To już 8 lat minęło kiedy pozbyłem się Wielbłąda, który był przez wiele lat , jakby członkiem naszej rodziny . Służył nam wiernie, posiadał taką lojalność, że jak miał się zamiar zepsuć, to robił to przed wyjazdem, a nie podczas trwania podróży. Tak podsumowując to – pewnie mieszkaliśmy w im przez rok w najprzeróżniejszych miejscach. Tak po prawdzie – moje włóczenie się po Bałkanach i Ukrainie miało nie poznawczy motyw, tylko było przemieszczaniem się – w poszukiwaniu ciepłej wody do kąpieli. Niczym Nomada wędrowałem do jakiejś wielkiej kałuży, czy to do Adriatyku, czy Morza Śródziemnego, czy Czarnego, czy nawet do Morza Azowskiego, czy na rodzime Mazury. . Szukałem plaż, miejsc nad samym brzegiem, za które nie musiałbym płacić. Taka jakby to określić – patoturystyka do mokrej substancji W Grecji na przykład zachwyciła mnie nie antyczna świątynia, czy jakiś amfiteatr, lecz całkiem współczesna kapliczka – w takim pordzewiałem domku z blachy mieszkało – sacrum, a dalej w niebieskim domku na kółkach, ulokowaliśmy się my – – profanum. W kapliczce znajdował się papierowy obrazek, przedstawiający ikonkę i lampka, taka gliniana miseczka z knotem pływającym w oliwie, którą kiedy się wyczerpała spalaniem – uzupełniało się ze schowanej w samym rogu kapliczki plastikowej butelki. No i pudełko zapałek. My, pełni pokory wobec świętości miejsca – biwakowaliśmy obok, trochę schowani od strony lądu za wydmą. . Byliśmy wtedy jeszcze bardzo młodzi, ja ledwo co przekroczyłem sześćdziesiątkę, a żona była pięćdziesięcioparoletnim podlotkiem. Jadąc ze średnią prędkością 60 km na godzinę, przez 50 dni, przejechaliśmy prawie 25 tys. kilometrów. Zabraliśmy ze sobą także psa, rowery i kajak składany. Z rowerów nie było specjalnego pożytku, bo w Helladzie przeważnie wszędzie jest pod górę, ale kajak pozwolił nam zaliczyć Morze Śródziemne i Jońskie.
Snując dalej wspomnienia wałęsania się po Bałkanach starym VW Caravella Camper , którego odkupiłem od doktora z – nomen omen Radości koło Warszawy, chciałbym pokazać beztroskę, z jaką, jeszcze nie tak dawno można było się poruszać po tym Bożym Świecie. Jak iluzoryczne w porównaniu z dzisiejszymi były międzypaństwowe granice. Szukając w Morzu Czarnym dobrego miejsca do kąpieli, przycupnęliśmy nad samym jego wysokim brzegiem, na krańcu kultowej w Rumunii miejscowości Vama Veche. Była to stolica tamtejszych hipisów, letnie centrum rozrywkowe, przed którym nas też ostrzegano z uwagi – na koncentrację w nim w sezonie nie tylko pogodnych niebieskich ptaków, ale też i różnej maści złoczyńców . Mając to na uwadze, ulokowaliśmy się tuż przy samej granicy, wychodząc z założenia, że gdzie jak gdzie, ale na granicy będzie najbezpieczniej. I rzeczywiście, przez pięć dni, wylegiwaliśmy się na plaży, cały czas mając nasz domek na kółkach na oku, a 30 metrów od nas stali, zmieniający się co 4 godziny rumuńscy pogranicznicy. Wtedy Rumunia była już w strefie Schegen, a Bułgaria jeszcze nie, więc na nich spoczywał ten obowiązek. A po plaży snuły się kobiety bez staników, a te trochę brzydsze to nawet bez majtek. Ech!