nie może być przez ucznia Jezusa pomijany, jako mniej ważny od nakazu wzajemnego przebaczania, miłowania czy udzielania chrztu.
  • Jeden z polskich biskupów powtarza z uśmiechem, że hierarcha składa się z ciała, duszy nieśmiertelnej i kalendarza. Wypełniony kalendarz nie zawsze musi być znakiem właściwego zaangażowania. Niekiedy jest on niemym świadkiem naszego pracoholizmu i braku właściwej organizacji życia. Umieć się zatrzymać z wyboru, to zupełnie inna sprawa. Umiejętność zatrzymania się, związana jest z potrzebą rozeznania i właściwą hierarchią wartości. Jest wyrazem troski o siebie, o równowagę pracy i odpoczynku, o właściwe relacje z innymi. Aby innym dawać, trzeba samemu szukać sposobności napełnienia się. Skutkiem braku odpoczynku jest tzw. syndrom wypalenia zawodowego.
  • Cyprian Kamil Norwid zostawił nam ważną wskazówkę: „Odpocząć, to znaczy począć na nowo”.

Czy dbam o należny odpoczynek fizyczny i duchowy? Kiedy ostatnio znalazłem czas dla siebie, swojej rodziny i przyjaciół?

Autor: Ks. prof. PWT dr hab. Bogdan Giemza SDS
Polski kapłan w Zgromadzeniu Salwatorianów. Wykładowca teologii pastoralnej, człowiek wielu pasji.