Rumunia organizuje efektowny medialnie szczyt B9, ale realną agendę i kierunek formatu wyznacza dziś Polska.
B9 coraz bardziej przesuwa swój „środek ciężkości” z regionu Morza Czarnego na region Morza Bałtyckiego i Skandynawię.
Polska skutecznie rozszerzyła format o państwa nordyckie, zwłaszcza Finlandię, wzmacniając północny wymiar NATO.
Rumunia nie potrafiła przeciwstawić temu własnej wizji dla południowej części wschodniej flanki NATO i regionu Morza Czarnego.
Bukareszt powinien był zaprosić do szerszej współpracy np. Grecję lub Turcję, aby wzmocnić znaczenie południowo-wschodniej Europy.
Szczyt B9 ma głównie charakter konsultacyjny i symboliczny, bez realnej siły decyzyjnej czy wykonawczej.
Najważniejszym efektem szczytu będzie „ładne zdjęcie” i polityczny PR dla rumuńskich władz.
Rumunia cierpi – według Popescu – na chroniczny brak „kultury rezultatów” w polityce zagranicznej.
Rumuńska dyplomacja jest słaba pod względem budowania trwałych sojuszy i relacji z głównymi partnerami zachodnimi.
Polska natomiast konsekwentnie buduje pozycję regionalnego mocarstwa politycznego, wojskowego i gospodarczego.
Warszawa widzi siebie jako kluczowy filar regionu bałtycko-skandynawskiego i przyszłego lidera Europy Środkowo-Wschodniej.
Uprzywilejowanym partnerem Polski na wschodniej flance NATO staje się dziś Finlandia, a nie Rumunia.
Obecność jedynie podsekretarza stanu USA Thomasa DiNanno pokazuje, że USA nie traktują szczytu w Bukareszcie jako wydarzenia najwyższej rangi strategicznej.
W sprawie Ukrainy szczyt raczej nie przyniesie konkretnych decyzji ani nowych mechanizmów wsparcia finansowego.
Możliwe są jedynie kolejne deklaracje politycznego poparcia dla Ukrainy.
Polski prawnik, dziennikarz i felietonista, były opozycjonista. Urodził się 11 kwietnia 1968 roku w Gdańsku. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, Wydz. Prawa i Administracji (1993), następnie studiów podyplomowych: ochrona środowiska na Universitas Istropolitana w Bratysławie (1994), prawo międzynarodowe w zakresie ochrony środowiska na University of Washington w Seattle (1997).
Od 1985 członek Federacji Młodzieży Walczącej w III LO w Gdyni, współorganizator tzw. przerw milczenia, kolporter podziemnych wydawnictw, m.in. pisma „Monit” (z Maciejem Nowickim). Od 1986 uczestnik Ruchu WiP, redaktor pisma „A Cappella” (od nr. 2, 1986); 16 XI 1986 uczestnik pielgrzymki do grobu Ottona Schimka w Machowej; 16 XII 1986 współorganizator manifestacji w obronie Świadków Jehowy i więźniów sumienia przed Halą Olivia w Gdańsku. Wiosną 1988 współorganizator happeningu „Topienie Marzanny” (symbolizującej gen. Wojciecha Jaruzelskiego); zatrzymany, przetrzymywany w AŚ w Gdańsku; w V i VIII 1988 z innymi członkami WiP i Federacji Młodzieży Walczącej organizował Grupy Pomocy Strajkowej dla robotników Stoczni Gdańskiej im. Lenina, drukował ulotki, plakaty, zaopatrywał stoczniowców w żywność. W 1988 współzałożyciel Klubu Więźnia Granic (z Krzysztofem Galińskim, Wojciechem Błażkiem, Adamem Jagusiakiem, Małgorzatą Tarasiewicz), 11 XI 1988 z W. Błażkiem zorganizował demonstrację w urzędzie paszportowym pn. „Paszport dla każdego”; zatrzymany na 48 godz., skazany przez kolegium ds. wykroczeń na 30 dni prac społecznych, po zignorowaniu tej kary skazany na 15 dni więzienia. Uczestnik wielu happeningów, m.in. koncertu kapeli Zbuntowana Publiczność na festiwalu zorganizowanym przez Krzysztofa Skibę w Łodzi, dwóch hyde parków: w Białogórze (1988) i Lubieszowie (1989). W VI 1988 współautor (z Januszem i Cezarym Waluszkami, Wojciechem Mazurem, Krzysztofem Galińskim) manifestu Międzymiastówki Anarchistycznej „Ruch Anarchistyczny – tak!”, przez krótki okres działacz MA.
1989-1990 w NZS na UG, członek Komisji Międzyuczelnianej, redaktor (z Bogdanem Kunachem, Maciejem Barańczykiem, Piotrem Owczarkiem, Jackiem Molestą, Klaudią Moszczyńską) pisma „Albo”. W 1991 współzałożyciel (z Mariuszem Romanem, Andrzejem Czaplickim) Wolnego Syndykatu Studentów, redaktor pisma „Via Spei”. 1994-1996 pracownik firmy ZWIK w Gdańsku, do 1995 dodatkowo specjalista ds. importu w firmie MOD-TAP w Starogardzie Gdańskim, 1998-2000 pracownik Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Premiera RP (naczelnik Wydz. Prawno-Organizacyjnego, następnie specjalista w Wydz. Poligraficznym), w 2000 specjalista w Departamencie Systemu Informacji MSZ, 2000-2001 pracował nad promowaniem w Internecie rządowych ośrodków wypoczynkowych, od 2001 utrzymuje się z prac dorywczych.
Nagrodzony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001), medalem Za Udział w Strajku 1988 (2008), odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność opozycyjną.
20 I 1987 – 5 X 1989 rozpracowywany przez Wydz. III WUSW w Gdańsku w ramach SOR krypt. Alternatywa (mimo zamknięcia SOR inwigilowany do 9 IV 1990).
Zostaw komentarz