Poniżej fragmenty mojej książki opublikowanej w 2000 roku pt. „Tektyty Relikty Gwiezdnych Wojen„–ISBN 83-912220-1-2, Copyright by Andrzej Kotowiecki

REKLAMA

Część tej pracy o meteorytach i tektytach była również publikowana w miesięczniku Nieznany Świat w nr. 12 z 2000 roku oraz od 3 do 8 i od 10 do 12 z 2004 roku a także w Kwartalniku Meteoryt i innych publikacjach (plus wywiad-audycja radiowa w grudniu 2000 roku w Nautiliusie Radia Zet).

Udostępniam część mojej pracy z pominięciem niektórych ilustracji i głównie skupiam się na temacie starożytnych tekstów opowiadających o pojazdach i lotach kosmicznych w starożytności. W ostatniej części będzie zamieszczony wykaz literatury oraz dodatek.      

5. Śrimad Bhagawatam  

Srimad Bhagawatam, jest dwunastotomowym dziełem boskiego mistrza Bhaktivedanta Swami Prabhupada. Ten „boski nauczyciel”, obdarzony przez swoich zwolenników tytułem „His Divine Grace”, nie odkrył Srimad Bhagawatam, ani ich nie wymyślił. Te pouczające teksty istnieją już od XV w., a spisał je Sri Caitandża Mahaprabhu, urodzony w 1486 r. W bengalskim mieście Navadvipa. Ale i on nie uważa się za autora świętych tekstów, te religijne przekazy są bowiem znacznie starsze – a nikt nie potrafi podać ich wieku!

Wywodzą się z literatury sanskryckiej, a spisał je pierwotnie Śrila Wyasadera – ten sam, któremu przypisuje się autorstwo Mahabharaty. Zbiór Srimad Bhagawatam jest uważany za najważniejszy z 18000 wierszy, dostępnych również dzięki „Towarzystwu Świadomości Kriszny” przetłumaczonej na język polski w latach 1985-1987.

Mądrość ponadczasowa Indii została wyrażona w Wedach ok. 5 tys. lat temu po spisaniu ich przez Śrila Vyasadera – „literackiej inkarnacji Boga”. Po spisaniu Wed przekazał on ich esencję zwaną Vedanta-Sutrami. Śrimad-Bhagavatam jest komentarzem Vyasadery do jego własnych Vedanta-Sutr. Dzieło to napisał w pełnej dojrzałości życia i zgodnie ze wskazówkami swojego guru – mędrca Narady.

Po ułożeniu Bhagavatam ich autor Vyasa przekazał streszczenie tej pracy swojemu synowi, mędrcowi Śukadevie Gosvamiemu, który później sam je recytował.

Bhagavatam rozpoczyna się pytaniem zadanym Śukadevie Gosvamiemu przez „władcę całego świata” – króla Maharaję Pariksita:

„Jesteś mistrzem duchowym wielkich świętych i bhaktów, proszę cię więc o ukazanie mi ścieżki doskonałości odpowiedniej dla wszystkich, a szczególnie dla tych, którzy stoją w obliczu śmierci. Proszę poinformuj mnie, czego człowiek powinien słuchać, co intonować, pamiętać i czcić oraz jakie czynności powinny zostać odrzucone. Proszę, wyjaśnij mi to wszystko.” (1.19.37-38)

Śrimad-Bhagavatam posiada ogromną wartość z wielu względów. Odpowiada szczegółowo o podłożu cywilizacji Indii podając całe morze szczegółowych informacji praktycznie we wszystkich aspektach tego zagadnienia.

Śrimad-Bhagavatam odkrywa przed nami inne światy, cywilizacje oraz podróże międzyplanetarne jak również międzywymiarowe!

A oto najciekawsze moim zdaniem cytaty ze Śrimad-Bhagavatam.

Liczby po cytatach oznaczają kolejno: pierwsza-canto (pieśń, księgę), druga-rozdział, trzecia-wiersz.

„O, wielcy mędrcy, przybyliście ze wszystkich rejonów Wszechświata i zebraliście się tu w swej wielkiej dobroci […]”(1,19,23).

