Niekwestionowana diva performance, światowej klasy artystka, kobieta z krwi i kości. Niezależna, odważna, intensywna, rozpaczliwie kochająca, na krawędzi. Marina Abramović. „Performance jest trudną sztuką, trzeba w niej być samemu, by [...]
Andrzej Wajda w swoim ostatnim filmie "Powidoki" o życiu i twórczości Władysława Strzemińskiego całkowicie pominął niezwykle ważną dla niego postać. Tą postacią była żona Władysława, wspaniała kobieta i artystka Katarzyna [...]
"Przeważnie, widać to po mnie wyraźnie Otoczenie nie działa na mnie zakaźnie Poprzez wyobraźnię kreuję własne ja" Marc Chagall, a właściwie Mosze Segał przyszedł na świat 7 lipca 1887 roku [...]
Nos z kurczaka, włosy ze stron otwartej książki, usta z grzybów, broda z ryb. Na XVI – wiecznych, niezwykłych pracach Giuseppe Arcimboldo nic nie jest takim, jakim się wydaje… […]
Z cienia gór wychodzi muzyka. Muzyka płynąca jak łzy ciepłego deszczu. Sięgająca wysoko, wysoko na ośnieżone szczyty Kaukazu, zanurzone w rozmytym mgłą niebie. Posłuchaj, to szept Boga, szelest wiatru, szum lotu czarnych jak źrenica ptaków. Polski Giewont i gruziński Kazbek na jednej scenie, czyli Trebunie Tutki i Urmuli Quintet w Skrzyżowaniu Kultur w Warszawie.
Wychudzone ślicznotki - roboty patrzą na nas z okien bilbordów, tworząc agresywny przymus bycia takimi, a nie innymi. Swoimi, własnymi, z cellulitem, rozstępami, biodrami, brzuchami - NIE! Bezwzględnie należy mieć oczy sarny, wydatne usta z odpowiednim grymasem, balonowe piersi i nogi sięgające chmur. Towar najlepszego gatunku, zgrabnie ułożony niczym marchewki w warzywniaku.
Dzień Kobiet, a w nim my Kobiety - emocjonalne, wrażliwe, niezrozumiałe dla nas samych, niespokojne jak morski wiatr. Dzielne i silne wojowniczki, a zarazem słabe i wypełnione po brzegi rozpaczą złamane sosny. Niewinne, miękkie, błękitne anioły i gorące, pikantne demony. Złośliwe, mściwe, niepokorne czarownice. Wyrozumiałe, wybaczające kryształowe mimozy. Mistrzynie zbędnych scenariuszy, które piszemy na bieżąco w wewnętrznych notesach naszych głów. Wybuchowy eliksir sprzecznych komponentów.
Polukrowany na czerwono, posypany błyszczącym brokatem dzień - Walentynki. Powietrze ciepłe od ludzkich serc, których cząsteczki wystukują w niespokojnym tańcu cichy rytm "bum-bum-bum". Zapach kwiatów obdarzonych magiczną mocą rozpromieniania twarzy kobiety, wywołujących natychmiast uśmiech prostej radości. Czekoladowa bombonierka słodkich uczuć przewiązana aksamitną kokardką radosnego kiczu.
Dzisiaj usiądziemy przy pięknie przystrojonym, wigilijnym stole. Eleganccy, śliczni, z uroczymi uśmiechami na twarzach, w miłym towarzystwie bliskich nam osób. Pyszne potrawy kuszą zapachem, świecąca choinka zamigocze przyjemnie. Pod nią drogie, kolorowe, reklamowane w tv prezenty. Proszę Państwa, oto czas cudnych Świąt. Czy rzeczywiście?
Bliskie artystycznym sercom, bliskie wielkiej sztuce, obdarzone okaleczoną duszą. Na wskroś przewiane zmienną historią, ważnymi prądami w malarstwie, korowodem rozkoszy, obficie podlanym zgubnym absyntem.
