Jedni piętnują Natashę Geldon (m.in. za wpisy w mediach społecznościowych), inni ją mają za bohaterkę.
Problem jest zupełnie gdzie indziej.
Natasha Geldon pracowała z Zatoce Sztuki i publicznie angażowała się w obronę Zatoki Sztuki po pierwszych doniesieniach o panujących tam 'nieprawidłowościach’. Promowała nawet petycję obrończą. Bo nie dostrzegła przestępstw, a nawet zbrodni seksualnych, jakie miały tam miejsce.
Petycja nie wypaliła i Sąd Okręgowy w Gdańsku wydał prawomocny wyrok wedle którego działający w Zatoce Sztuki Krystian W. , „łowca nastolatek”, został skazany na 15 lat więzienia za KILKADZIESIĄT przestępstw o charakterze seksualnym (w tym gwałty i usiłowania gwałtów) na szkodę kilkudziesięciu kobiet, także małoletnich.
Z kolei były szef Zatoki Sztuki Marcin Turczyński został skazany na 6 lat pozbawienia wolności za współżycie z nieletnimi dziewczętami (w tym z dzieckiem poniżej 15. roku życia) oraz gwałt na 16-latce.
Natasha Geldon tego nie widziała, nie słyszała, o niczym nie wiedziała. Niczego nie podejrzewała.
Nie dostrzegła gwałconych kobiet i dziewczynek.
Za to pamięta iż widziała 20 lat temu Karola Nawrockiego z kobietą, która mogła być prostytutką. Co prawda nie wie czy kobieta rzeczywiście była prostytutką, ale mogła być….
Słabe to.
.
Autor: Liliana Sonik
Urodzona 30 sierpnia 1954 r. w Krakowie – polska filolog, wychowanka DA Beczka, po śmierci Stanisława Pyjasa założycielka Studenckiego Komitetu Solidarności, publicystka, dziennikarka, opublikowała w „Tygodniku Powszechnym”, „Rzeczpospolitej”, „Dzienniku Polskim”, „Głosie Wielkopolskim”, „Gazecie Wyborczej”, „Znaku”. Pracowała w Radio France Internationale i TVP.
Zostaw komentarz