„Obiektem koncepcji virat jest gigantyczna, kosmiczna forma Osoby Boga, spoczywająca w ciele kosmicznej skorupy i okryta siedmioma materialnymi elementami” (2,1,25)

„O królu, kiedy mistyk taki, kierując się ku najwyższej z planet – Brahmaloce, przechodzi Drogą Mleczną obok świetlistej Susumny, udaje się on najpierw na Vaiśvanarę, planetę boga ognia, gdzie zostaje uwolniony z wszelkich zanieczyszczeń. Następnie wędruje on jeszcze wyżej, do pierścienia Śuśumara, aby tam wejść w związek z Panem Hari, Osobą Boga.” (2,2,24)

„Ten pierścień Śuśumara, zwany pępkiem Pana Visnu (Garbhodakasayi Visnu), jest osią obrotu całego wszechświata. Yogin przechodzi ponad nim i osiąga planetę (Maharlokę), gdzie oczyszczeni mędrcy, tacy jak Bhrgu, cieszą się życiem trwającym 4 300 000 000 lat słonecznych. Planeta ta godna jest czci nawet dla transcendentalnie usytuowanych świętych.” (2,2,25)

Swami Prabhupada tak interpretuje i wyjaśnia ten werset:

Werset ten wskazuje na to, że mieszkańcy Maharloki (oczyszczone żywe istoty albo półbogowie), których długość życia wynosi 4 300 000 000 lat słonecznych, posiadają statki kosmiczne, dzięki którym dostają się na Satyalokę, najwyższą planetę wszechświata. Innymi słowy, Śrimad-Bhagavatam udziela nam wielu informacji o planetach leżących bardzo, bardzo daleko, których nie da się osiągnąć współczesnymi rakietami czy też statkami kosmicznymi, nawet gdyby poruszały się one z niezwykłą prędkością. Oznajmienia Śrimad-Bhagavatam akceptowane są przez wielkich acaryów, takich jak Sridhara Svami, Ramanujacarya i Vallabhacarya. Pan Śri Caitanya Mahaprabhu przyjął właśnie to dzieło jako nieskazitelny autorytet wedyjski. Żaden rozsądny człowiek nie może więc ignorować stwierdzeń Śrimad-Bhagavatam, kiedy są one wypowiadane przez osobę samozrealizowaną – Śrila Śukadevę Gosvamiego, idącego śladami swego wielkiego ojca, Śrila-Vyasadevy, który zebrał i zestawił całą literaturę wedyjską. W obrębie światów stworzonych przez Pana jest wiele rzeczy zadziwiających, które obserwujemy każdego dnia i nocy, ale do których nie potrafimy dotrzeć przy pomocy współczesnej wiedzy materialistycznej. Nie powinniśmy więc polegać jedynie na częściowym autorytecie tej wiedzy, jeśli chcemy poznać to, co znajduje się poza zasięgiem wiedzy technicznej. Stwierdzenia, zarówno naukowe, jak i pism wedyjskich, dla zwykłego człowieka są czymś, co musi on po prostu zaakceptować, gdyż nie jest w stanie sprawdzić ani jednych, ani drugich. Ma on do wyboru, albo uwierzyć tylko w jedne, albo uwierzyć w obydwa. Wedyjski system zrozumienia jest jednakże bardziej autentyczny, gdyż został on zaakceptowany przez acaryów, którzy są nie tylko osobami religijnymi i wykształconymi, ale i duszami wyzwolonymi, nie p[osiadającymi wad dusz uwarunkowanych. Współcześni naukowcy są natomiast duszami uwarunkowanymi, mającymi skłonność do popełniania tak wielu błędów. Bezpieczniej jest więC przyjąć autentyczną wersję pism wedyjskich, takich jak Śrimad-Bhagavatam, która jest jednomyślnie akceptowana przez wielkich acaryów.

