Program PiS nie jest prorodzinny w sensie tworzenia warunków do posiadania dużych rodzin. Jest to program nagrodowy dla tych, którzy te rodziny już posiadają. Z zainteresowaniem oczekuję przepisów wykonawczych – ciekawi mnie, jak legislatorzy rozwiążą problem tysięcy rodzin – patchworków dodatkowo powiązanych z licznymi rodzicami za granicą :)
Nie jestem zwolenniczką żadnej partii politycznej, ponieważ w ogóle nie znoszę partyjniactwa, szyldów i etykiet determinujących postępowanie i zastępujących osobisty światopogląd. Interesują mnie jednak przyczyny podwyżek cen wody, podatków, zmian w systemie emerytalnym, obniżenia poziomu edukacji i świadczeń zdrowotnych. Obchodzą mnie kradzieże publicznych pieniędzy, ponieważ to są także moje pieniądze. Chcę mieć wpływ na decyzje podejmowane przez rządzących w moim imieniu. Choćby na poziomie lokalnym.
Gdzieś u progu dorosłości kształtują się nasze poglądy polityczne, często pod wpływem rodziny i przyjaciół; zaczynamy odczuwać sympatię do pewnych ugrupowań i przez lata całe - często do końca życia - jesteśmy im wierni. Bardzo niepokoi mnie ta wierność. Człowiek myślący, człowiek wolny gardzi taką wiernością. Bo wie, czego się trzymać - ma swoje zasady. I często musi iść pod prąd, opuścić tych, z którymi zaczynał wędrówkę po to, żeby nie zdradzić samego siebie.
W ordynacji tzw. proporcjonalnej władza jest więc w rękach oligarchii utworzonej z wysoko postawionych w partiach osób. To nie jest reprezentacja narodu – tylko partii. Malutkiego tworu na ciele Polski – wielkości niedużego miasteczka.
Moim marzeniem jest zdiagnozowanie pod względem psychologicznym (psychiatrycznym) wszystkich polityków - bądź co bądź kierują kawałkiem świata - i upublicznienie tych diagnoz. Wiem, że to nierealne, ponieważ takie działanie wkracza w sferę intymną. Ale pomarzyć można. Nareszcie dowiedzielibyśmy się, że np. zachowanie pana X wynika z uzależnienia od alkoholu, a pani Y – z traumy w dzieciństwie (liczę na to, że przypadki maniakalne i paranoidalne nie występują na tak eksponowanych stanowiskach :)
Polska po roku 1989 nigdy nie stała się państwem prawdziwie demokratycznym. Transformacja polegała na przystosowaniu się do nowych: demokratycznych i wolnorynkowych tendencji w Europie. Unikając dekomunizacji i weryfikacji administracji i sądownictwa, przygotowano „ciepłe gniazdka” dla postkomunistycznych elit. Po latach okazało się, że patologie okresu PRL-u nie tylko nie zostały wyeliminowane, ale pogłębiły się...
Statystyki są nieubłagane. Pokazują, że Polacy – mimo tylu lat funkcjonowania ordynacji partyjnej - głosują w systemie JOW. To znaczy tak jak w JOW. Jednomandatowe okręgi wyborcze są [...]
Samodzielność myślenia politycznego jest rzadkością. Wymaga bowiem znajomości bieżących i historycznych realiów, przeanalizowania różnych czynników, różnych interpretacji dziennikarskich i odniesienia się do nich bez pośrednictwa politycznych „autorytetów”. Niestety, jesteśmy przywiązani do pewnych opcji i nasz obraz świata jest czarno – biały. Brakuje nam czasu i energii, zatem swoje osądy opieramy na jednym, dawno wybranym źródle, kierując się głównie emocjami.
Idea JOW jest najściślej związana z obywatelską podmiotowością i oddolnością. Kwestia ordynacji wynika tu z postrzegania obywatela jako jednostki samodzielnie myślącej, podejmującej odpowiedzialne decyzje i realizującej własne projekty. Także w obrębie pracy zawodowej czy edukacji szkolnej. Wszelkie organizacje o charakterze hierarchicznym, „autorytety” oparte o sztucznie tworzone stanowiska oraz narzędzia kontroli i władzy, kłócą się z tak rozumianą podmiotowością.
