W końcu zrozumiałam o co chodzi z tą walką z żywnością genetycznie modyfikowaną. Ponieważ mam ostatnio chwilę czasu na poważną lekturę, wgłębiam się w świetną książkę Martina Capparosa „Głód”. Tam jest to bardzo przystępnie opisane i wytłumaczone. Chodzi o to, że patenty na „żywność genetycznie modyfikowaną” ma zaledwie ok. 10 firm – koncernów spożywczych na świecie. Firmy te oferują rolnikom na wszystkich szerokościach geograficznych nasiona i obiecują kilka razy większe plony niż zwykle. Ale coś za coś.

REKLAMA

Nasiona można nabyć tylko przez firmę posiadającą patent na taką żywność. Nasiona są odpowiednio zmodyfikowane tak, aby po wysianiu – na następny rok – rolnik nie mógł wysiać nasion zebranych z tej rośliny, ponieważ one są zbyt słabe. MUSI je ponownie nabyć od firmy posiadającej patent. Co roku musi nabywać od nowa te nasiona. I tu jest „pies pogrzebany”, a dla koncernów spożywczych ogromny biznes.

Nasiona genetycznie modyfikowane są silniejsze i bardziej odporne na chwasty. owady itp. Ale firmy posiadające patent celowo nie modyfikują ich tak, aby były odporne na WSZYSTKIE chwasty, czy wszystkie owady.

Na pewne nie są, a na pewne są. Dlatego rolnicy, aby otrzymać obiecane – wysokie – plony, muszą oprócz nasion – koniecznie kupić specjalne pestycydy i inną chemię (produkowane przez koncerny spożywcze oczywiście).

Jeżeli po drodze przyjdzie nieurodzaj i rolnik nie zbierze wystarczających plonów – nabywa wtedy nasiona i chemię „na kredyt” od firmy posiadającej patent. Ponieważ nieurodzaje w biednych rejonach świata zdarza się często – rolnicy szybko popadają w spirale długów i tracą ziemię na rzecz potentatów, którzy taką ziemię chętnie skupują. A wyrugowani z ziemi, biedni chłopi, z głodu uciekają do miast zaludniając slamsy.

Sama „genetycznie modyfikowana żywność” może nie jest w tym najgorsza, ale model biznesowy, wokół tego stworzony, jest nieludzki.

Autor: Ewa Marynowska