„Osoby posiadające jej realizację zbadały, że planety zwane Pātāla tworzą spodnią część stóp kosmicznego Pana, palcami i piętami są planety Rasatala, kostkami- planety Mahatala, a łydkami-planety Talatala. (2,1,26)

„Na planecie tej (Satyaloka) nie ma ani smutku, ani starości, ani śmierci. Nie ma żadnego rodzaju bólu i dlatego też nie ma niepokoju. Czasem jedynie, z powodu świadomości, występuje współczucie dla osób nie znających służby oddania i podlegających niezwyciężonym cierpieniom świata materialnego. (2,2,27)

„ W chwili ostatecznej zagłady całego wszechświata (w końcu życia Brahmy), z ust Ananty (z dolnej części wszechświata) wyłania się płomień. Yogin, widząc jak wszystkie planety spalają się w nim, opuszcza Maharlokę – na statku powietrznym, jakiego używają wielkie, oczyszczone dusze – i udaje się na Satyalokę. Długość życia na Satyaloce określana jest na  15 480 000 000 000 lat słonecznych.” (2,2,26)

„Mój drogi synu Narado, dowiedz się ode mnie, że wśród 14 systemów planetarnych istnieje siedem niższych […]” (2,5,40)

„Mój drogi synu Narado; wiedz, że jest siedem – ze wszystkich czternastu – niższych systemów planetarnych. Pierwszy z nich, znany jako Atala, usytuowany jest w pasie kosmicznej formy; drugi, Vitala, na udach; trzeci, Sutala, w kolanach; czwarty, Talatala, na łydkach; piąty, Mahatala, na kostkach; szósty, Rasatala, na górnej części stóp, a siódmy, Patala, na podeszwach. Tak oto forma virat Pana pełna jest wszystkich systemów planetarnych.” (2,5,41)

Wyjaśnienie Swami Prabhupada:

Współcześni astronauci, którzy podróżują w przestrzeni, mogą dowiedzieć się z Bhagavatam, że w przestrzeni kosmicznej istnieje czternaście systemów planetarnych. Ich położenie określane jest względem ziemskiego systemu planetarnego nazywanego Bhurloką. Ponad Bhurloką znajduje się Bhuvarloka, a najwyższym systemem planetarnym jest Satyaloka. Tworzą one siedem wyższych systemów planetarnych. Istnieje także siedem niższych systemów planetarnych znanych jako Atala, Vitala, Sutala, Talatala, Mahatala, Rasatala i Patala loki. Wszystkie systemy planetarne rozrzucone są po całym wszechświecie, którego średnica wynosi ponad cztery miliardy mil. Współcześni astronauci są w stanie oddalić się od żiemi jedynie na kilka tysięcy mil. Ich usiłowania podróżowania po kosmosie są jak dziecinne zabawy na brzegu gigantycznego oceanu. Księżyc zaliczany jest do trzeciej grupy wyższych systemów planetarnych. W piątym Canto Śrimad-Bhagavatam znajdują się informacje dotyczące odległości pomiędzy różnymi planetami rozrzuconymi w olbrzymiej przestrzeni świata materialnego. Oprócz wszechświata, w którym zostaliśmy umieszczeni, istnieją jeszcze inne, niezliczone wszechświaty. Wszechświaty materialne obejmują jedynie nieznaczną część przestrzeni duchowej, określanej w tym wersecie jako sanatana Brahmaloka.

W jednym z wersetów Bhagavad-gity (8,16) Najwyższy Pan bardzo uprzejmie zaprasza inteligentnych ludzi do powrotu do domu, powrotu do Boga:

„[…] i mieszkańcy różnych systemów planetarnych, Gandharwowie, Apsarowie, Jakszowie, Rakszasowie, Uragasowie, Pasuowie, Pitowie, Siddhowie, Widjadharowie i Caranowie i wszyscy inni najróżniejszych rodzajów życia […]” (2,6,13-16)

„Ja (Brahma), Pan Śiva, Pan Visnu, wielcy praojcowie żywych istot (jak np. Daksa i Prajapati), wy (Narada i Kumarowie), niebiańscy półbogowie (jak np.Indra i Candra), przywódcy planet Bhurloki, przywódcy ziemskich planet, przywódcy niższych planet, przywódcy planet Gandharva, Vidyadhara i Carana, przywódcy Yaksów, Roksasów i Urgów, wielcy mędrcy, wielkie demony, wielcy ateiści i wielcy astronauci, a także martwe ciała, złe duchy, szatany, kusmandy, wielkie istoty wodne, wielkie ptaki i wielkie zwierzęta, itd. – innymi słowy, wszystko co posiada niezwykłą moc, niezwykłe bogactwo, sprawność zmysłową i umysłową, siłę, niezwykłą zdolność łatwego wybaczania, niezwykłe piękno, skromność, przepych i urodzenie, obojętnie czy posiada formę, czy też nie – może wydawać się szczególną prawdą i formą Pana, ale w rzeczywistości wcale nią nie jest. Wszystko to jest jedynie fragmentem transcendentalnej potencji Pana.” (2,6,45)

