Ta historia nie może zamknąć się jednym słowem: wypadek. krótki komunikat, wygodny, uspokajający. Tyle że czasem to słowo bardziej zasłania niż wyjaśnia.

REKLAMA

Śmierć Łukasza Litewki wpisano właśnie w ten schemat. Samochód wjechał na jego pas. Kierowca miał zasłabnąć. Zdarzenie nagłe. Koniec. Tylko że im dłużej się temu przyglądać, tym więcej pojawia się znaków zapytania.

Zacznijmy od rzeczy najbardziej przyziemnej, a jednocześnie kluczowej: droga. Jej stan nie jest tłem, tylko jednym z uczestników zdarzenia. Jeśli nawierzchnia jest dziurawa, kierowca nie jedzie szybko, bo ryzykuje uszkodzenie auta. To oznacza mniejszą prędkość, a więc inną dynamikę zderzenia. A dynamika ma znaczenie zasadnicze.

Przy niższej prędkości pierwsze uderzenie idzie w koło. To ono przyjmuje energię. Rowerzysta nie zostaje wciągnięty pod samochód, tylko jest wyrzucony ruchem obrotowym. Koziołkuje, ciało „idzie” dalej. To brutalne, ale często właśnie ten mechanizm ratuje życie.

Mówię to także z własnego doświadczenia (opisywałem to rok temu i przywołałem niedawno we wspomnieniach). Zderzyłem się czołowo na rowerze z samochodem. Uderzenie poszło w koło – obręcz zrobiła się w ósemkę, rama pękła. A ja przeleciałem na maskę, przekoziołkowałem, odbiłem się od niej i spadłem na jezdnię. Skończyło się na siniakach. Właśnie dlatego, że energia rozeszła się w ruchu, a nie zatrzymała mnie w jednym punkcie.

Przy dużej prędkości jest inaczej. Energia nie ma gdzie się rozproszyć. Ciało nie ma czasu ani przestrzeni na reakcję. Wtedy rzeczywiście może dojść do śmierci na miejscu.

Dlatego pojawia się pytanie: jaką rolę odegrała prędkość w tym konkretnym zdarzeniu? I czy stan drogi nie był tu czynnikiem, który tę prędkość ograniczył, a tym samym zmienił przebieg całej sytuacji?

Kolejna rzecz to ślady po zdarzeniu. Jeśli rzeczywiście widać hamowanie po uderzeniu, to trudno nie zadać sobie pytania o sekwencję zdarzeń. Czy ktoś, kto zasłabł, najpierw przyspiesza, doprowadza do zderzenia, a dopiero potem reaguje hamowaniem? A może było inaczej?

To nie są oskarżenia, tylko elementarna próba zrozumienia logiki tego, co się wydarzyło.

Jest jeszcze jeden kontekst, którego nie da się całkowicie pominąć. Mowa o wcześniejszych groźbach, wrogach, o agresji kierowanej w stronę człowieka, który później ginie na drodze. Czy te fakty mają związek z tym zdarzeniem?

Nie wiemy. Ale ignorowanie ich też nie jest uczciwe. To są okoliczności, które powinny być rzetelnie sprawdzone, a nie zamiatane pod dywan milczeniem.

Problem polega na tym, że słowo „wypadek” zamyka te wszystkie pytania. Uspokaja opinię publiczną. Zamyka sprawę szybciej, niż powinna być zamknięta.

A tu jest zbyt wiele elementów, które wymagają spokojnej, technicznej analizy. Prędkość. Stan drogi. Mechanika uderzenia. Zachowanie pojazdu po zderzeniu. I wreszcie kontekst, który wykracza poza sam moment kolizji.

Bo czasem o życiu i śmierci nie decyduje jeden czynnik, tylko cały układ zdarzeń, który ktoś zbyt szybko sprowadza do jednego słowa.
I właśnie z tym słowem mam największy problem.