Miłość, to nie tylko uczucie kobiety do mężczyzny, mężczyzny do kobiety. Pod tym słowem kryją się cudowne emocje; Miłość Rodziców do dzieci, dzieci do Rodziców.Kochać, to dawać siebie drugiemu człowiekowi. Być kochanym, to czerpać z tego źródełka wszystko, co najpiękniejsze.

Miłość cierpliwa jest,

łaskawa jest.

Miłość nie zazdrości,

nie szuka poklasku,

nie unosi się pychą;

nie dopuszcza się bezwstydu,

nie szuka swego,

nie unosi się gniewem,

nie pamięta złego,

nie cieszy się z niesprawiedliwości,

lecz wpółweseli się z prawdą.

Wszystko znosi,

wszystkiemu wierzy,

we wszystkim pokłada nadzieje,

wszystko przetrzyma.

Miłość nigdy nie ustaje,

jak proroctwa, które się skończą

albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie…

mother-teresa-with-her-people

Miłość jest cierpliwa, ma czas, ma ogromne i szerokie serce. Potrafi czekać. Nie jest małostkowa. Wstawia się za drugim. Ale to szerokie serce, wielka odwaga, rozciąga się nie tylko na stosunek do drugich. Gdy mam szerokie serce, czuje się inaczej. Jestem wolny, otwarty. Życie może we mnie swobodnie płynąć. Nie dam się zniewolić przez to,  co złe we mnie czy w drugim. Szerokie serce jest przeciwieństwem ciasnoty. Daje się na podstawie postawy człowieka wyczuć, czy ma szerokie serce czy mało odważne, ciasnego ducha. Człowiek oczekujący jest cierpliwy. Człowiek oczekujący, to ktoś żyjący dla tej chwili, wierzący, że ta chwila jest najważniejsza. Słowo cierpliwość, oznacza gotowość zostanie w miejscu i przeżycia danej sytuacji do końca z wiarą, że to, co jest tam ukryte, zostanie nam objawione. Cierpliwe życie to aktywna obecność i oczekiwanie w danym miejscu. Ludzie niecierpliwi spodziewają się, że prawdziwe rzeczy wydarzają się gdzieś indziej i dlatego chcą uciec od obecnej sytuacji i udać się w inne miejsce. Dla nich ta chwila jest pusta. Cierpliwi ludzie mają jednak odwagę, aby zostać tam, gdzie są. Oczekiwanie nie jest, więc bierne. Wymaga pielęgnowania tego, co rozwija się w nas.

Miłość jest łaskawa. Grecki termin wskazuje na to, że miłość zachowuje się dobrze, uczciwie, przyzwoicie i że ma moc uzdrawiającą, że innym czyni dobrze i przynosi im szczęście. Człowiek przepełniony miłością jest dobry dla drugiego. Promieniuje pozytywnie. W jego bliskości pragnie się chętnie przebywać. Dostrzega w drugim dobro i wydobywa je na światło dzienne. Ponieważ wierzy we wszelkie dobro w człowieku, dlatego jest dobry dla niego.

Miłość nie szuka poklasku. Nie potrzebuje się chełpić, puszyć i nadymać. Pokazuję się takim, jakim jestem. Niczego nie mam do ukrycia. Nie muszę zdobywać poklasku za pomocą jakichś nadzwyczajnych osiągnięć, jestem zadowolony z siebie, bo czuję w sobie smak miłości. Miłość dowartościowuje życie. Nie potrzebuje potwierdzenia i uznania. Miłość nie zachowuje się nieprzyzwoicie i bezwstydnie. Nie jest brzydka. Miłość dodaje człowiekowi piękna. Kształtuje go do odpowiedniej dla niego formy. Istotę Miłość nie patrzy na własną korzyść, nie szuka swego. Nie obraca się wokół siebie. Chociaż stale czymś się zajmujemy, czujemy się niespełnieni. Człowiek, który kocha, nie jest zmuszony szukać potwierdzenia. Drugiego nie wykorzystuje, lecz mu służy. Nie oczekuje szczęścia, lecz pragnie uszczęśliwić. Kto jest ogarnięty miłością, ma wszystkiego pod dostatkiem, i nie musi chcieć więcej. Miłość nie unosi się gniewem.