„Nadejdą czasy, kiedy ateiści osiągną bardzo wysoki poziom wedyjskiej wiedzy technicznej i będą zabijać mieszkańców innych planet, poruszając się za pomocą niewidzialnych rakiet zbudowanych przez wielkiego naukowca Mayę. Najwyższy Pan zwiedzie wtedy ich umysły Swoim atrakcyjnym przebraniem Buddhy i będzie nauczał wstępnych zasad religijnych.” (2,7,37)

„O uczony braminie, zgodnie z poprzednimi objaśnieniami, wszystkie planety wszechświata, wraz z ich szacownymi władcami, znajdują się w różnych częściach gigantycznego ciała virat-purusy. Słyszałem także, że gigantyczne ciało virat-purusy tworzą poszczególne systemy planetarne. Jaka jest więc ich rzeczywista pozycja? Czy wyjaśnisz to, proszę?” (2,8,11)

„Proszę wyjaśnij również przedziały czasu pomiędzy stworzeniem i unicestwieniem oraz pomiędzy stworzeniami i unicestwieniami podrzędnymi, a także samą naturę czasu, sygnalizowanego przez dźwięk przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Proszę, omów też długość i miarę życia istot zamieszkujących różne planety wszechświata i znanych jako półbogowie, ludzie itd.” (2,8,12)

„Mieszkańcy planet Vaikuntha opisani są jako osoby o jarzącej się, szafirowej cerze. Ich oczy przypominają kwiaty lotosu, mają szaty żółtego koloru, a ich cechy cielesne są bardzo atrakcyjne. Wszyscy są młodzi, mają cztery ręce i zdobią ich naszyjniki z pereł oraz ozdobne medaliony – i wydaje się, że wszyscy promieniują” (2,9,11).

„Planety Vaikuntha są również otoczone przez różnorodne promieniujące i jarzące się samoloty. Samoloty te należą do wielkich mahatmów, czyli bhaktów Pana. Panie, z powodu swojej niebiańskiej cery, są tak piękne, jak błyskawica. A wszystko to razem jest niczym niebo ozdobione chmurami i błyskawicami” (2,9,13).

„Przy ołtarzu ofiary rajasuya – spełnianej przez Maharaję Yudhisthirę – zgromadzili się wszyscy półbogowie z wyższych, środkowych i niższych systemów planetarnych. Kiedy ujrzeli piękne cielesne cechy Pana Krsny, wszyscy uznali, że był On największym arcydziełem stworzenia Brahmy, stwórcy ludzkich istot” (3,2,14).

„Tak oto myśląc, Pan Śri Krśna ustanowił Maharaję Yudhisthirę najwyższym kontrolerem świata, chcąc w ten sposób ukazać ideał administracji na ścieżce pobożności” (3,3,17).

„Ostatnia cząstka objawienia materialnego, niepodzielna i nie ukształtowana w ciało, jest określana jako atom. Istnieje ona zawsze, nawet po rozpadzie wszystkich form, jako niewidzialna jedność. Ciało materialne nie jest niczym innym jak strukturą złożoną z takich atomów, ale prosty człowiek rozumie ją niewłaściwie”(3,11,1).

„Atomy są ostatecznym stanem objawionego wszechświata. Kiedy pozostają we własnych formach, nie tworząc różnych ciał, określa się je jako nieograniczoną jedność” (3,11,2).

„Atomowy czas jest mierzony odpowiednio do tego, jaką określoną przestrzeń atomową pokrywa. A czas, który pokrywa niezamanifestowaną sumę atomów, jest zwany wielkim czasem.” (3,11,4).

„Podział wulgarnego czasu jest obliczany następująco: dwa atomy tworzą jeden podwójny atom, a trzy podwójne atomy tworzą jeden heksatom. Ten heksatom jest widoczny w blasku słonecznym, który przenika przez otwory siatki okiennej. Można wyraźnie ujrzeć, że ten heksatom unosi się w kierunku nieba” (3,11,6).

