Do Gdańska przyjechaliśmy z mężem i córką w roku 1947, kiedy połowa rodziny już tam była. Nie wiem co ludzi tak ciągnęło na ziemie odzyskane, pewnie zasada, że „wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma”. Wielu ludzi wierzy, że przeprowadzka do jakiegoś wymarzonego miejsca, odmieni ich życie. Poza tym kusiło mnie życie w wielkim mieście, bo wieś kojarzyła mi się z ciężką pracą od świtu do nocy. Rodzina trafiła głównie na ulicę „Leczkową”, która tak naprawdę nosiła imię Konrada Leczkowa ale wszyscy właśnie tak ją nazywali. Było tam już wielu przybyszów ze wschodniej Polski, przeważnie ze wsi. Kuzyn, który przyjechał jeszcze w 1945 roku początkowo chciał zająć wolnostojący piękny dom w Brzeźnie ale w ogródku znalazł zabitego Niemca. Trochę straszno mu się zrobiło i poszedł szukać dalej a na „Leczkowej” znalazł „swoich” czyli przybyszów z wschodnich Kresów. Obok poniemieckiej kamienicy były ogródki, gdzie przybysze z wschodnich wiosek trzymali w środku miasta kury, świnie i inne zwierzęta hodowlane. Był nawet kóń, którego właściciel został w związku z tym nazwany „Kóniem”. Na „Leczkowej” mieszkali tez przybysze z Polski centralnej. Było też paru autochtonów – polskich mieszkanców Gdańska i Pomorza, których przybysze często nazywali „Niemcami” czy wręcz „Hytlerami” chociaż wcześniej wiele od Niemców wycierpieli jako Polacy. Analogicznie nas przybyszów ze wschodu nazywano „ruskimi”, co też było dla nas irytujące.
A my zamieszkaliśmy wśród swoich na tej Leczkowej, niby tymczasowo, w małej klitce, w starej poniemieckiej ruderze, aż znajdziemy gdzieś coś lepszego. Zaczęliśmy pić u ciotki, która otworzyła tu melinę. I tak piliśmy aż stwierdziliśmy, że tu zostajemy, bo gdzie nam będzie lepiej jak wśród swoich!
Polski prawnik, dziennikarz i felietonista, były opozycjonista. Urodził się 11 kwietnia 1968 roku w Gdańsku. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, Wydz. Prawa i Administracji (1993), następnie studiów podyplomowych: ochrona środowiska na Universitas Istropolitana w Bratysławie (1994), prawo międzynarodowe w zakresie ochrony środowiska na University of Washington w Seattle (1997).
Od 1985 członek Federacji Młodzieży Walczącej w III LO w Gdyni, współorganizator tzw. przerw milczenia, kolporter podziemnych wydawnictw, m.in. pisma „Monit” (z Maciejem Nowickim). Od 1986 uczestnik Ruchu WiP, redaktor pisma „A Cappella” (od nr. 2, 1986); 16 XI 1986 uczestnik pielgrzymki do grobu Ottona Schimka w Machowej; 16 XII 1986 współorganizator manifestacji w obronie Świadków Jehowy i więźniów sumienia przed Halą Olivia w Gdańsku. Wiosną 1988 współorganizator happeningu „Topienie Marzanny” (symbolizującej gen. Wojciecha Jaruzelskiego); zatrzymany, przetrzymywany w AŚ w Gdańsku; w V i VIII 1988 z innymi członkami WiP i Federacji Młodzieży Walczącej organizował Grupy Pomocy Strajkowej dla robotników Stoczni Gdańskiej im. Lenina, drukował ulotki, plakaty, zaopatrywał stoczniowców w żywność. W 1988 współzałożyciel Klubu Więźnia Granic (z Krzysztofem Galińskim, Wojciechem Błażkiem, Adamem Jagusiakiem, Małgorzatą Tarasiewicz), 11 XI 1988 z W. Błażkiem zorganizował demonstrację w urzędzie paszportowym pn. „Paszport dla każdego”; zatrzymany na 48 godz., skazany przez kolegium ds. wykroczeń na 30 dni prac społecznych, po zignorowaniu tej kary skazany na 15 dni więzienia. Uczestnik wielu happeningów, m.in. koncertu kapeli Zbuntowana Publiczność na festiwalu zorganizowanym przez Krzysztofa Skibę w Łodzi, dwóch hyde parków: w Białogórze (1988) i Lubieszowie (1989). W VI 1988 współautor (z Januszem i Cezarym Waluszkami, Wojciechem Mazurem, Krzysztofem Galińskim) manifestu Międzymiastówki Anarchistycznej „Ruch Anarchistyczny – tak!”, przez krótki okres działacz MA.
1989-1990 w NZS na UG, członek Komisji Międzyuczelnianej, redaktor (z Bogdanem Kunachem, Maciejem Barańczykiem, Piotrem Owczarkiem, Jackiem Molestą, Klaudią Moszczyńską) pisma „Albo”. W 1991 współzałożyciel (z Mariuszem Romanem, Andrzejem Czaplickim) Wolnego Syndykatu Studentów, redaktor pisma „Via Spei”. 1994-1996 pracownik firmy ZWIK w Gdańsku, do 1995 dodatkowo specjalista ds. importu w firmie MOD-TAP w Starogardzie Gdańskim, 1998-2000 pracownik Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Premiera RP (naczelnik Wydz. Prawno-Organizacyjnego, następnie specjalista w Wydz. Poligraficznym), w 2000 specjalista w Departamencie Systemu Informacji MSZ, 2000-2001 pracował nad promowaniem w Internecie rządowych ośrodków wypoczynkowych, od 2001 utrzymuje się z prac dorywczych.
Nagrodzony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001), medalem Za Udział w Strajku 1988 (2008), odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność opozycyjną.
20 I 1987 – 5 X 1989 rozpracowywany przez Wydz. III WUSW w Gdańsku w ramach SOR krypt. Alternatywa (mimo zamknięcia SOR inwigilowany do 9 IV 1990).
Zostaw komentarz