Miłość nie pamięta złego. Nie liczy zła. Zdarza się, że wyliczamy drugiemu wszystko, co nam uczynił. Odpłacamy mu za to. Uważamy, że dobre stosunki międzyludzkie karmią się wyrównywaniem. Gdy drugi mnie zranił, ranię i ja. Takie postępowanie nie doprowadzi nigdy do wyrównania, lecz do nieustannego wyliczania, do błędnego koła wzajemnego ranienia siebie. Liczy i rozlicza tylko ten, kto jest małostkowy. Kto dzięki miłości otworzył się, nie ma więcej potrzeby rozliczania zła. Miłość pokonuje zło. Nieustanne rozliczanie tylko je pomnaża. Przebaczenie potrafi zmienić każdego wroga w przyjaciela.

a199

Miłość wszystko przetrzyma. Zajmuje pozycję jakby w cieniu drugiego, aby go chronić i nieść. Staje po jego stronie, niezależnie od tego, jak przebiega jego rozwój i co sobą przedstawia. Jest przy nim we wszystkich jego pomyłkach i zagubieniu. Jest do tego zdolna tylko, dlatego, że wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, ponieważ w drugim dostrzega dobro i ma nadzieję, że dobre ziarno wyda w końcu dobry plon. Jest jak filar, o który drugi może się oprzeć i który podtrzymuje dom wzajemnego przebywania ze sobą. W miłości zamieszkuje moc. Przetrzymać, znaczy pozostać, aby odeprzeć atak nieprzyjaciela, odpowiedzieć na atak, nie unikać go. Miłość nie pozwala tak łatwo skłonić się do ucieczki. Podejmuje walkę z siłami wroga. Wierzy w zwycięstwo. Jest mocniejsza od tego wszystkiego, co pragnęłoby pogrzebać życie. Miłość wszystkiemu wierzy. Miłość cechuje się zaufaniem do człowieka, do życia i do Boga. Tylko wówczas, jeżeli komuś wierzę, mogę go kochać. Wierzyć znaczy tyle, co dobrze patrzeć. Kochać znaczy dobrze się obchodzić. Kochać mogę to, co postrzegam, jako dobro, komu wierzę. Miłość wymaga zaufania, ale wyraża się konkretnie w zaufaniu i wierze. Wierząc w człowieka podnoszę go i pobudzam do rozwoju to, co w nim dobre. „Chwalić” znaczy to, co dobre, nazywać. Przez to, że to, co dobre, ubieram w słowa, staje się rzeczywiste i skuteczne.

Miłość przełamuje pozór. Widzi głębiej. Odkrywa w człowieku dobre ziarno, które pragnie w nim rozkwitnąć. Dostrzega w nim oznaki autentyczności, zdolności i talentów.

Miłość nigdy nie ustaje. Miłość jest samodzielną siłą. Czasami odczuwamy, że nas rozpiera. Miłość rozlewała się w człowieku. Opanowanie przez miłość zawsze jest tajemnicą. Staje się wówczas, jakością życia, której nie jesteśmy w stanie sami wywołać. Jest Bożym podarunkiem.

Wiem, że kochać każdego człowieka, takim, jakim jest, to najcenniejszy dar.

7f2b4c38083167cf2652867b6f0eb5ce,640,0,0,0

Jak pięknym byłby świat, gdyby w każdym człowieku dominowała Miłość…ludzka, szczera, rzeczywista. Czy zło miałoby szansę zakiełkowania? Nie, nigdy !

Szkoda, że nie wszyscy znamy znaczenie tego słowa. Nie pielęgnujemy Miłości od najmłodszych lat, niczym najcenniejszej cechy, drogowskazu na dalsze życie.

Kochać i być kochanym, nic nadto..

 

Źródło: część tekstu zaczerpnięte z bloga ks. Józefa Pierzchalskiego

Zdjęcia – Źródło Internet