„Okres czasu konieczny na połączenie się trzech trasarenu jest zwany truti, a sto truti daje jedną vedha. Trzy vedha dają jedną lava.” (3,11,7).

Poniżej – jak wyglądał podział czasu w Śrimad Bhagavatam.

„Istnieje pięć różnych nazw dla orbit słońca, księżyca, gwiazd i ciał świetlnych na sklepieniu niebieskim, i każde z nich ma swoją własną samvatsarę” (3,11,14).

„Maitreya powiedział: O Viduro, cztery milenia są zwane yugami Satya, Treta, Dvapara i Kali. Ogólna liczba lat tych czterech wieków w sumie jest równa dwunastu tysiącom lat półbogów” (3,11,19).

„Długość milenium Satya równa się 4 800 latom półbogów; długość milenim Treta równa się 3 600 latom półbogów; długość milenium Dvapara wynosi 2400 lat; a długość milenium Kali wynosi 1200 lat półbogów” (3,11,20).

Od autora: jeden rok półbogów równa się 360 latom według kalkulacji człowieka. Jak zostanie to wyjaśnione w kolejnych wersetach, 12 000 lat w obliczeniach półbogów , łącznie z przejściowymi okresami, które są zwane yuga-sandhya, daje sumę wspomnianych wcześniej czterech mileniów. Zatem suma tych czterech mileniów wynosi 4 320 000 lat.

Jak wspomniano wyżej, jeden rok półbogów równa się 360 latom istot ludzkich. Zatem długość:

„Na planecie Waikuntha jest wiele lasów, dających wielkie szczęście. W lasach tych drzewa  są drzewami życzeń, o każdej porze roku są pełne kwiatów i owoców […]” (3,15,16).

„Mieszkańcy planety Waikuntha latają samolotami w towarzystwie swoich małżonków i małżonek wciąż opiewając charakter i czyny pana […]” (3,15,17).

„Mieszkańcy Vaikunthy podróżują samolotami zrobionymi z lazurytu, szmaragdu i złota. Mimo iż samoloty są przepełnione ich małżonkami, które mają duże biodra i piękne, uśmiechnięte twarze, to ich radość i czar nie budzą w nich pasji” (3,15,20).

„Panie na planetach Vaikuntha są tak piękne jak sama bogini szczęścia. Takie transcendentalnie piękne panie, których ręce bawią się lotosami, i u których stóp podzwaniają bransolety, czasami – by zyskać łaskę Najwyższej Osoby Boga – zamiatają marmurowe ściany, ozdobione tu i ówdzie złotymi obramowaniami.” (3,15,21)

„Potężny demon z całej siły cisnął trójzębem, który błyszczał na niebie, gdy frunął. A jednak Osoba Boga rozerwał go na kawałki ostrym brzegiem Swego dysku Sudarśana, niczym Indra, który odciął skrzydło Garudzie”(3,19,14).

„Nieprzemijający Brahman jest osią twego koła, które ma trzy piasty, trzynaście szprych i trzysta sześćdziesiąt złączeń. Koło Twe ma również sześć obręczy ozdobionych niezliczonymi, rzeźbionymi liśćmi. A jego obrót, którego szybkość napawa przerażeniem skraca długość życia całemu stworzeniu […]” (3,21,18)

„Podróżował w ten sposób po różnych planetach, tak samo jak powietrze, co się bez przeszkód we wszystkie strony porusza. Gdy podróżował przez przestworza w swym wspaniałym i znakomitym pałacu, który frunął wedle jego woli, prześcignął nawet półbogów” (3,23,41).

„[…] tak samo jak półbogowie podróżują po Wszechświecie, gdy natomiast zwykli ludzie podróżują po powierzchni ziemi” (4,4,19).

„Mój drogi Ksatto, Widuro, niebiańskie kobiety wraz z mężami zniżają się swoimi samolotami ku tym rzekom […]” (4,6,25)

„Samoloty mieszkańców nieba są wysadzane perłami, złotem i wieloma kosztownymi klejnotami. Mieszkańcy nieba są porównywani do chmur na niebie, zdobionych błyskającymi niekiedy piorunami” (4,6,27).

„Kopuły pałaców miejskich lśniły tak samo jak kopuły pięknych samolotów, unoszących się nad miastem” (4,9,56).

„ Gdy tylko widoczne się stały znamiona jego uwolnienia, ujrzał bardzo piękny samolot zniżający się z nieba, rozświetlający wszystkie dziesięć stron świata, a zdawało się, że to się zniża lśniący księżyc w pełni” (4,12,19).

„Rozbrzmiały muszle, rogi, bębny i kotły. Wielcy mędrcy, przodkowie i osoby z niebiańskich planet – wszyscy przybyli na ziemię z różnych systemów planetarnych” (4,15,8).

„I tak, kiedy Pan Brahma zstąpił na swoim wielkim łabędziu, w tym czasie wszyscy mieszkańcy planety Siddhaloki, Gandharvaloki, Sadhyaloki i Caranaloki, jak również wielcy mędrcy i półbogowie, podróżujący w swoich różnych samolotach, zebrali się pod sklepieniem nieba, aby przywitać Pana Brahmę i oddać mu cześć. I gdy ci mieszkańcy różnych planet ofiarowywali cześć i szacunek Panu Brahmie, wyglądał on jak księżyc w pełni, otoczony błyszczącymi gwiazdami. Wtedy to wielki łabędź Pana Brahmy zawitał u podnóża wzgórza Gandhamadana i zbliżył się do miejsca, gdzie siedział książę Priyavrata” (5,1,8).

„W ten sposób Svayambhuva Manu, dzięki pomocy Pana Brahmy, spełnił swoje pragnienia. Zxa zgodą wielkiego mędrca Narady przekazałó swojemu synowi rządową odpowiedzialność za utrzymanie i ochronę wszystkich planet wszechświata. W ten sposób uwolnił się on od najbardziej niebezpiecznego, trującego oceanu materialnych pragnień.” (5,1,22).

„Najstarszym spośród stu synów Rsabhadevy był Bharata – wielki, wzniosły bhakta, obdarzony najlepszymi cechami. Na jego cześć, planeta ta została nazwana Bharata-varsą” (5,4,19).

„[…] jeżeli z punktu, w którym słońce osiągnęło południe, pociągnie się linię, to ludzie w krajach na drugim końcu tej linii będą mieli północ. podobnie ludzie mieszkający tam, gdzie słońce zachodzi, nie zobaczą słońca tak samo, jeżeli pojadą do krajów, które leżą po diametralnej” (5,21,8-9).

„Nigdy nie zaznający spokoju, niepewny, nader potężny czynnik czasu sprawia, że gwiazdy krążą nieprzerwanie wokół Gwiazdy Polarnej” (5,23,2).

„Na owych siedmiu systemach planetarnych […] są cudowne domy, ogrody oraz miejsca rozkoszy zmysłowej, co są nawet wspanialsze niż na planetach wyższych […]. Większość mieszkańców tej planety, znanych jako Daityci, Danawaci i Nagowie, prowadzi życie domowe. Ich żony, dzieci, przyjaciele i znajomi są całkowicie zatopieni w złudnym szczęściu materialnym” (5,24,8).

„Ponieważ mieszkańcy tej planety pijają eliksiry i kąpią się w wywarach z cudownych ziół, nie dotykają ich troski i choroby cielesne. Nie znają siwizny, zmarszczek czy niedołęstwa, piękno ich ciała nie przemija, ich pot nie ma nieprzyjemnej woni […]”(5,24,23).

„Indrę, króla nieba, otaczali półbogowie siedzący w różnych rodzajach pojazdów, a przystrojeni sztandarami i bronią. Pośród nich byli Waju, Agni, Waruna i inni władcy różnych planet wraz ze swymi towarzyszami” (8,10,26).

„Brahma, Śiwa, Karttikeja, wielki mędrzec Bhrigu, inne święte osobistości, mieszkańcy Pitrloka i wszystkie inne obecne żywe istoty, łącznie z mieszkańcami Siddhaloka, i żywe istoty, które podróżowały samolotami po Kosmosie – wszyscy wychwalali niezwykłe czyny Sri Wamanadewasa” (8,23,26-27).

„Nadto Indra, król nieba, razem z innymi przywódcami niebiańskich planet, zaproponował Sri Wamanadewasowi miejsce przed sobą w niebiańskim samolocie […]” (8,23,25).

Koniec części IV z XI –  C.D.N.